Regen daar en zon hier

Dank voor alle complimenten en felicitaties aan het adres van mijn moeder. Ik was vandaag bij haar en ze was nog beduusd van alle aandacht, kaarten, bloemen en berichten die haar ten deel waren gevallen. Goed. Vanmiddag liep ik weer door Delft en mijn blikken werden vooral getrokken door water, dat hier zo overvloedig aanwezig is. Het contrast met de droogte in Caldese valt me de eerste dagen na vertrek altijd op. Maar we kregen – net nu alle tijdklokken op ons sproeisysteem het weer goed doen – berichten door dat het behoorlijk heeft geregend op ons erf. In NL schijnt het zonnetje. Ik ben met alle twee erg blij.

Blauw, roze en wit. En groen.

Mooi zonnig weer mag ik van mezelf nooit ongebruikt voorbij laten gaan. Maar ja, een dag met allerhande thuisklussen zorgde ervoor dat ik pas om een uur of vijf samen met de wijnboer aan de wandel ging. Meteen drong zich een thema op, tegeltuinen in blauw-roze en wit.

Dat begrip tegeltuin nemen we natuurlijk een beetje ruim, hangpotten mogen ook. Geknakte stokrozen krijgen nog even een laatste eer nu ze zo roemloos op de grond liggen. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat ik om de meter stil stond om een foto te maken en dat ik buurtgenoten dankbaar ben voor de groene aankleding van onze binnenstad.

Nietjes, fietsen en wildparkeren

Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat het centrum van Delft autoluw is en een paradijs voor voetgangers en fietsers. De meeste fietsen worden netjes gestald bij de daarvoor bestemde nietjes. Maar het kortgeleden beschilderde elektriciteitskastje dat ik op de foto wilde zetten, werd ook ontsierd door een fiets. Beetje jammer.

De zijkant is ook fraai beschilderd dus ik werd benieuwd hoe het er vanaf de overkant van de gracht uit zou zien. Daar kon de kunstenaar kennelijk niet bij want het is weer een neutraal groen geschilderd niks-aan-de-hand kastje. Ook al een beetje jammer.

Toen moest er een bestelauto langs, de bestuurder wachtte geduldig tot een mevrouw haar fiets weghaalde die de gracht blokkeerde. Dat was helaas niet die fiets die mij in de weg stond voor een foto. Ach, ik ga er misschien in de winter nog wel eens langs. Dan zijn die fietsen zeker weg. Er bevindt zich namelijk een druk beklante ijssalon op die hoek waar menig fietser graag voor afstapt.

Sfeertje

Vanmiddag waren we voor het eerst sinds onze terugkeer in het centrum van Gubbio, de stad die ons net zo vertrouwd voorkomt als Delft. Het is hier allemaal een stuk kleinschaliger, deze streek is niet zo dicht bevolkt als de Randstad. Wél volk op straat maar aangenaam wat hoeveelheid betreft. We gingen naar een favoriet restaurant waar we allerhartelijkst begroet werden. Na het uitwisselen van de standaard praatjes als ‘welkom terug en gaat alles goed’ genoten we van een heerlijke pranzo. Terwijl de wijnboer zichzelf na afloop nog op een ijsje trakteerde, schoot ik wat sfeerbeelden van deze middeleeuwse stad. De voorspelde regen was vannacht al gevallen, dus de rest van de middag waren we op ons erf. Zogenaamd om een beetje rustig aan te doen, maar al snel werden de handen weer uit de mouwen gestoken en trokken we gedurende een uurtje nog wat onkruid uit.

Geen strobreed

We hadden ons grondig voorbereid op de reis. Zaterdagochtend lieten we ons testen, zaterdagavond rond een uur of zeven kregen we het positieve bericht dat we Covid negatief waren en konden we de internationale documenten printen. En mijn moeder eindelijk omhelzen ten afscheid. Een nogal emotioneel moment. Zondagochtend vroeg weg; Duitsland en Zwitserland konden we ongehinderd doorrijden. Ik had best graag ergens triomfantelijk met onze testresultaten willen wapperen maar er werd niet naar gevraagd. Alle wegrestaurants waren gesloten, mondkapjes ook buiten verplicht.

Overnachtingshotel, ongeveer vijftien kilometer vóór Milaan, was in Delft al geboekt. Het werd nog een soort puzzeltocht om op onze kamer te geraken, want geen personeel aanwezig, dus via allerlei code’s en sleutelboxen, kruipdoor sluipdoor via de garage kwamen we uiteindelijk bij onze kamer. En toen mochten we van onszelf vakantie-achtig gaan dineren in het naast gelegen restaurant, dat we van vorig jaar kenden. Tjonge, jonge wat een feest. Buitentemperatuur een graad of vijfentwintig! Vanmiddag kwamen we aan in Caldese. Van nu af aan wordt het werken geblazen. En daar hebben we behoorlijk veel zin in.

Hartekreet

Het lijkt net of het vrouwtje van de bovenste foto de tekst daaronder leest. Het beeld van de vrouw die zo mismoedig naar beneden staart zag ik in maart in Gorinchem. Ze zit tussen de kale stammen van een blauwe regen (?) en kijkt eigenlijk door een glazen dak naar het daar onderliggende terras. De foto zat nog in mijn archief en combineert wel lekker met de kreet die ik van de week tegenkwam bij Molen de Roos in Delft. Ik maak er mijn nieuwe lijfspreuk van:

Haar haren werden grijs

ze kreeg overal rimpels

maar haar hart bleef jong

Rondje om de kerk

Op twaalf kilometer vanaf Delft ligt het plaatsje Maasland. Centraal staat daar de Oude Kerk die al in 1400 gebouwd is. Een rijksmonument uiteraard. We liepen letterlijk een rondje om de kerk en kijk nou toch, wat een leuke huizen, autovrije straten en beeldschone doorkijkjes.

Er wonen nog geen zevenduizend mensen én wat huisdieren natuurlijk. Het riviertje de Gaag stroomt dwars door Maasland, dus aan bruggetjes geen gebrek. Het was er uitgestorven. In een wat grotere stad doet dat meteen erg doods aan. Nu hadden we meer het gevoel dat we door een openlucht museum liepen. Er is ook een echt museum, een heel aantrekkelijk museum bovendien maar daar kom ik morgen nog op terug.

Vocht- en tochtproblemen

In de Delftse bomenwijk gaan woningen gesloopt worden. Steeds meer flats en woningen worden na leegstand dichtgetimmerd. Naast de vocht- en tochtproblemen zijn gehorigheid en verouderde installaties de reden tot afbraak én de bouw van 250 nieuwe woningen. De te slopen huizen staan vaak in straten waarin de rest van de huizen blijft staan. Om de wijk de komende periode geen spookachtige uiterlijk te geven, is voor deze oplossing gekozen. Dat vind ik een geweldig idee en bewonderenswaardig dat hieraan geld wordt uitgegeven. Hoewel ik aanneem dat de kosten in dit geval voor de baat uitgaan, de neiging tot vernielen en bekladden wordt in de kiem gesmoord. Van het afgetimmerde zijraampje in de verder lege muur kan ik zomaar vrolijk worden.