Geen familie…of toch?

Lang, heel lang geleden werkte ik in het Nederlandsch Zeehospitium in Kijkduin, een kliniek voor orthopaedie, rheumatologie en revalidatie (ja, ja, oude spelling). Er werkten zo’n tweehonderd mensen en iedereen kende elkaar, het voelde bijna als één grote familie. Via een gezamenlijke vriendin nam een oud-collega contact met ons op omdat ze samen met haar man in de buurt was. Of het leuk was elkaar te ontmoeten en of ik sowieso nog wist wie ze was. Op dat eerste zei ik direct ja, en op dat tweede ‘ja natuurlijk’.

Het was, rekenden we uit, minstens dertig misschien wel veertig jaar geleden, dat we elkaar zagen. En vanmiddag bleek maar weer eens dat als je eenmaal tot de Zeehos-familie hebt behoord, die band weer heel makkelijk aangehaald kan worden. En al zijn de foto’s wat obligaat, ik weet niet hoe ik anders deze gezellige dag zou moeten illustreren.

Dierbaar

P1200268

Het is een stoet van mensen die momenteel  in mijn dagelijks leven voorbij trekt. En gezellig dat ik het heb! Vriendinnendag in Heinenoord vandaag. We vergeten soms dat we ooit collega’s waren. De vriendschap bestaat inmiddels al veel langer dan het totaal aantal jaren dat we samen op de kinderafdeling in het Nederlandsch Zeehospitium werkten. In die vorm en op die plek, namelijk in Kijkduin, bestaat het Zeehos niet meer. Maar onze vriendschap dus wel, we staan zelfs in de zelfde tuin als twee jaar geleden. Kijk maar hier.