Kalmpjes aan

Nee, geen verslag van een familie Pinksterpicknick dit jaar. We hopen eind van de zomervakantie met een grote club bij elkaar te kunnen zijn, dat hebben we al weken geleden afgesproken. Gisteren waren we gezellig bij mijn moeder en vandaag maakten we een fietstochtje waarbij we koffiepauze hielden in de tuin van onze zoon. Hier wacht de wijnboer geduldig tot ik mijn foto heb gemaakt. Op de achtergrond is een grote bouwmarkt waar het tweede Pinksterdag enorm druk moet zijn geweest, gezien de vele auto’s op het parkeerterrein.

Van die drukte was niets meer te zien toen we eenmaal langs deze nieuwe woonwijk fietsten. De Waterwijk in het Haagse stadsdeel Ypenburg doet zijn naam eer aan en het levert aardige plaatjes op van blauwe luchten weerspiegeld kalme watertjes.

Bossche Bol

Of we een Bossche Bol kwamen eten ter ere van zijn verjaardag. Toe maar, in een maand waarin we de broekriem aan moeten halen maar waarin dat tot op heden nauwelijks lukt, hebben we van harte zitten smikkelen. Onze zoon is jarig vandaag en dus probeerden we zonder slagroom en chocolade aan mond en vingers, die Bol naar binnen te werken. Ook dat lukt nauwelijks. Maar we aten wel met smaak én op zijn gezondheid, dat spreekt.

In- en ontspannen

Zoon ging zijn vader helpen bij de wijnoogst, dochter was met haar hartsvriendinnen een paar dagen in Lissabon en de wijnboer ploetert nog steeds voort in Caldese. Uiteraard ben ik vaak bij mijn moeder en fladder als een soort vliegende keep tussen van alles door. Maar vandaag doe ik het rustig aan. Slaap uit, zet verwelkte bloemen op de foto voor ik ze weggooi. Ik koop een boek, lees de dikke weekendkrant, doe op mijn gemak boodschappen en gun mezelf een dag ontspanning. Kost me totaal geen moeite.

Variaties op een thema

Mijn zoon stuurde me bovenstaande foto met de vraag of ik deze variant al kende. Nee dus. Maar wat prachtig. Ik moet er nog achteraan wie de fotograaf hiervan is.

In het jaar van de Gouden Eeuw fotografeerde Carolien Sikkenk op diverse historische locaties in Delft iconische Vermeerfiguren met hedendaagse trekken. Ze zijn in het Vermeer Centrum te bewonderen.

Als de stand van het hoofd en de kleuren kloppen, volstaat ook een paraplu om het beeld van het Meisje met de Parel op te roepen. Zélfs als er geen goudgeel en blauw aan te pas komt zoals bij de mooie donkere vrouw, herkent iedereen er het werk van Vermeer in. Mijn fascinatie neemt alleen maar toe.

In de wolken

Het is behoorlijk buiig de laatste dagen. Maar het levert wel prachtige wolkenformaties op. Gisteravond rond etenstijd zag de lucht er vanuit het keukenraam dreigend uit maar het bleef droog.

Boven het dak van de nieuwbouw die aan het monumentale gebouw is vastgebouwd torent de spits van de Nieuwe Kerk op de Markt. Zoon Vincent beklom de toren vorige week en stuurde me later onderstaande foto door. Vanuit dat standpunt heb ik ons huis nog nooit gezien. Misschien toch nog eens doen. Bij helder weer zie je de zee, het Westland, Rotterdam en, centraal op de foto, ons huis.

Voor je het weet, heb je vrienden

Dit Italiaans Franse stel nodigde ons uit voor de lunch en daardoor verliep deze dag anders dan gepland maar wel heel aangenaam. Ooit stond de man met een vriend en hond op ons erf en dronken we samen koffie. Een paar jaar later nam hij ook zijn vrouw mee. Sindsdien sturen we kerstkaarten naar elkaar vanuit Nancy en Delft.

