Rooie Frans

Nog steeds heb ik een tasje naast mijn bureau staan. Via mijn moeder kwamen wat familiealbums mijn kant op nadat haar jongste zus was overleden. Ik zocht uit, gooide wat weg én hield wat over. Onder meer een boek met deze originele tekeningen dat uitgebracht is ter gelegenheid van het 15 jarig bestaan van het koor Con Amore uit Pijnacker.

Mijn oom Frans, gehuwd met een van mijn moeders oudere zussen, was de oprichter en dirigent. Een roodharige man met forse stem, dito handen, iemand van de grote gebaren die niet ongemerkt een ruimte betrad. In het dagelijks leven was hij aannemer maar zijn passie was de muziek. Hij was organist en koorleider in de katholieke kerk en richtte later ook nog het Don Kozakkenkoor op. Ik herinner me hem vooral als de oom die bij elk familiefeest – en dat waren er nogal wat – achter de piano kroop en elke bruiloft of verjaardag tot een waar spektakel wist te maken. Het boek waaruit deze tekeningen komen, zit in de gereedstaande tas. Het wordt tijd dat ik het wegbreng naar de neef die het familie-archief beheert.

tekeningen van Dick Hulst

Vrijheid in gebondenheid

Omdat ik mijn moeder beloofd had gebak mee te nemen, stond ik vanmorgen al vroeg in de Choorstraat in de rij. Het dagelijks leven is wat complexer geworden. Voor mijn moeder helemaal. De oorlogsherinneringen, het gemis van mijn vader en de Coronacrisis, het is een zware periode. Ook voor mijn zussen en mij; je wilt er zijn voor elkaar maar in fysieke zin is dat onmogelijk. Gelukkig woont mijn moeder nog thuis en bezoeken we haar om de beurt en nemen de gepaste maatregelen en afstand. En vanmiddag om vijf uur op de vijfde van de vijfde maand, borrelen we digitaal met elkaar. Op de vrijheid, de vrede en op het grote geluk dat onze moeder nog in ons midden is. Voor haar speciaal wappert deze vlag.

Luxe

Mijn schoonzusje heeft me geleerd om van mooie badhanddoeken te genieten. Zij attendeerde me nog vóór ons trouwen op het luxe gevoel dat je dagelijks kunt ervaren als je niet bespaart op kwaliteit en formaat. Wij zijn dus van grote en zachte badhanddoeken gaan houden. Nu is er momenteel een zegelactie bij supermarktketen Plus. En hier volgt een bekentenis: ik ben een zegelspaarder. Dit in tegenstelling tot zussen van me, van twee weet ik dat ze het verafschuwen. Maakt mij niet uit, ik heb straks vier grote badlakens en twee wat kleinere handdoeken voor € 12.50. Tenminste als ik op korte termijn nog 43 zegels binnen zie te harken. Ja, ik ga zelfs zover door in de kassa-rij de zegels op te vragen van de klant voor me die niet aan deze spaaractie meedoet. Zuinigheid en luxe gaan soms verrassend goed samen.

Nooit meer

Op aanraden van een vriend en na een paar recensies door bloggers besloot ik dit boek te kopen en te lezen. En daar heb ik geen seconde spijt van. Zodra de wijnboer het ook uit heeft, geef ik het door aan onze kinderen. Juist deze dagen, waarin we herdenken dat het 75 jaar geleden is dat het vernietigingskamp Auschwitz bevrijd werd, is het opnieuw tot je laten doordringen hoe onvoorstelbaar de nazi’s tekeer zijn gegaan, bijna verplicht. Het woord vernietigingskamp alleen al! De twee hoofdpersonen in dit boek, de zussen Brilleslijper, overleven Westerbork en Auschwitz. Hun mede lotgenoten, de zussen Anne en Margot Frank niet. Op de achterkant van het boek staat: ’t Hooge Nest is een verhaal over moed, verraad en menselijkheid in barbaarse tijden en brengt een ongekende geschiedenis met kracht tot leven. Ik kan het lezen ervan iedereen aanraden.

