Op de paden blijven

Een dag niet gewandeld is een dag niet geleefd, toch? Zo denken massa’s mensen er inmiddels over, het was behoorlijk druk in de Delftse Hout. Wij kozen vandaag maar weer eens voor het Arboretum. Daar mogen geen honden komen en dat scheelt wat drukte betreft. In de nu uiterst kale natuur viel me de rand met stenen goed op waar varens al voor het groen zorgen. Het gras steekt mooi af bij de ontbladerde bomen en struiken die solitair in dit park staan.

Ongemerkt was ik op zoek naar groen gegaan, zag ik toen ik eenmaal thuis de foto’s bekeek. Deze stronken zijn van de Laurierkers. Volgens mij wordt het groen hier veroorzaakt door mosvorming. Zodra je van een pad afging kwam je in modderachtige toestanden terecht dus liet ik de prachtige zwammen in de verte ongefotografeerd achter. Het ging vandaag om groen, om bewegen en een frisse neus. Missie geslaagd.

Het bos en de dieren

Het lijkt erop dat we steeds een ander wandelgebied in de buurt zoeken. Dat gaat niet echt bewust. We moesten benzine tanken en doen dit meestal in een industriegebied waar we bij de Makro voor een gunstig prijs de tank weer vullen. Is daar niet ook een park in de buurt? Ja zeker, Hof van Delfland heet het met het Abtswoudsebos als extra attractie. Nou klinkt bos wel heel royaal; je hoort voortdurend de grote weg op de achtergrond en de trein is als je goed kijkt zelfs zichtbaar op de bovenste foto.

Er wordt momenteel veel aan het onderhoud gedaan en dat was goed te zien aan de uitgebaggerde sloten en de bagger op de wal, waarin de wijnboer alweer kostbare compost zag. Maar het bos krijgt weer lucht en de vogels voeren de boventoon wat geluid betreft. In een afgezaagde boomstam zag ik een dier. Jullie ook?

Dreigend

Alsof we gisteren nog niet water genoeg hadden gezien, liepen we vandaag en rondje om de plas in de Delftse Hout. Daartoe moest mijn dagschema wat omgegooid worden. Ik weet niet hoe dat bij anderen gaat, maar mijn ochtenden zijn meestal gevuld met nuttig en de middag is voor de ontspanning. Maar komaan, het zou vanmiddag gaan regenen dus de ontspannen wandeling werd naar de ochtend verschoven.

Het was er zo rustig, we kwamen eigenlijk alleen mensen met honden tegen. De natuur is hier aangelegd en wordt ook telkens aangepast met rietoevers, nevengeulen, duikers en drijvend groen. Er is ook een strandje dat de zomermaanden zeer goede diensten bewijst. Op die hoogte ligt in het water een plateau waar vanaf gedoken kan worden. Nu hadden meeuwen en aalscholvers het zich toegeëigend. Het begon te betrekken en bij de eerste regendruppels zaten wij weer hoog en droog enorm tevreden te zijn.

Knisperend wandelen

Vóór de gemeentelijke bladblaasbrigade langskomt, wil ik wel even door de herfstbladeren gebanjerd hebben. En aangezien ik pas morgen weer in de echte natuur ben, loop ik vandaag om te beginnen maar eens naar de overkant van het kanaal waar ik dagelijks kinderen enkeldiep door de bladeren zie struinen om deze al schoppend omhoog te laten dwarrelen.

De meewandelende wijnboer zag er trouwens vooral compost in en gelijk heeft ie. Het gaat hard nu met het vallend blad. Twee dagen je auto niet gebruiken en je moet hem bijna uitgraven. Bij wijze van spreken, hè? Ik ben vast niet de enige volwassene die, de uitdrukking van Kees van Kooten indachtig, door de bladeren lopen beschouwt als ‘kicks voor niks’.

