Blijf zitten waar je zit…

Deze zomer wordt de knoop doorgehakt. Filmhuis Lumen groeit uit zijn jasje, uitbreiding op deze locatie is niet mogelijk en alle seinen staan op groen voor een verhuizing naar een groter theater aan de andere kant van het centrum. Maar het bestuur twijfelt nog of het de juiste beslissing is. Nou, voor ons mag het blijven aan het Doelenplein. Voor het eerst sinds de C-periode waren we er weer voor een heerlijke pretentieloze wegkijk-film.

Het verhaal was niet erg verrassend, want ik had er al het een en ander over gelezen. Maar de wijnboer en ik hebben het afgelopen jaar de hele serie via Netflix gevolgd en vonden de film een fijn toetje waarvan we nog even na-gesmikkeld hebben. We zaten met in totaal acht personen in de zaal. OK, zaterdagmiddag om drie uur, niet echt een gewilde tijd misschien. Maar we houden van het kleine knusse filmhuis met twee zalen, z’n aardige vrijwilligers en goede programmering. En dat op maximaal vijfhonderd meter vanaf onze voordeur.

Wachten duurt lang

Je wordt vanzelf een grote familie in de wachtruimte van een vliegveld als de gezagvoerder je uiteindelijk uit komt leggen waarom we vanwege een ernstig technisch probleem niet op tijd kunnen vertrekken en er een ander toestel uit Nederland moet komen. We hadden maandag nog aan vrienden verteld hoe we in vijf uur van deur tot deur reizen met deze Transavia-lijn tussen Rotterdam en Perugia. En dat we er ondanks milieu bezwaren toch graag gebruik van maken. Enfin, we vertrokken om kwart over negen ’s avonds in plaats van drie uur ’s middags. Tijdens het wachten ontstond een soort jolige sfeer op dit kleine vliegveld. Er werden door vliegveldmedewerkers ijsjes uitgedeeld, we kregen gratis maaltijden, we vermaakten ons met lezen en kijken naar mensen en gesprekken aanknopen. Er was een Italiaans gezin met vier kleine kinderen. We hadden bewondering voor de manier waar op ouders en kinderen de zes uur vertraging door wisten te komen. Op deze manshoge klok kroop de tijd langzaam maar zeker toch richting vertrek. Onze dochter was zo lief ons op te halen en thuis af te zetten, schoonzoon had rond vijf uur al een tevergeefse rit gemaakt. We lagen wat laat in ons Delftse bedje, de volgende blogs vertellen de reden waarom we even in NL zijn. Vaste lezers kunnen het misschien wel raden.

Alle steden uit Umbria bijeen in keramiek. Gubbio staat aan de voorkant tussen 9 en 10 uur.

De keuze was reuze

Kinderspeelgoed en – kleding; ik kan me goed voorstellen dat het fijn en voordelig is dat op de vrijmarkt te kopen. Zelf heb ik zeker niet lopen schatgraven, ik wil geen ‘spullen’ nu we mijn moeders huis aan het leegruimen zijn.

Maar de wijnboer, die om half negen al even naar de bakker snelde, kwam met een limonadetank thuis. Wanneer gaan we zoveel limonade drinken, vroeg ik. Limonade? Wijn zal je bedoelen! Tja, dat had ik kunnen weten natuurlijk. De honkbal-bal is om rug- oefeningen tegen een muur te kunnen doen. En die aardbeien werden aangeboden door een dame uit Sneek. Haar ouders wonen in Delft en ze was met karrevrachten aardbeien uit haar eigen biologische kas hier op een brug gaan zitten met haar handel. We namen we een pondje mee. Totaal besteedden we vijf euro voor onze koopwaar. Geen rommel, alleen maar uiterst nuttig en lekker vinden we zelf.

Reuze feestelijk

Het was Koninginnedag 2001 toen wij geïnteresseerd raakten in Delft als onze woonplaats. We kwamen die dag uit Voorburg om in Delft de vrijmarkt te bezoeken, zagen het oude universiteitsgebouw in de steigers staan om er woningen van te maken en de rest is historie. Omdat we vaak in Italië vertoeven in deze tijd van het jaar, was het járen geleden dat we hier op Koningsdag zijn.

En het was gezellig met, zoals dat hoort, kinderen die een instrument bespeelden, een vrijmarkt die straat na straat besloeg én koffie met oranje tompouce. We scharrelden twee uur door het centrum en ja, we kochten ook nog wat. Laat ik morgen zien.

Feest ?

Voor de één trekt het als een magneet en een ander weet niet hoe snel ie weg moet rennen. Ik hoor bij de laatste categorie. Maar toch was ik er vanmiddag even. Ik wilde wel eens zien waar die herrie nou precies vandaan komt.