Maandag

In de kookstudio van een zus en jarige zwager hebben we gisteren met mijn moeder, zussen en zwagers gekookt. Allereerst werd het menu uitgelegd en we werden in groepjes opgedeeld. Vooraf zalm, dan risotto, gevolgd door confit de canard met hete bliksem en spruitjes en toe een stoofpeer op bladerdeeg met spijs en slagroom. We mochten het nog opeten ook! Mijn moeder maakte de spruiten schoon en genoot van ons gezamenlijk samenzijn. Zaterdagavond hadden we hier vrienden te eten, zaten eerder die dag met nichten van de wijnboer aan de koffie in een leuk restaurantje in Delft en ontmoette de wijnboer wat collega wijnboeren tijdens een nieuwjaarsreceptie. Je kunt dus wel spreken van een bijzonder goed gevuld weekend.

Dus stapten we vandaag weer over tot de orde van de dag met de gewone dagelijkse dingen en laat ik zien hoe mooi een blauwe maandag er uit ziet.

Wie doet wat en wanneer

Zo blij dat ik de app heb. Want er wordt wat heen en weer ge-appt. In de de eerste plaats tussen de zussen via een groepsapp. Ons eigen gezin heeft een groep en de kleinkinderen van mijn ouders hebben een gezamenlijk groep. En dat is allemaal reuze handig voor de communicatie rondom de uitvaart van mijn vader morgen. Het ziet er naar uit dat alles goed geregeld is. Maar de vraag is of je echt klaar kunt zijn voor het definitieve afscheid.

Thuis blijven

Mijn ouders hadden besloten in hun eigen huis te blijven wonen. ‘Als het echt niet anders kan, dan geven we ons over. Maar zorg aan huis wordt gepromoot dus zo lang het lukt… ‘. Nu intensieve zorg hard nodig is, staan we versteld van wat er kan. Vier keer per dag is er een zorgmoment, een keer per dag komt de wijkverpleegkundige, de huisarts komt dagelijks en ook ’s nachts komt er iemand. Mijn zussen en ik wisselen elkaar dagelijks in twee ploegen af, zodat er tot aan de nachtzorg telkens een dochter aanwezig is. Mijn vader kan in zijn eigen omgeving blijven, dat is voor mijn beide ouders een zegen.

Onrust

dsc_0015

Pff, wat een stormachtige dag. Om negen uur een korte polderwandeling gemaakt. Thuis wachtten nog diverse klusjes op me, die ik deels ook uitvoerde. Intussen vlogen de familie-apps heen en weer. Met mijn zussen was er de zorg te delen over de vader van een van mijn zwagers. En binnen ons gezin wachtten we op de landing van onze zoon. Hij was voor zijn werk een week in Australië geweest. Na drie mislukte pogingen te landen op Schiphol vloog het toestel door naar Brussel. De helft van de passagiers was kotsziek geworden. Enfin, inmiddels weten we dat het vliegtuig toch opnieuw naar Schiphol koerst. Daar staat ook zijn auto. Wat zal hij blij zijn als ie vannacht weer veilig in zijn eigen bedje slaapt.En ik ook. Pff.

dsc_0012

Moeite

dsc_0001

Naast drie hele leuke zussen, heb ik bérgen neven en nichten. Met een groot deel daarvan onderhouden we hele goede contacten. Tot wederzijds genoegen, zo bleek dit weekend maar weer eens. Gisteren werd een neef 50 jaar en waren we uitgenodigd op zijn feestje. Daarvoor gingen we naar Rijssen en knoopten er een overnachting aan vast met weer andere familieleden. Wat heerlijk toch om de banden aan te halen en oprecht blij te zijn elkaar weer te zien en te spreken. En omdat we toch in de buurt waren, zijn we vandaag het nieuwe museum More in Gorssel in gedoken. De moeite meer dan waard. Morgen laat ik er meer van zien.

dsc_0005

Zaanstreek

IMG_20160402_111613

Met zussen en zwagers en nog een paar dierbaren zijn we een aantal dagen te gast in Grootschermer. In een fantastische B&B kijken we op de landerijen uit. Waar we natuurlijk ook doorheen wandelen. Of fietsen of roeien. Het onthaasten is al begonnen. Het is een enorm gemis dat een van ons er niet meer bij kan zijn, maar hij is voortdurend in onze gedachten.