De kast weer in

DSC_0014DSC_0015

In mijn agenda had ik een paar dinsdagmiddagen gereserveerd voor een cursus creatief schrijven. Jammer genoeg is de cursus verzet naar volgend jaar. Ik besloot die middagen te gebruiken voor opruimklusjes. Spullen die al jaren onaangeraakt in kasten staan, kunnen weg. Zeg ik altijd. Ballast is het. Herinneringen aan momenten of mensen zitten toch wel in je kop. Zeg ik ook. Maar dan kom ik borduurwerk van mijn oma tegen. Een schellekoord met ons monogram en verlovingsdatum. En een schilderijtje dat nog in de  kinderkamer hing van onze zoon. Het gaat samen terug in de kast. Voor nog eens veertig jaar. Tegen die tijd is het kostbaar antiek en onze kinderen zullen me eeuwig dankbaar zijn. Hoop ik.

DSC_0013

 

Advertenties

Lachen en gelukkig zijn

DSC_0005

Wees gelukkig. Leef met alle kracht die je hebt en lach. Mijn Italiaans mag dan wel eens tekort schieten, maar deze lukt me wel. Nu we aan het einde van onze Italiaanse periode geraken, nemen de werkzaamheden in aantal toe en maak ik een dagelijks een lijstje met steekwoorden die weggestreept moeten worden. De DVD-serie van Penoza zit op verzoek van onze zoon bij de spullen die mee gaan naar NL. De strijk is gedaan en ik weet globaal wat we de komende week zullen eten. De laatste consumptiedruiven zijn tot sap verwerkt en ook de handdoeken en badjassen voor gasten liggen weer netjes verpakt in de kast.

DSC_0007

Ik heb alles afgestreept. Bovendien las ik mijn boek uit. Zittend in het zonnetje. Daarmee heb ik toch maar mooi de opdracht ‘Wees gelukkig’ vervuld.

Theekransje

IMG-20170926-WA0001

Ondanks het feit dat we aan het eind van een slecht begaanbare heuvelweg wonen, komt het toch met enige regelmaat voor dat er ‘zomaar’ mensen op ons terrein staan. Een paar vrouwen die meloenen proberen te verkopen, wielrenners of,  zoals vorige week, een wandelaar. Deze laatste komt hier wel vaker langs (klik). We praatten wat en zwaaiden de man weer na. ’s Middags, we zaten inmiddels met vrienden en familie braaf aan de thee, kwam ie weer. Ditmaal had hij zijn Franse vrouw ook meegenomen. Hij (links staand) had haar zó enthousiast over de ontmoeting verteld dat zij ons wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze laat hier de foto’s van zoon en kleinzoon zien en van hun Franse huis. Toen we overgingen op de wijn, vonden ze het tijd om weer naar huis te gaan. Maar wel met de belofte een fles Bordeaux te brengen. Die belofte is inmiddels ingelost. We hebben er geloof ik nieuwe Italiaans-Franse vrienden bij.

(foto S.Kok)

Bij de kapper

p1210774

Onze logee werd vanmorgen opgehaald door haar moeder en zus. Even daarvoor was onze andere kleindochter hier gebracht door haar vader en vond er een soort kinderoverdracht plaats. Het volgende logeerfeest is namelijk dat de drie kleindochters vannacht bij elkaar slapen. De voorjaarsvakantie wordt aldus benut voor leuke afspraken die ook nog eens aansluiten bij de agenda van werkende ouders. Voorwaar een knap staaltje logistiek. Terwijl mijn dochter en ik aan de koffie zitten, spelen Eva en Isabel kappertje. Ze hebben soms niet meer nodig dan hun handen en een stoel om in hun fantasiewereld te stappen. Zo zie ik kinderen graag.

Aandoenlijk

Souvenir voor mijn meisje

J. le Noble

van uw beminde

L.S. van der Lubbe

2de Regt.Veldart.

2de Batterij

1 Febr. Den Haag 1911

Dit parfumflesje is nog geen vijf centimeter hoog, van een dik soort porselein, is aan twee kanten gedecoreerd en heeft een zilverkleurig dopje waarop J.C. Boldoot Amsterdam staat gegraveerd. Maandagmiddag werd dit flesje overhandigd door de 93 jarige dochter van deze mensen. Mijn man was zeer verrast nadat deze dame hem had benaderd. Zij was op zoek gegaan naar naamgenoten van haar moeder en uitgekomen bij onze zoon, die op zijn beurt had doorverwezen naar mijn wijnboer. Zo op het eerste oog zijn ze geen directe familie van elkaar maar de dame wilde het toch graag geven vóór ze dood zou gaan. Wat een bijzonder gebaar van een wildvreemde. Een beetje onderzoek van mij leverde op dat dit soort  flesjes verzameld wordt. Maar we zullen het niet snel meer weg doen. Eerder overweeg ik een nieuwe verzameling te starten.

Feessie

dsc_0114

Het kantoor van zoon Vincent is in de Amsterdamse Vijzelstraat. En omdat kort geleden het bedrijf uitbreidde en een extra etage betrok, vond hij het een leuk idee om zijn directe familie vandaag dáár uit te nodigen. Dat vonden wij met z’n allen ook een goed plan. Dus zongen we hem toe terwijl ie zijn zelf gebakken taart aansneed.

dsc_0052

Even reclame maken hoor. Natuurlijk kregen we een uitleg ter plaatse. dsc_0064

Daarna vertrokken we naar de overkant, waar een rondleiding voor ons geboekt was in het gebouw van het Stadsarchief. Voorheen de hoofdvestiging van de Nederlandse Handels Maatschappij, later ABN-Amro bank. Vincent’s schoonvader heeft er nog gewerkt en dat maakte de tour door de voormalige directievertrekken extra aantrekkelijk. Schoonvader was daar overigens nooit eerder geweest en keek bijna nog meer dan wij, zijn ogen uit.

dsc_0077

De architect De Bazel tekende voor het ontwerp en inmiddels draagt het gebouw zijn naam. De dag kende nog meer hoogtepunten, maar voor vandaag laat ik het hier bij.

Onrust

dsc_0015

Pff, wat een stormachtige dag. Om negen uur een korte polderwandeling gemaakt. Thuis wachtten nog diverse klusjes op me, die ik deels ook uitvoerde. Intussen vlogen de familie-apps heen en weer. Met mijn zussen was er de zorg te delen over de vader van een van mijn zwagers. En binnen ons gezin wachtten we op de landing van onze zoon. Hij was voor zijn werk een week in Australië geweest. Na drie mislukte pogingen te landen op Schiphol vloog het toestel door naar Brussel. De helft van de passagiers was kotsziek geworden. Enfin, inmiddels weten we dat het vliegtuig toch opnieuw naar Schiphol koerst. Daar staat ook zijn auto. Wat zal hij blij zijn als ie vannacht weer veilig in zijn eigen bedje slaapt.En ik ook. Pff.

dsc_0012