Toen we elkaar vanmorgen op de markt in Gubbio onverwacht weer tegenkwamen, werden we spontaan uitgenodigd om crescia mee te eten. Dat is typisch Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Op z’n Italiaans gaat dat vergezeld van grote schalen met vlees, kaas en spinazie. Waarna er gegrild vlees, patat en sla op tafel kwam. De zoon en kleinzoon van dit stel, plus een ander echtpaar, ook Italiaans-Frans, vormden de rest van het gezelschap. We hebben ontzettend smakelijk met elkaar zitten koeterwalen. En ik hoef vanavond niet meer te koken.

Vader weekend

Veerplein in Zwijndrecht met zicht op Dordrecht

Het was een méér dan gevuld weekend met vaders in de hoofdrol. Dochter en schoonzoon trakteerden zaterdag hun vaders op een etentje bij de Griek. Schoonzoon wist niet dat bij die gelegenheid ook zijn verjaardag van aanstaande dinsdag werd gevierd en hij werd verrast met een cadeau. Na de polderwandeling vanmorgen gingen we bij mijn eigen vader op de koffie. Hij zat weer fris en fruitig op zijn stoel. Dat was best een aparte en fijne gewaarwording omdat het gisterochtend even niet goed ging met hem. ‘Gisteren leek het wel dag vader en nu is het weer vaderdag’, aldus zijn snedige samenvatting. Waarna we bij onze eigen zoon lunchten en de wijnboer een heerlijke Cava kreeg.

Delftse Hout

Erwin Olaf. Eindelijk.

We hadden het al lang geleden afgesproken; zoon Vincent en ik zouden samen naar de dubbeltentoonstelling van Erwin Olaf gaan in Den Haag.

Wat hebben we er vanmorgen van genoten. We waren vroeg, alle tijd om de catalogus door te bladeren. We vonden uiteindelijk ook Vincent’s favoriete foto en hij liet het aan mij over hem daar te fotograferen. Zijn nieuwe profielfoto, begreep ik.

Ik kocht geen catalogus maar wel een kaart van een foto die mij enorm aanspreekt. De beide tentoonstellingen in Gemeente Museum en Foto Museum geven een fraai beeld van de ontwikkeling die Erwin Olaf in veertig jaar doormaakte. We vonden het zeer de moeite waard. En uiterst gezellig bovendien.

Vele handen maken het gezellig

IMG_20190228_155034.jpg

Hoopvol hebben we de tuintafel met stoelen buiten gezet. Vooral ook omdat de stoelen nogal in de weg stonden binnen. De temperatuur is aangenaam, rond de zestien graden. Ontbijt en lunch doen we al buiten. De wijnboer neemt de wijngaard onder handen en ik doe een poging blad te ruimen. Vooral niet kijken naar wat nog allemaal gebeuren moet maar tevreden zijn met wat er klaar is. Vier maanden afwezigheid zorgen ervoor dat we ons niet hoeven te vervelen. Onze zoon is hier om een handje te helpen. De vogels kwinkeleren en wij kwetteren tijdens het werk met hen mee.

IMG_20190228_155130~2IMG_20190228_155102~2.jpg

Non verbale communicatie

dsc_0077

Met z’n vieren in een soort kast zitten en dan via een ikoontje te zien krijgen welke emotie je uit moet drukken. Welk kind wil dat nou niet? Het gelach van onze kleinkinderen was zelfs buiten die kast goed te horen. Dus keek onze zoon om het hoekje; ook in hem schuilt nog een kind. Gelukkig maar. Ik piepte met mijn camera tussen het gordijn om te kijken wat er zo grappig was aan poging nummer twee. Inmiddels moeten we niet meer lachen na de berichten van aftreden van de directeur van het Comm.  Die nam en dik salaris en bevoordeelde zijn eigen bedrijven. Ik kwam een perfecte brievenbussticker tegen in het museum. Die verwoordt goed hoe ik erover denk.

dsc_0050