Mensen en spullen

De feestelijkheden in Gubbio gaan nog even door. Gisteren was er een concert maar dat lazen we vandaag pas dus dat hebben we gemist. Vandaag was de weekmarkt uitgebreid met diverse sjieke kramen. Maar ook met goedkope kleding, veel snoepgoed en andere zooi. Ik ben dol op markten en noemde het een walhalla. Waarop de wijnboer zei dat hij het meer de hel vond.

Deze dames maakten hun keuze bij een wat degelijker schoenenkraam. Rieten en handgemaakte meubels en manden kunnen altijd op mijn aandacht rekenen. En kijk eens wie ik ook weer tegenkwam? Ze was vermomd in een zijde kaftan maar ik heb haar uiteraard links laten hangen.

Dit jongentje mocht van zijn oma drie vissen uitzoeken. Hij zal er goed voor gaan zorgen zei hij tegen de koopman met het schepnetje. Ik hoop maar dat het geen teleurstelling wordt en de goudvissen via de wc-pot uiteindelijk op dramatische wijze afgevoerd worden.

Het kán weer

Toen we ooit begonnen met afzeggen van grote familiebijeenkomsten, hadden we niet het idee dat het meer dan twee jaar zou duren voor we met z’n tienen weer aan onze eigen tafel zouden zitten. Maar vandaag was ik dan eindelijk weer eens in de gelegenheid een Paasbrunch te organiseren. Na de maaltijd en de koffie zaten we nog een uurtje in de tuin. Nou ja, wij zaten, de kleinkinderen speelden. Tot de gelegenheid zich voordeed hen met elkaar op de kiek te zetten. Een oma laat dat natuurlijk niet onbenut voorbij gaan.

Zeven dagen

Sesamolie, truffelolie en olijfolie, dat zijn zomaar een paar voorbeelden van wat ik in de keuken heb staan aan olie. OLIE is ook het onderwerp van de foto 7 daagse waaraan ik maar weer eens mee doe de komende week. Ook de kleinkinderen doen weer mee.

De eerste foto ontving ik van Isabel, die de olie 2020 uit Caldese uit hun keukenkastje trok voor een foto. Met een inmiddels lekker vettig geworden etiket. Olie uit 2021 hebben we nog niet, deze is door onze tuinhulp in november geoogst.

Juliët koos voor de zeer toepasselijke oliebollen vandaag, door onze dochter onder het afdak in de tuin gebakken. Daarop kwam Eva met onderstaande foto. Appelflappen van bladerdeeg. Weinig olie dus, stuk minder vet en ook heel lekker. En zo gaan we in deze lockdownweek maar gewoon gezellig door met themafoto’s van oma en kleinkinderen. De kleinzoon wil ook meedoen maar kwam nog niet door met een foto. Als ie nog binnenkomt, plaats ik deze erbij. Komt ie niet, ook geen punt.

Feest in Het koepeltje

De wijnboer moest iets in Voorburg afhandelen. Voor de gezelligheid ging ik mee, even een andere omgeving trok me wel aan. Omdat we er jarenlang hebben gewoond leek het ons ook leuk om een kleine wandeling door het oude centrum te maken op zoek naar sentiment. Dat vonden we bij Brasserie de Koepel, in de volksmond en ook in onze familie bekend als Het Koepeltje. Mijn oma vierde er haar 75e verjaardag en haar grote Friese familie kwam er voor over. Heel veel jaren later vierden wij er zelf onze 25 jarige bruiloft en ook mijn ouders gaven er eens een feestje, ik meen toen ze tachtig werden.

Aan de overkant van Het Koepeltje verscheen nieuwbouw en kijk hoe mooi dat in stijl is gedaan. Van een wandeling door de Herenstraat kwam het niet, het begon te stortregenen. Maar mijn feestelijke herinneringen bleven onvermoeibaar opborrelen.

Lego

Sinds een familieprogramma op tv over Lego zijn onze kleindochters aan het bouwen geslagen. Toen ze hier gistermiddag een paar uurtjes kwamen spelen om thuiswerkende ouders te ontlasten, werd dan ook enthousiast aangevallen op de grote voorraad die hier in onze kelderberging is opgeslagen. Onze zoon was een fanatiek Lego bouwer, vooral van technisch Lego. Zijn eigen kinderen hebben er nooit echt veel belangstelling voor gehad.

