Spelletjes

DSC_0004-001.JPG

Of we ook een scrabble-spel hebben, vroegen onze gasten. Daar moest ik diep over denken en nog dieper naar graven. In een enorme hutkoffer bewaren we dingen die we zelden gebruiken. Voor de kleinkinderen heb ik wat voor de grijp liggen maar ons zal je samen nooit betrappen met een spel kaarten. Scrabble blijken we hier niet te hebben maar ik kwam wel een oud Monopolyspel tegen. Uit het jaar nul. En dit. Wie herkent het?

DSC_0001-001

Ik kwam plotseling in de opruimmodus. Monopoly gaat weg. Tenzij iemand nog iets artistieks met het geld en de kaartjes wil doen? Eenmaal, andermaal…

DSC_0002

Met het solitairspel ga ik mijn wiskundig inzicht nog maar eens bijscherpen.

Advertenties

Jam

DSC_0004

DSC_0013

Het is me al een paar keer overkomen dat ik spontaan wat vijgen kreeg toebedeeld die rechtstreeks van de boom werden geplukt door de eigenaar. Ik snap goed waar die gulheid vandaan komt. Vijgen zijn allemaal tegelijk rijp en heel kwetsbaar. De oogst is bijna niet weg te eten. We plukten ruim twee kilo van onze kleine boom. We eten er een paar uit de hand, we verwerken ze in een voorgerecht en vanavond, als er gasten aan tafel zitten, vergezellen ze Jamie’s rollade. Maar dan nóg. Dus.

DSC_0017-001

DSC_0021

Elzen

DSC_0004-001

Kleur aan onze dagen geven, dat probeer ik zoveel mogelijk te doen. Met wat glaswerk heb ik een klein stilleven bijeen gesprokkeld. Allemaal kringlopertjes. Verder geen stil leven hier, in tegendeel. Ik dek de tafel opnieuw voor de gasten van vanvond. Vriendin Els, die ooit collega was, ken ik al bijna vijftig jaar. Bijzonder, zulke lange vriendschappen. Dat vormt een mooi bruggetje naar nieuwe vriendschappen, die van de bloggers. We komen binnenkort met een groepje bij elkaar waarvan sommigen elkaar wél en anderen elkaar nog niet kennen. Bijzonder, zulke nieuwe vriendschappen. Kijk ook even hier bij mijn nieuwe blogvriendin, die ook Els heet.

Kleur

DSC_0005-002

O ja, dat is waar ook. In februari probeer ik mijn blogs zo kleurrijk mogelijk te illustreren. Omdat ik deze maand zo saai vind. Bij het opschonen van mijn foto-archief heb ik onlangs zelfs een kleurenmapje aangemaakt voor dat doel. Daarin vond ik deze trifle die ik met kerstmis maakte. Hij staat meteen mooi symbool voor mijn bezigheden vandaag en morgen. Beide avonden hebben we gasten aan tafel.  Ik hak, bak, kook en stook met groot plezier. Laat buiten de regen maar vallen, ik keer mijn rug naar het raam. Totdat ineens de zon weer verschijnt en ik alsnog mijn bruggenloopje doe.

DSC_0051

 

Terugkeer

DSC_0089

Het werk is gedaan. De wijnoogst is binnen. De herfst is begonnen al is daar overdag nog weinig van te merken. Het tuinmeubilair is opgeruimd, de moestuin ook. Met weemoed trekken we de deur weer achter ons dicht en sluiten we de luiken. Het was een pracht zomer, warm en vol met gasten. Met fijne familievakanties en plezierig onderhouden  vriendschappen. Met inspanning en ontspanning. We keren terug naar ons Hollandse leven waarin de dezelfde ingrediënten zitten in een ook al prachtige omgeving. Het wordt tijd om te gaan.

DSC_0006

 

Lachen en gelukkig zijn

DSC_0005

Wees gelukkig. Leef met alle kracht die je hebt en lach. Mijn Italiaans mag dan wel eens tekort schieten, maar deze lukt me wel. Nu we aan het einde van onze Italiaanse periode geraken, nemen de werkzaamheden in aantal toe en maak ik een dagelijks een lijstje met steekwoorden die weggestreept moeten worden. De DVD-serie van Penoza zit op verzoek van onze zoon bij de spullen die mee gaan naar NL. De strijk is gedaan en ik weet globaal wat we de komende week zullen eten. De laatste consumptiedruiven zijn tot sap verwerkt en ook de handdoeken en badjassen voor gasten liggen weer netjes verpakt in de kast.

DSC_0007

Ik heb alles afgestreept. Bovendien las ik mijn boek uit. Zittend in het zonnetje. Daarmee heb ik toch maar mooi de opdracht ‘Wees gelukkig’ vervuld.

Gekeutel

DSC_0051

Weinig zon, veel wolken en af en toe regen. Het zijn echte binnenklusdagen hier. Het onkruid schiet weer omhoog en op het erf is genoeg te doen maar het weer is vaak een spelbreker. Omdat er aan het eind van de week weer gasten arriveren, maakte ik alvast een menuplanning en koppelde daar de boodschappenlijst aan vast. Mijn vrolijke keukenhulpje, waarvan de make-up al een beetje doorgelopen is en heur haar in de war is geraakt,  kijkt lachend toe bij mijn werkzaamheden. Die vooral bestaan uit ruimen, ruimen, ruimen. Ik doe dat graag maar hoe komt het toch dat daar nooit een eind aan komt?