Vitaal

Aan de overkant van het kanaal worden in een kleinschalig project drie appartementen gebouwd. We hadden de bouwput van de zomer zien ontstaan, dus moesten we even poolshoogte nemen. Zo kwam het tot een heel ander wandelingetje dan van tevoren bedacht. Liepen we ineens door een prachtig boslaantje in de buitenwijk van Delft. Dat wandelen moeten we echt inplannen want er is die eerste dagen na terugkeer van alles te ruimen en te regelen. Bovendien zijn we gestart met een fitnessprogramma dat Vitaal Oud Worden heet. Dat slokt meteen wat van onze tijd op die uiteraard eerst en vooral bestaat uit familiebezoek. En daarin staat mijn moeder op nummer 1. Bij haar gaan we vanavond koken en eten; de vrouw die al vitaal oud is geworden.

Stadsnatuur

Het schijnt dat de politie gistermiddag in het centrum van Delft het publiek heeft verzocht naar huis te gaan omdat het te druk was en de anderhalve meter afstand tot elkaar in het gedrang kwam. We maken toch wat mee in deze tijd, hè? Niet dat wij erbij waren hoor. Wij kiezen altijd voor de rustige momenten en de ruimte. Jammer genoeg komen we nu weinig meer in de Delftse Hout. Daar zijn alle parkeerterreinen afgesloten en voor mij is het net te ver om er eerst naar toe te lopen om vervolgens te gaan wandelen. We maakten ons stads rondje vanmorgen om een uur of tien en kwamen nogal wat leeftijdsgenoten tegen. We zijn bepaald de enigen niet die de wandeltijd strategisch plannen. Zou dat ook nog gaan gebeuren? Dat je van overheidswege in leeftijdscategorie naar buiten gaat?

Dagelijkse afstand

foto Isabel

Haar zusje Juliët en een buurmeisje zijn vandaag door Isabel ingezet om het begrip ‘Afstand’ te visualiseren. Blauwe lucht, blote beentjes, madeliefjes en paardenbloemen maken er een vrolijk geheel van. Ikzelf probeer ons dagelijkse bruggenloopje te laten zien. Als je goed kijkt zie je in de verte de andere brug die wij overgaan. Langs het water wordt heel veel gewandeld. Vooral door mensen met honden en ook zien we enorm veel hardlopers. Inmiddels hebben we onze favoriete tijden ontdekt. ’s Morgens vóór tien uur en rond een uur of zeven ’s avonds. Dan is het lekker rustig en ontdekken we steeds meer aardige details. Dat zal ik de komende week laten zien. Vandaag was de laatste dag van de foto7daagse waaraan ik met veel plezier heb meegedaan.

Actieradius

Gistermiddag liep ik over dit voetpad. Dat bleek niet zo handig want het gebeurde me tot twee maal toe dat een achteropkomende fietser ! niet belde en me, naar mijn zin, te dicht passeerde. Het gros van de mensen houdt goed rekening met elkaar en we moeten vaak met z’n allen lachen om de rondedansjes die we doen bij het oversteken.

Vanmorgen dus aan de overkant gelopen, waar de uitwijk bij passeren groter is en fietsers gewoon op de weg rijden. Nu ons leven zich in een beperkte wereld afspeelt, heb ik het idee dat we onze omgeving nog intenser beleven en observeren. En ook vandaag dacht ik weer: wat wonen we hier toch mooi!

Mijn rondje de andere kant op

Het was al een uur of drie toen ik pas in de gelegenheid was mijn rondje te wandelen. De brug staat open. Dat is goed te zien aan die twee hefbomen links boven de huizen. En ik wil zo graag aan de overkant in de zon lopen.

Het is goed te zien hoeveel verkeer van de Koepoortbrug gebruik maakt. Daar nadert alweer een volgende boot. Mét vracht want hij ligt behoorlijk diep.

De Oostpoortbrug was ook zojuist weer gesloten, kijk maar hoeveel fietsers er gebruik van maken. Op de achtergrond de niet meer in gebruik zijnde sterrenwacht aan de Kanaalweg.

En dan valt mijn oog op iets geinigs . Het brugwachtershuisje. Ook al niet meer in gebruik want de bruggen worden automatisch bediend.

Voor de mensen die dit blog op hun mobiel lezen, heb in nog even ingezoomd.

Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..