Tienerjaren

DSC_0001

Het is dat ik niet zo’n riante zolderkamer had, anders had het zo maar een jeugdfoto van me kunnen zijn. Helemaal idolaat was ik van de Beatles en mijn kamertje, dat ik deelde met een zusje, hing dan ook vol met posters. De foto komt uit dit boek.

DSC_0008

Ik was tussen de tien en twintig in de jaren zestig. Die begonnen voor mij dus ongeveer zo. Zelfs de rolschaatsen deelde ik met mijn zus.DSC_0006

 

En eindigen twistend. Wat kon ik dat goed. Op verzoek van mijn opa en oma gaf ik een korte demonstratie. Zij wilden die moderniteit wel eens met eigen ogen zien.  Raar vonden ze het wel maar gunden ons die lol. Dat was tamelijk vooruitstrevend van ze.

DSC_0004

Advertenties

Verloren en gevonden

P1220787

DSC_0109

P1220838

Mijn oma bemerkte ooit dat haar ring van haar vinger gleed terwijl ze met haar gezin in het Westbroekpark wandelde. Al haar kinderen kropen op handen en voeten om het sieraad te vinden. Na een behoorlijk lange tijd moesten ze vaststellen dat het ding nergens meer te bekennen was. Het jaar erna liep het gezin er weer en het verhaal over de verloren ring werd nog eens naverteld. Eén van de kinderen bukte zich en groef de half in de aarde verscholen ring voor zijn moeder op. Het is zo’n familieverhaal dat nog vaak wordt verteld. Moraal: je bent pas echt iets kwijt als je het niet terugvindt.

P1220958

‘k Zou zo graag een ketting rijgen

DSC_0004

Gelukkig hebben we drie kleindochters die het vast leuk vinden om samen met deze oma een ketting te rijgen. Want ik lijk dan wel stoer met wegdoen van spullen, er doemen telkens nieuwe mogelijkheden op tot hergebruik. Enfn, ik vond nog een aardig doosje in de vorm van een ladenkastje. Daarin zitten nu alle kralen die ik tegenkwam bij mijn opruimronde. Het staat inmiddels in de speelgoedkast waar de meisjes, zodra ze hier zijn, onmiddellijk op af gaan. De licht- en donkerblauwe kralen komen van een armband en ketting die mijn eerste vriendje voor me maakte. Dat is vijftig jaar geleden. Oma bewaart de dingen wel héél erg lang.

DSC_0006

Opa en oma naar school

DSC_0001

De fietsenstalling was het eerste dat me opviel toen ik gisteren het Lyceum Ypenburg betrad. Een béétje middelbare scholier heeft dus een plastic krat voorop. Waarvan acte. De speciale opa-oma dag was ook verder erg informatief. Brugpiepers, waaronder kleinzoon Lucas, ontvingen belangstellende grootouders. We werden onthaald met koffie en gebak, luisterden naar optredens verzorgd door leerlingen uit de talentklas muziek. We hadden tot drie maal toe een speeddate. Daar werden vragen gesteld over onze eigen middelbare schooltijd. De verschillen tussen toen en nu zijn behoorlijk groot al blijft kennis vergaren het zelfde hoofddoel. Het viel ons op dat veel kinderen al een duidelijk doel voor ogen hebben. Wij werden geïnterviewd door een aankomend advocaat, een dierenarts en twee chirurgen. Lucas volgt de talentklas digital science. Een veelbelovende start van zijn middelbare school carrière. En deze opa en oma waren van alles danig onder de indruk.

DSC_0004

DSC_0006-001

 

Wonderland

DSC_0004-001

Dat was even boffen. Dat ik nou juist vanmórgen bij mijn ouders was toen mijn neef met zijn vrouw hun dochterje aan mijn ouders kwamen voorstellen. Tweeënhalve week is Alice. Het elfde achterkleinkind. Een prachtig meisje van een stel trotse ouders. Mijn zus en zwager werden dus weer opa en oma, voor anderen is zij een nichtje of achternichtje. Ik ben haar oudtante, een aanspreektitel om direct weer te vergeten. Een mooi gezond kindje, deel uitmakend van een grote warme familie. Hoe sprookjesachtig mooi is dat?

DSC_0006

De kast weer in

DSC_0014DSC_0015

In mijn agenda had ik een paar dinsdagmiddagen gereserveerd voor een cursus creatief schrijven. Jammer genoeg is de cursus verzet naar volgend jaar. Ik besloot die middagen te gebruiken voor opruimklusjes. Spullen die al jaren onaangeraakt in kasten staan, kunnen weg. Zeg ik altijd. Ballast is het. Herinneringen aan momenten of mensen zitten toch wel in je kop. Zeg ik ook. Maar dan kom ik borduurwerk van mijn oma tegen. Een schellekoord met ons monogram en verlovingsdatum. En een schilderijtje dat nog in de  kinderkamer hing van onze zoon. Het gaat samen terug in de kast. Voor nog eens veertig jaar. Tegen die tijd is het kostbaar antiek en onze kinderen zullen me eeuwig dankbaar zijn. Hoop ik.

DSC_0013

 

Nichtenbank

DSC_0013

Er was mijn beide oma’s veel aan gelegen om, ook nadat hun kinderen het huis uit waren, gezellige familie bijeenkomsten te organiseren. Misschien is dat ook de oorzaak van het feit dat ik met heel veel neven en nichten nog steeds goed contact heb. Er is in onze jeugd een solide basis gelegd. Daar hebben mijn ouders uiteraard ook veel aan bijgedragen. Vandaag was het de dag van de jaarlijkse ontmoeting met mijn nicht Margriet, die in de zomermaanden ook in Italië woont. We kennen elkaar dus ons hele leven en als je ons vroeger zou hebben gezegd dat we ooit Italiaanse ‘buren’ zouden zijn, hadden we net zo gelachen als nu hier op ons bankje.