Kikker, kat en nog wat

Veel meer dan Delft en Leidschendam zie ik momenteel niet. In Leidschendam ben ik bij mijn moeder die deze dagen wat extra zorg kan gebruiken. Dan blijven er kleine wandelingetjes in Delft over en geen nieuw ontdekte stadsparken of rondjes wat verder uit de buurt maar gewoon dezelfde straatjes waar we vaker lopen. Toch is er genoeg te zien. Een kikker die een stapel stenen bewaakt bijvoorbeeld. Ik denk dat ze gezamenlijk uit een achtertuin komen die wordt opgeknapt.

Een kat in de vensterbank. Er zat ook nog een hond op de achtergrond maar die was niet erg bereidwillig om te poseren. En dan nog dit vreemde beest, onderdeel van een expositie. Het lijkt of het dier uit breisels is gemaakt. Zodra de mogelijkheid zich voordoet ga ik er eens naar binnen. Dat kan mooi op mijn tochtje naar de saladebar die ik gisteren liet zien. Ik krijg het nog druk.

Impressie uit Italië

hotlips
onderaan onze berg

de voortuin
zicht op Gubbio vanaf onze buren
bramen op eigen erf

Op mijn blog van gisteren leek het alsof we het hele jaar alleen maar in Delft waren. Dus maak ik dat hier, vooral voor mijzelf, goed met een kleine impressie uit 2021 van ons landelijke leven in Caldese, dat is de naam van ons huis in de gemeente Gubbio.

druivenoogst

Nieuw en oud

Vanmorgen liep ik over het Bastiaansplein. Dit winkelgebied was een bouwput toen wij twintig jaar geleden in Delft kwamen wonen. Theater de Veste en een enorme Pathé Bioscoop zitten hier vlakbij. Ik was op weg naar de tandarts maar eigenlijk kom ik weinig in dit nieuwe deel van het centrum.

Ik passeerde deze gracht met woonboten, heel in de verte zie je de torens van de Oostpoort. Ik ben altijd blij als ik dit soort herkenningspunten zie, daar oriënteer ik me beter op dan bij nieuwbouw.

Vanmiddag opnieuw de zonnige stad in, nu liep ik samen met de wijnboer in het oude centrum. Wat boodschappen gedaan en de laatste kerstpost in de brievenbus gestopt. Het stadhuis met de mooie kerstboom ervoor wordt aan het oog onttrokken door de marktkramen. Dus binnenkort bij schemer de verlichte Oostpoort en het stadhuis nog maar eens in volle glorie fotograferen.

Beeldenkas (1)

We hadden geen betere invulling aan deze regenachtige middag kunnen geven dan een bezoekje aan de beeldenkas in Schipluiden. In een leeg landschap, ja hoor dat bestaat ook in de Randstad, gingen we op zoek naar de Gaagweg. Kijk dit beeld wees ons min of meer de weg, het heet Henk de reiziger.

In een eenvoudige kas, verricht je zelf de kassa handeling, schuift een deur open en dan weet je niet wat je ziet! Dit dus. Maar dat verdient nadere beschouwing.

Ik laat er morgen meer van zien. Eerst maar vertellen dat we op het eind van onze tour de kunstenaar zelf tegen kwamen, Willem Berkhout, die inmiddels driehonderd beelden heeft gemaakt. Hij vertelde ons dat ie op zoek is naar een grotere locatie. Het liefst iets binnen en buiten, waar mensen tussen zijn beelden kunnen zitten en bijvoorbeeld thee drinken. Waar mooie verkoopkramen tussen staan van weer anderen en waar je telkens een hoek omloopt om weer een nieuwe beeldengroep te zien staan. Ik zie het helemaal voor me. Hij is al eens op zoek geweest naar een locatie in Delft. Het zou voor de porseleinen aardewerkstad een geweldige aanwinst zijn, vind ik.

Rage

Deze smalle, autoloze straat zou vroeger een laantje geweest zijn waar eenden, snippen en andere watervogels gevangen werden. De naam van deze straat is namelijk de Vlouw en dat is een net dat diende om de watervogels te vangen. Nu zie je aan het eind een mooi verzorgd pand staan waarin een architectebureau gevestigd is.

