De heilige maagd

In het bos, langs de weg of in een gevel, werkelijk overal kom de de heilige Maria tegen. En altijd opgepoest, van bloemen voorzien en strak in de verf. Ze wordt aanbeden maar ook in de grofste vloeken gebruikt of beter gezegd misbruikt men haar naam.

Een moeder staat hier sowieso op een voetstuk en volwassen zonen voeren voor onze oren de meest sentimentele telefoongesprekken met hun oude moeders. Haar in het openbaar je liefde betuigen is hier vrij normaal.

Terug naar Maria. Zelfs in een leegstaand huis dat aardig aan het verpauperen is, staat ze er keurig bij. En zo hoort het ook. Zeker in Italie.

Feestneus

Ook al is de vorm van deze aubergine (melanzane zeggen we in Italië) niet helemaal volmaakt, hij wordt gewoon aangeboden in de winkels. En waarom ook niet, je kunt er je fantasie nog fijn een beetje op loslaten.

Onze zoon kon het niet laten en gaf hem een gezicht. Waarna hij werd gesneden, gegrild, afgekoeld en in de salade verdween. En in onze magen. Inmiddels zijn we sinds gisteravond weer in Nederland. Ik ga ook mijn feestneus opzetten, want we zijn hier voor een speciale gelegenheid. Hoop ik morgen op terug te komen.

Bewateren

Het valt niet mee om in augustus, de maand waarin heel Italië vakantie viert, werkmensen te vinden. Gisteren kwam dan eindelijk iemand naar ons besproeiingsysteem kijken om tenslotte een nieuw kastje te installeren dat de zaak aanstuurt. Vandaag zijn onze eigen twee werkmannen, te weten vader en zoon hier ter plaatse, een tijdklok aan het vervangen om verder gelegen hoekjes via een slangensysteem van water te voorzien in de perioden dat we hier niet zijn.

Als ik dan in de omgeving al deze bloeiende potplanten zie, besef ik terdege hoeveel werk en bewatering moet plaatsvinden om het tot een bloeiend geheel te houden. Ik zeg: hulde aan de gieter en zijn gebruiker.

Staanders, leggers en kruisen

Het hek, dat Andreashek genoemd wordt door de kruisvorm, is oorspronkelijk gebouwd met zichzelf ‘schillende’ houten paaltjes. De bast is er dus in de loop der jaren vanaf gevallen. Het is een authentieke manier die je hier veel ziet. Petra reageerde onlangs op mijn blog met de vraag of het hek dient als erfafscheiding of tegen dieren? Geen van beide is het geval, het markeert het horizontale deel en de helling. (Ik raakte Petra’s vraag kwijt bij het toestaan van haar reactie, waarvoor nog excuus.)

De oude paaltjes die omgevallen en verrot zijn, worden vervangen door nieuwe geïmpregneerde exemplaren. Minder authentiek maar wel sterker en bovendien vergrijzen ze in een half jaar en zie je het verschil nauwelijks meer. Onze zoon is opnieuw enthousiast aan het werk en verlengde zijn verblijf hier zelfs met enkele dagen. Er gaat een hoop tijd zitten in het passen en meten maar dat het goed gaat komen, staat als de spreekwoordelijke paal boven water.

Vier extra handen

Als een stel archeologen zijn onze zoon en schoondochter hier de rotsformaties aan het blootleggen. Met krabbers en ander instrumentarium krijgt het terrein zijn oude vorm en uiterlijk weer terug. Het zijn de klussen waar wij niet aan toekomen en die nu met jeugdig elan en grote toewijding en doorzettingsvermogen geklaard worden. De trap naar de wijngaard en deze trap, naar de elektriciteitspaal en het houthok werden geëgaliseerd en zijn weer toegankelijker. En ondanks ons aandringen af en toe ook wat anders te gaan doen, zeggen ze voldoende ontspanning hier te hebben. Met een frisse duik en aangename maaltijden, fijne gesprekken en voortreffelijk weer genieten we gevieren van alle bereikte resultaten.

Gezellig! Bezoek.

Het was dinsdagavond een uur of tien toen we met z’n vieren aan tafel gingen. Onze zoon en zijn vriendin zijn hier voor een weekje neergestreken in een spontane actie die we alle vier heel gezellig vinden.

