Kerstmis

Deze oma kon het niet laten, hè? Bij de ingang van het Vermeer Centrum hoefde ik de de kleindkinderen niet eens aan te sporen. Hier is zo overduidelijk te zien dat een hoofd door een gat steekt, dat de illusie van het Meisje met de Parel compleet wegvalt en het grappig wordt.

Toen we later bij ons thuis aan tafel gingen, zei de kleinzoon zich al te verheugen op het Kerstdiner. Ik snap zijn associatie maar persoonlijk hou ik me daar nog helemaal niet mee bezig. Ik moet er nog niet aan dénken zelfs. Maar als liefhebber van goed gevulde tafels met daar omheen mensen die me lief zijn, deed zijn opmerking me wél wat. Grappig en lief, dat zijn ze, die kleinkinderen van ons.

Den Haag, Alkmaar en Enkhuizen

Restaurant Des Deux Villes staat er nog op de gevel van wat nu de Pathé Bioscoop is aan het Buitenhof in Den Haag.

Het restaurant was onderdeel van het aan het Spui gelegen hotel de Twee steden, logemement Alkmaar en Enkhuizen. Ik ken het gebouw beter als de Cineac. Daar kwam ik als kind en zagen we het Polygoon Journaal als mijn oma haar vijf oudste kleinkinderen een dagje mee uit nam naar de stad.

Wij zaten vanmiddag in de mooiste bioscoop van Den Haag voor de film Yesterday waarin heel veel Beatle-liedjes te horen zijn. Wat een heerlijke en leuke film. Blog vriendin Bertie schreef er al over en ik ben het helemaal met haar eens.

Familiegeschiedenis

We hadden de praat er goed in. Zo zou mijn oma het gezegd hebben, ónze oma. Want gisteren waren we bij mijn nicht en haar man in Le Marche op bezoek. We begonnen met een rondleiding over het terrein. Elk jaar wordt er wel iets aangepakt, hersteld en aangeplant. Daarna aan een heerlijke lunch onder de portico. Niet alleen het uitzicht was fantastisch, de pranzo was het ook.

Zó eindigt dan een familiemiddag. We hebben vier uur aan tafel gezeten. Een volgende afspaak zal plaatsvinden op een van de bergen in de Apenijnen. De bergrug die Umbria van Le Marche scheidt. Lang leve de familiebanden. Geen berg te hoog om elkaar weer te ontmoeten.

Mijn eigen Valentijn

P1240473

Of ik er naast wilde komen zitten als ze Valentijnkaarten ging schrijven, vroeg onze tienjarige kleindochter. Nou graag natuurlijk. Ik zag een liefdevol meisje vijf keer goed nadenken over de tekst. Aan een nieuw klasgenootje schreef ze: ‘wat fijn dat je in onze klas bent gekomen en wat doe je het goed’. Met een getekend hart erbij. Haar broertje werd bedankt voor zijn hulp en haar ouders werden beiden bedankt dat ze op het juiste moment ook streng kunnen zijn. Vijf kaarten had ze, voor ouders, broer en twee vriendinnen. Geen kaart voor de oma ‘maar ik vind je wel heel lief.’  Ik jou ook, meisje.

Woon-en geboortehuizen

Met de Paus heb ik niet veel en met zijn voorgangers al helemaal niks. Maar de enige Nederlandse Paus noemde zichzelf Adrianus. En met die náám heb ik wel wat. Die staat in het paspoort van de wijnboer.

Mijn oma hield van de schrijfster Ina Boudier Bakker. Dat zal de reden geweest zijn waarom ik als kind een boek van haar ook mooi vond. Jaren geleden herlas ik het en deed het daarna snel weg. Ik had in Utrecht wel de neiging even aan de voordeur van Ina te kloppen.

Tenslotte passeerden we het woonhuis van Pyke Koch. Over deze schilder in het genre van het magisch realisme valt veel te vertellen. Ik beperk me tot het feit dat hij onder meer geïnspireerd werd door de Italiaan Piero della Francesca.  En zo vervlocht ons Nederlandse en Italiaanse leven zich na een tentoonstelling over Caravaggio prachtig in elkaar.

De verjaardag

dsc_0041

De wijnboer had het nog tegoed, het vieren van zijn verjaardag met kinderen en kleinkinderen. Hier wacht hij de familie op bij het Museum van Communicatie , het vroegere Postmuseum in Den Haag. Als Haagse scholier zag ik er hoe telefoonverbindingen tot stand kwamen en hoe een postsorteermachine werkte. Maar dat is echt een verhaal in de serie oma-vertelt. Communicatie in de breedste zin leverde bijvoorbeeld vandaag de komst van een YouTube-ster op, een zekere Don de Jong, die alles over zijn vlogs vertelde. Met daarna een meet & greet waar vooral de kleindochters belangstelling voor hadden. Persoonlijk keek ik liever naar hun aandachtige koppies toen ze al chillend YouTubefilms bekeken op het plafond.

dsc_0065

dsc_0066

dsc_0067

dsc_0074

Natuurlijk dwaalden we nog gezamenlijk dit interactieve museum door en ik zag kans een groepsfoto te maken. Heb ik voorlopig weer een actuele screensaver. 

dsc_0046

Meisjes in de tuin

P1240081

P1240079

P1240080

P1240082

 

Ze zijn inmiddels op een leeftijd aangekomen dat ze gaan poseren als ze mij met mijn camera in de weer zien. Maar gistermiddag kon ik, toen ze buiten gingen spelen, toch even het spontane overleg op de foto zetten. Isabel neemt als oudste de leiding en ontgrendelt de tuindeur. Juliet staat quasi nonchalant de verrichtingen af te wachten. Langbenige meisjes met van die buitenspeelknietjes. Meisjes die héél verrast waren toen niet alleen ik maar ook opa op het schoolplein stond. Na het steppen was het tijd voor een spelletje Kinder Monopoly. De dollars vlogen over tafel en deze oma was als eerste failliet. Jullie hadden die koppies moeten zien.