Ik zag ook twee betrekkelijk nieuwe muurschilderingen die in 2020 gemaakt zijn door Serge Kortenbroek. Deze Delftse kunstenaar schildert vooral surrealistische wezens. Muurschilderingen; je kunt er bijna niet meer om heen, het is beslist een rage aan het worden, het verlevendigt een stad en vooral onaantrekkelijke bouwsels knappen er enorm van op. Al vind ik dat voor de Vlouw niet echt noodzakelijk. Hoe dan ook, de 21 eeuw is prima vertegenwoordigd in een van oorsprong middeleeuws laantje. Die combinatie mag ik wel.

Stil ommetje

Al ruim een week terug in Delft en nog steeds geen onvervalst grachtje laten zien? Daar moest ik even werk van maken. Het was droog, we moeten het wandelen weer integreren in onze dagelijkse bezigheden dus op pad. Het voelt een beetje aan zoals vorig jaar; ook toen was Covid iets om rekening mee te houden en ik denk dat mondkapjes, anderhalve meter afstand en het handenwasprotocol opnieuw ons leven zullen beïnvloeden. Voor ons is het eigenlijk niet eens weg geweest.

Wandelen kan gelukkig altijd, rustige momenten in de winkels opzoeken óók. Het was een kalm ommetje dat we maakten vanmorgen. Nog lang niet genoeg herfstkleuren naar mijn zin al doet het Doelenplein aardig zijn best met al dat afgevallen blad.

Regen daar en zon hier

Dank voor alle complimenten en felicitaties aan het adres van mijn moeder. Ik was vandaag bij haar en ze was nog beduusd van alle aandacht, kaarten, bloemen en berichten die haar ten deel waren gevallen. Goed. Vanmiddag liep ik weer door Delft en mijn blikken werden vooral getrokken door water, dat hier zo overvloedig aanwezig is. Het contrast met de droogte in Caldese valt me de eerste dagen na vertrek altijd op. Maar we kregen – net nu alle tijdklokken op ons sproeisysteem het weer goed doen – berichten door dat het behoorlijk heeft geregend op ons erf. In NL schijnt het zonnetje. Ik ben met alle twee erg blij.

Blauw, roze en wit. En groen.

Mooi zonnig weer mag ik van mezelf nooit ongebruikt voorbij laten gaan. Maar ja, een dag met allerhande thuisklussen zorgde ervoor dat ik pas om een uur of vijf samen met de wijnboer aan de wandel ging. Meteen drong zich een thema op, tegeltuinen in blauw-roze en wit.

Dat begrip tegeltuin nemen we natuurlijk een beetje ruim, hangpotten mogen ook. Geknakte stokrozen krijgen nog even een laatste eer nu ze zo roemloos op de grond liggen. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat ik om de meter stil stond om een foto te maken en dat ik buurtgenoten dankbaar ben voor de groene aankleding van onze binnenstad.

Nietjes, fietsen en wildparkeren

Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat het centrum van Delft autoluw is en een paradijs voor voetgangers en fietsers. De meeste fietsen worden netjes gestald bij de daarvoor bestemde nietjes. Maar het kortgeleden beschilderde elektriciteitskastje dat ik op de foto wilde zetten, werd ook ontsierd door een fiets. Beetje jammer.

De zijkant is ook fraai beschilderd dus ik werd benieuwd hoe het er vanaf de overkant van de gracht uit zou zien. Daar kon de kunstenaar kennelijk niet bij want het is weer een neutraal groen geschilderd niks-aan-de-hand kastje. Ook al een beetje jammer.

Toen moest er een bestelauto langs, de bestuurder wachtte geduldig tot een mevrouw haar fiets weghaalde die de gracht blokkeerde. Dat was helaas niet die fiets die mij in de weg stond voor een foto. Ach, ik ga er misschien in de winter nog wel eens langs. Dan zijn die fietsen zeker weg. Er bevindt zich namelijk een druk beklante ijssalon op die hoek waar menig fietser graag voor afstapt.