Er verschijnen dus foto’s van andere hand en standpunt. De tweede avondmaaltijd deden we wél buiten, we zorgden om acht uur aan tafel te zitten bij invallende schemer. Het leverde dit soort beelden op. Hoewel ze hier voor hun ontspanning zijn, laten ze de handen flink wapperen en wordt er meegedacht en gewerkt bij het oplossen kleine probleempjes hier op het terrein. Maar we bouwen wel rusttijden en verfrissingsmomenten in die nodig zijn bij temperaturen van dik in de dertig graden.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img-met-boom.jpg
foto’s Vincent

Jarig bij de boer

Het gebeurt nogal eens dat onze dochter jarig is als zij en haar gezin vakantie vieren bij ons in Italië. Vandaag draaiden we de rollen om en bezochten we haar op hun Nederlandse vakantie-adres op Goeree Overflakkee. Op een boerderij camping is een prachtige tent gehuurd die het begrip glamping meer dan waar maakt. De kinderen zagen we nauwelijks want die waren druk met vrienden maken, trampoline – springen, dieren verzorgen, ponyritjes en konijnen knuffelen. Je kan het maar naar je zin hebben. Fleur laat hier even zien dat ze echt bij een veeteeltbedrijf logeren.

s’ Middags voegde ook onze zoon met zijn gezin zich bij het gezelschap en maakten we vliegensvlug van de gelegenheid gebruik alle volwassenen op één foto te zetten. Aan de kleding van de jarige is bovendien goed af te lezen dat het deze dag steeds zonniger werd. Wat een feest!

Perenbloesem

Weten jullie nog dat een kweker vorig jaar met 150.000 perenbomen bleef zitten? En dat ze eigenlijk vernietigd, dat wil zeggen verbrand, moesten worden? In plaats daarvan werden ze weggeven en stomtoevallig kregen wij er een paar toebedeeld. Ik vind het een heerlijk idee dat tenminste twee van deze bomen heel goed terecht zijn gekomen. Ze staan in de achtertuinen van onze zoon en dochter. En nu zijn ze in bloei. 150.000 perenbomen, die oorspronkelijk geëxporteerd zouden worden vonden hun weg in Nederlandse tuinen. Wat zullen we veel peren gaan eten het komende najaar!

Lego

Sinds een familieprogramma op tv over Lego zijn onze kleindochters aan het bouwen geslagen. Toen ze hier gistermiddag een paar uurtjes kwamen spelen om thuiswerkende ouders te ontlasten, werd dan ook enthousiast aangevallen op de grote voorraad die hier in onze kelderberging is opgeslagen. Onze zoon was een fanatiek Lego bouwer, vooral van technisch Lego. Zijn eigen kinderen hebben er nooit echt veel belangstelling voor gehad.

Isabel begon meteen te bouwen en te spelen. Juliet nam een bouwtekening en begon samen met mij de onderdelen te sorteren. Maar toen we na driekwartier nog steeds kleine onderdelen in die grabbelton aan het uitpluizen waren, schoof ze richting haar zusje. Samen lieten ze hun fantasie de vrije loop en zat oma op haar knieën lego onderdelen in diverse bakjes te stoppen. We hadden een heerlijke middag.

Zelf de slingers ophangen

Dit doe-het-zelf feestpakket was het eerste wat de wijnboer vandaag kreeg. Tijdens een beeldbelsessie met onze dochter en haar gezin opende hij dit pakje waarin van alles zat om zijn bijna visite-loze verjaardag toch wat op te fleuren. Ook het gezamenlijke cadeau werd daarna live uitgepakt. Veel felicitatie-appjes en telefoontjes later reden we naar mijn leuke moeder waar de jarige op gebak bij de koffie trakteerde en een cadeautje kreeg. Na de lunch reden we naar huis. Rond theetijd kwamen onze zoon en vriendin langs met geschenken en werden de theekoppen al snel verwisseld voor de wijnglazen, mét inhoud, dat spreekt. Van confetti uitstrooien en ballonnen opblazen is nog niets terecht gekomen en toch was het een heel feestelijke dag.