Het was er nog rustig, dat wil zeggen er was weinig publiek. Maar uit elke tent komt muziek en knippert licht. De Paardenmarkt is getransformeerd tot Kermis en het geluid ervan is bij ons thuis goed te horen. Enfin, het duurt in totaal een weekje dus we komen er wel doorheen. Aan mij zullen ze geen cent verdienen. Daar dacht de wijnboer anders over en kocht voor ons beiden een oliebol en die was nog lekker ook. Morgen maar eens kijken hoe de feestelijkheden zich verder ontwikkelen hier in de stad.

Wij houden van Delft

Wie zomaar zijn neus achterna fietst kan wel eens onverwachte zaken tegen komen. Deze steeg, die uitloopt op de Brabantse Turfmarkt, is met wat muurschilderingen enigszins aantrekkelijk gemaakt. Het was me nog niet eerder opgevallen.

Ik had twee volle boodschappentassen en een fiets aan de hand, dus veel handen hield ik niet over om achter de containers te kijken naar de naam van de maker van dit geheel.

Geniet van het leven en wij houden van Delft, dát kon ik wel lezen. Wat betreft dat eerste: daar doe ik dagelijks mijn best voor en kost me niet al te veel moeite. En dat tweede lukt probleemloos.

Nostalgisch vervoer

De Delftse paardentram reed vandaag vlak voor me. Dus nam ik het kalme tempo over en reed in mijn autootje stapvoets over de gracht. De wagen was gevuld met acht mannen en een rollator en werd gemend door Toon Paap. In het stadsbeeld van Delft is deze markante man een bekend figuur. Hij heeft een stalhouderij in de Delftse Hout (klik) en vervoert veel toeristen. Maar ook bruidsparen kunnen bij hem terecht in prachtige open koetsen.

foto van het www

Mede vanwege zijn uiterlijk wordt Toon veelvuldig gefotografeerd, tot wel 1500 keer per dag, las ik op Delft in de buurt. De pandemie is uiteraard een zware periode geweest voor de toeristenbranche dus maak ik graag even reclame voor een nostalgische rondrit door Delft. Ik ken de man niet en heb er ook verder geen belang bij maar Toon kan wel wat reclame gebruiken. Hij staat meestal met zijn paardentram vlak voor het stadhuis en is ook via de site te boeken.

foto van het www

Toch gelukt

Nou, hij zit er in hoor, die tweede booster. In verband met veel afspraken de komende week, was het fijn dat we vandaag in ons eigen Delft terecht konden. De tijdelijke priklocatie was zowel binnen als buiten in stijl gedecoreerd. Hoewel dat tijdelijk misschien te optimistisch is? Soms heb ik het idee dat we zo ongeveer de enigen zijn die ‘het’ nog niet gehad hebben. Dat hoop ik zo te houden.

Je wil wat dóen

Achter op dit pamflet staan adressen van Oekraïense Stichtingen in NL waar je geld of goederen kunt doneren voor humanitaire hulp. We kregen het uitgereikt tijdens een manifestatie op de Markt.

Het Blauwe Hart, het kunstwerk bij de keerlus voor toeristenbussen bij de Markt, was toepasselijk versierd en veel bezoekers hadden ook hun kleding aangepast. Vanuit het Westland waren bloemen gedoneerd die bezoekers na afloop mee naar huis mochten nemen. Na diverse sprekers – die wij omdat we achteraan stonden, niet konden verstaan – werd het Oekraïens volkslied gezongen. Daar krijg je hoe dan ook kippenvel van, te meer omdat vooraf de vertaalde tekst werd voorgelezen en wij dat toen wél konden verstaan.

Het was goed om daar vanmiddag even te zijn en ons gevoel te kunnen delen.

Camelia

Op twee verschillende plekken in Delft kwam in een bloeiende Camelia tegen. En hoewel ik niet echt van rode bloemen hou, is het wel heerlijk om een winterbloeier in vol ornaat tegen te komen. Ik denk bij deze plant, ook wel Japanse roos genoemd, altijd aan struiken of kuipplanten maar tot mijn verbazing bestaat ie ook in boomvorm.

Met de bewoonster van dit huis stond ik onlangs te praten. Toen waren er alleen nog knoppen te zien. Ze voorspelde dat de knoppen na een dag of twee open zouden zijn dus dat hield ik een beetje in de gaten. Het werden twee weken. Die vrouw was dus iets te optimistisch maar inmiddels kan ze dagelijks haar hart ophalen. En ik ook als ik mijn dagelijkse looprondje een beetje aanpas.