Mijn eigen Valentijn

P1240473

Of ik er naast wilde komen zitten als ze Valentijnkaarten ging schrijven, vroeg onze tienjarige kleindochter. Nou graag natuurlijk. Ik zag een liefdevol meisje vijf keer goed nadenken over de tekst. Aan een nieuw klasgenootje schreef ze: ‘wat fijn dat je in onze klas bent gekomen en wat doe je het goed’. Met een getekend hart erbij. Haar broertje werd bedankt voor zijn hulp en haar ouders werden beiden bedankt dat ze op het juiste moment ook streng kunnen zijn. Vijf kaarten had ze, voor ouders, broer en twee vriendinnen. Geen kaart voor de oma ‘maar ik vind je wel heel lief.’  Ik jou ook, meisje.

Advertenties

Woon-en geboortehuizen

Met de Paus heb ik niet veel en met zijn voorgangers al helemaal niks. Maar de enige Nederlandse Paus noemde zichzelf Adrianus. En met die náám heb ik wel wat. Die staat in het paspoort van de wijnboer.

Mijn oma hield van de schrijfster Ina Boudier Bakker. Dat zal de reden geweest zijn waarom ik als kind een boek van haar ook mooi vond. Jaren geleden herlas ik het en deed het daarna snel weg. Ik had in Utrecht wel de neiging even aan de voordeur van Ina te kloppen.

Tenslotte passeerden we het woonhuis van Pyke Koch. Over deze schilder in het genre van het magisch realisme valt veel te vertellen. Ik beperk me tot het feit dat hij onder meer geïnspireerd werd door de Italiaan Piero della Francesca.  En zo vervlocht ons Nederlandse en Italiaanse leven zich na een tentoonstelling over Caravaggio prachtig in elkaar.

De verjaardag

dsc_0041

De wijnboer had het nog tegoed, het vieren van zijn verjaardag met kinderen en kleinkinderen. Hier wacht hij de familie op bij het Museum van Communicatie , het vroegere Postmuseum in Den Haag. Als Haagse scholier zag ik er hoe telefoonverbindingen tot stand kwamen en hoe een postsorteermachine werkte. Maar dat is echt een verhaal in de serie oma-vertelt. Communicatie in de breedste zin leverde bijvoorbeeld vandaag de komst van een YouTube-ster op, een zekere Don de Jong, die alles over zijn vlogs vertelde. Met daarna een meet & greet waar vooral de kleindochters belangstelling voor hadden. Persoonlijk keek ik liever naar hun aandachtige koppies toen ze al chillend YouTubefilms bekeken op het plafond.

dsc_0065

dsc_0066

dsc_0067

dsc_0074

Natuurlijk dwaalden we nog gezamenlijk dit interactieve museum door en ik zag kans een groepsfoto te maken. Heb ik voorlopig weer een actuele screensaver. 

dsc_0046

Meisjes in de tuin

P1240081

P1240079

P1240080

P1240082

 

Ze zijn inmiddels op een leeftijd aangekomen dat ze gaan poseren als ze mij met mijn camera in de weer zien. Maar gistermiddag kon ik, toen ze buiten gingen spelen, toch even het spontane overleg op de foto zetten. Isabel neemt als oudste de leiding en ontgrendelt de tuindeur. Juliet staat quasi nonchalant de verrichtingen af te wachten. Langbenige meisjes met van die buitenspeelknietjes. Meisjes die héél verrast waren toen niet alleen ik maar ook opa op het schoolplein stond. Na het steppen was het tijd voor een spelletje Kinder Monopoly. De dollars vlogen over tafel en deze oma was als eerste failliet. Jullie hadden die koppies moeten zien.

Kleinkinderdag

P1230843

Al voor de vierde keer vieren deze opa en oma de verjaardagen van de kleinkinderen in één gezellige dag met elkaar. We beginnen met taart en limonade en eindigen met voor ieder een lang-zal-ie-leven en een cadeau. Tussentijds zijn er activiteiten. Vandaag pannenkoeken als lunch, met de tuktuk naar de Porceleyne Fles en we eindigden met lasagna van oma en schep-je eigen-toetje. P1230871

Na een film in de tijdmachine waarin de geschiedenis heel aanschouwelijk wordt verhaald, deden de meisjes een speurtocht. Heel serieus werd er gezocht en afgetekend.

P1230872

Kleinzoon was vooral heel geinteresseerd in het productieproces . P1230873

Om zeven uur weren ze weer opgehaald door hun ouders tegen wie ze enthousiaste verhalen vertelden. ‘We bleven gewoon in Delft en toch was het heel leuk’, riep er één. Opa en oma leunen tevreden achterover.

Tienerjaren

DSC_0001

Het is dat ik niet zo’n riante zolderkamer had, anders had het zo maar een jeugdfoto van me kunnen zijn. Helemaal idolaat was ik van de Beatles en mijn kamertje, dat ik deelde met een zusje, hing dan ook vol met posters. De foto komt uit dit boek.

DSC_0008

Ik was tussen de tien en twintig in de jaren zestig. Die begonnen voor mij dus ongeveer zo. Zelfs de rolschaatsen deelde ik met mijn zus.DSC_0006

 

En eindigen twistend. Wat kon ik dat goed. Op verzoek van mijn opa en oma gaf ik een korte demonstratie. Zij wilden die moderniteit wel eens met eigen ogen zien.  Raar vonden ze het wel maar gunden ons die lol. Dat was tamelijk vooruitstrevend van ze.

DSC_0004

Verloren en gevonden

P1220787

DSC_0109

P1220838

Mijn oma bemerkte ooit dat haar ring van haar vinger gleed terwijl ze met haar gezin in het Westbroekpark wandelde. Al haar kinderen kropen op handen en voeten om het sieraad te vinden. Na een behoorlijk lange tijd moesten ze vaststellen dat het ding nergens meer te bekennen was. Het jaar erna liep het gezin er weer en het verhaal over de verloren ring werd nog eens naverteld. Eén van de kinderen bukte zich en groef de half in de aarde verscholen ring voor zijn moeder op. Het is zo’n familieverhaal dat nog vaak wordt verteld. Moraal: je bent pas echt iets kwijt als je het niet terugvindt.

P1220958