De kast weer in

DSC_0014DSC_0015

In mijn agenda had ik een paar dinsdagmiddagen gereserveerd voor een cursus creatief schrijven. Jammer genoeg is de cursus verzet naar volgend jaar. Ik besloot die middagen te gebruiken voor opruimklusjes. Spullen die al jaren onaangeraakt in kasten staan, kunnen weg. Zeg ik altijd. Ballast is het. Herinneringen aan momenten of mensen zitten toch wel in je kop. Zeg ik ook. Maar dan kom ik borduurwerk van mijn oma tegen. Een schellekoord met ons monogram en verlovingsdatum. En een schilderijtje dat nog in de  kinderkamer hing van onze zoon. Het gaat samen terug in de kast. Voor nog eens veertig jaar. Tegen die tijd is het kostbaar antiek en onze kinderen zullen me eeuwig dankbaar zijn. Hoop ik.

DSC_0013

 

Advertenties

Nichtenbank

DSC_0013

Er was mijn beide oma’s veel aan gelegen om, ook nadat hun kinderen het huis uit waren, gezellige familie bijeenkomsten te organiseren. Misschien is dat ook de oorzaak van het feit dat ik met heel veel neven en nichten nog steeds goed contact heb. Er is in onze jeugd een solide basis gelegd. Daar hebben mijn ouders uiteraard ook veel aan bijgedragen. Vandaag was het de dag van de jaarlijkse ontmoeting met mijn nicht Margriet, die in de zomermaanden ook in Italië woont. We kennen elkaar dus ons hele leven en als je ons vroeger zou hebben gezegd dat we ooit Italiaanse ‘buren’ zouden zijn, hadden we net zo gelachen als nu hier op ons bankje.

Zo meteen kroepoek

20170322_165637

‘Dan gaan we zo meteen lekker in de voortuin spelen’, zei ik vanmiddag tegen mijn kleindochters waar ik een paar uur oppaste. Later zei ik iets in de trant van ‘moeten jullie nog plassen, want we gaan zo meteen aan tafel’.  Beide keren werd ik verbeterd door de zesjarige Isabel. ‘Het is zo meTeen oma’. En ze accentueerde de T nadrukkelijk bij het uitspreken. Inderdaad, het kind heeft gelijk. Ik spreek het uit als zo medeen. Zonder dat ik het zelf nog hoor.  Nadat zij me ten derde male had verbeterd, heb ik haar beloofd te proberen het voortaan goed uit te spreken. Maar ik kan niets garanderen want het is fout ingesleten. Waarna ik haar het woord kroepoek heb leren uitspreken, daar maakte zij nog proeproek van. Gelukkig. Oma’s eer weer gered.

Achter de muziek aan

p1210368

Als kind mocht ik wel eens mee naar de Taptoe Delft. Mijn vader kon en kan die muziek wel waarderen, mijn oma ook. Ik herinner me van een keer dat mijn moeder thuis bleef bij de twee jongsten en ik samen met mijn andere zus mee mocht. Eerst de autorit van Den Haag naar Delft, dat was al een feest op zich omdat oma, zodra ze op reis ging, meteen snoep begon uit te delen. Enfin, dat soort herinneringen kwam allemaal terug nu de Taptoe gisteren en vanavond op de Markt gehouden wordt. Vandaag was er een streetparade en marcheerden diverse korpsen door het centrum. Daar móest ik dus wel even achteraan.

p1210364

Beschuit met muisjes

p1210323

Mijn ouders werden voor de tiende keer overgrootouders. Mijn zusje en zwager voor de zesde keer opa en oma. Mijn nichtje Sophie en haar Bobby werden de trotse ouders van hun dochtertje Mascha. Kortom: er is een nieuw kindje in onze  familie geboren. Wij waren vanmiddag even op kraamvisite en verbaasden ons opnieuw over het wonder dat een nieuw leven is. Oudoom en -tante zijn we. Een vreemde functienaam, waar ik weinig mee heb en die ook totaal onbelangrijk is. Belangrijk is dat dit kindje gezond en wel mag opgroeien tot een mooi mens. Dat wensen we haar van harte toe.

What’s in a name

DSC_0027

Mijn ouders wilden bij mijn geboorte, vandaag precies 66 jaar geleden,  met een leuke naam voor de dag komen. De oma’s werden vernoemd in mijn tweede en derde naam. 1950 was een zogenaamd Heilig Jaar in de Rooms Katholieke Kerk en de eerste heilige die benoemd werd was Emilia. Zo kreeg ik de doopnamen Emilia Maria Sijbrigje. Mijn roepnaam werd Emieleke en dat zeggen mijn ouders en de wijnboer nog steeds. Maar die lange naam werd op school vaak verkort tot Emiel en daar heb ik zelf bij een schoolwisseling Emie van gemaakt. Naar Ems, Eem en Wempie luister ik ook, want er zijn mensen die me zo noemen. In Italië heet ik weer gewoon voluit Emilia.

(foto Sybke)

Pokémon

20160717_135600

‘Oma, is hier buiten ook wifi want dan kan ik Pokémon spelen.’  Ik heb me daarna eerst maar eens goed door de elfjarige kleinzoon uit laten leggen wat dat precies is. Ja, ja, wat wifi is, weet ik nog wel (dit om al te bijdehante reacties  te voorkomen).  Voor wie het spel nog niet kent klik even hier. Inmiddels weet ik ook dat het een wereldwijde rage is en alleen wat achtergebleven bewoners op een berg in Italië waren nog niet op de hoogte. Vanmiddag tijdens de pranzo in Gubbio hebben we de eerste hier ter plaatse gevangen. Wat een pret.