Isabel begon meteen te bouwen en te spelen. Juliet nam een bouwtekening en begon samen met mij de onderdelen te sorteren. Maar toen we na driekwartier nog steeds kleine onderdelen in die grabbelton aan het uitpluizen waren, schoof ze richting haar zusje. Samen lieten ze hun fantasie de vrije loop en zat oma op haar knieën lego onderdelen in diverse bakjes te stoppen. We hadden een heerlijke middag.

De laatste versierselen

Een kleine kerstboom, hier en daar een kerstengel en een extra kaarsje, dat was het wel dit jaar. Als je tijdens de kerstdagen een huis vol met gasten krijgt ga je toch wat uitbundiger te werk dan wanneer je samen blijft. Althans zo verging het mij. Vanmorgen ruimde ik de spullen weer op want ik hoef van mezelf niet te wachten tot het Driekoningen is. In mijn jeugd was dat wél het geval. Bovendien werd er een ongekookte bruine boon meegebakken in een taart of verstopt in een toetje. Wie de boon trof, moest trakteren. Dan ging je rond met een door je moeder aangereikt schaaltje toffees, daarna tandenpoetsen en naar bed. Volgens de overlevering zorgde mijn oma er altijd voor dat opa de boon vond en kwam hij er niet vanaf met snoep uit eigen trommel. Ach ja, toch wel jammer dat dit soort tradities niet meer in stand gehouden worden. Of zijn er nog mensen die over twee dagen op de een of andere manier er nog iets aan doen? Dan heb ik het niet over de Italianen, want dat is een heel ander verhaal.

Acht

Het laatste septembermeisje viert vandaag haar verjaardag. Ze scheelt twee jaar met haar oudere zus maar draagt dezelfde kledingmaat, groot voor haar leeftijd dus. Ze leeft wat meer in uitersten, zowel wat lachen als huilen betreft. Avontuurlijk en ondernemend. Een feestbeest ook en tegelijk een zorgzame poppenmoeder. We bellen haar pas vanmiddag rond vijf uur, want het is een normale schooldag. Maar ik kan me nu al verheugen op de verhalen die ze te vertellen heeft. Over minder dan een maand vieren deze opa en oma alle verjaardagen van de kleinkinderen gezamenlijk en krijgen ze ook hun cadeautje van ons. Ook al iets om naar uit te kijken. Voor de kinderen maar zeker ook voor ons.

Mijn gebrek

Blogvriendin Jeanne was van de week op zoek gegaan naar hortensia’s maar moest vaststellen dat er al behoorlijk wat uitgebloeid waren. Vandaar dat ik extra verheugd was hier om de hoek deze mooierd te zien. De combinatie met het bankje is ook al geweldig. Ik moet altijd aan Frankrijk denken bij het zien van hortensia’s. Dan staat er tegen de gevel van een oude boerderij quasi nonchalant een berg van deze bloemen in kleuren die variëren tussen roze en paars. Mijn Friese oma gooide haar zakjes blauwsel na de was onder de plant en dat hielp reuze om ze blauw te houden. In Caldese ben ik na drie pogingen opgehouden met het poten van deze plant want ze gingen allemaal dood. Dat ligt aan de grondsoort van klei met zand. Maar het kan ook komen door mijn gebrek aan groene vingers.

Vakantievierders

Nog nooit eerder is er zoveel twijfel geweest of onze dochter met haar gezin wel of niet naar Italië zouden komen. De vliegtickets waren al in januari geboekt en de vlucht ging uiteindelijk ook gewoon door. Voor het eerst maakten ze gebruik van de lijn Rotterdam Airport naar Perugia en ze waren in vijf uur van deur tot deur. Het vliegtuig zat maar voor de helft vol en het was dus een ontspannen reis. ‘Ik heb voor jullie een chill hoekje gemaakt meiden’, zei ik vanmorgen met het idee in hun eigen jargon te praten. ‘We noemen het gewoon een speelhoek, oma’, was het antwoord, daarmee het Engels vermijdend waaraan ikzelf altijd zo’n hekel heb. En het hier opgeslagen speelgoed werd met veel plezier herontdekt. Dat gaan weer gezellige tijden worden.

Kleinkinderlustrumdag

Er waren nog meer verjaardagen in te halen. Vier kleinkinderen in een traditioneel dagje uit. Het werd Futureland op de Maasvlakte. Veel indrukwekkende informatie, veel interactieve opdrachten, een boottocht met uitleg en een versnapering met de verjaardagscadeautjes toe. We probeerden voor de vijfde keer een activiteit te vinden die voor iedereen de moeite waard is. Dat lijkt weer helemaal gelukt. Ook voor de opa en oma was het weer genieten.

Foto’s van alle imposante havenactiviteiten komen nog een volgende keer aan bod.