Waterpret

De grote groep op de bovenste foto is een studentenhuishouden, vandaar de samenscholing. De rest van de uit ons raam gemaakte foto’s spreken voor zich. Wat een plezier hebben een hoop mensen hier beleefd tijdens de prachtige zomerse dagen de laatste weken. Het is vandaag even wennen aan de lagere temperatuur en er valt zelfs regen. Daar snakt de natuur naar dus laten we er vooral blij mee zijn. Een paar mannen uit ons gebouw nemen maatregelen in kelder en garage want de te verwachten hevige regenval kan in de droge grond voor afwateringsproblemen zorgen. Dat is ook waterpret maar dan anders.

Duintuin

Terwijl mijn zusje koffie zette en ik op gepaste afstand wilde blijven, kroop ik met camera rond in de tuin. Ik zette zomaar wat hoekjes op de foto. Volgens mij is ze nog bezig met die twee stoeltjes, gezien het schuurpapier. Ik vergat het haar te vragen. Dat ze een juttershoekje hebben, hoefde ik niet te vragen. dat wist ik al. Ik hoop er altijd nog eens flessenpost aan te treffen.

Vanaf de stoel waarop ik mijn koffie zou gaan drinken, was dit het uitzicht. Later kwam mijn zus erbij zitten en toen had ik geen tijd meer voor foto’s. Meer dan twee maanden elkaar niet zien, betekent dat er bijgepraat wordt en dat deden we volop.

Onze eigen schaduw

De balkondeuren stonden open en de zon was net bezig onder te gaan. Zelf zat ik achter mijn bureau en de wijnboer stond tegen me te praten met een mooie schaduw naast zijn gestalte. Mijn camera lag binnen handbereik. Dus. ‘Ach, doe mij ook nog even’, zei ik toen ik het resultaat zag. En profil is niet mijn sterkste kant want ik heb een nogal geprononceerde neus en kin. Maar het resultaat van beide foto’s vind ik aardig genoeg om te laten zien. ’t Is weer eens wat anders, hè?

Thuis. De uitdaging

Elk jaar doe ik mee met de fotozevendaagse. Dit jaar is er een extra # stayathome editie aan toegevoegd die in het teken staat van de huidige crisis en bedoeld is ter verstrooiing. Het onderwerp van vandaag is ‘thuis’. Op deze foto zie je mijn uitzicht vanaf mijn werkplek, de jaloezieën zijn scherp, het uitzicht vaag. Enigszins gekooid ook. Kleindochter Isabel doet met me mee. Deze foto stuurde ze vanmorgen. ‘Klaar’ stond erbij.

foto’s Isabel, 9 jaar

‘Even opnieuw, iets betere plek doen’ kwam er achteraan. Dat is haar thuis. Haar veilige warme plek. Ik vind dat ze de eerste opdracht mooi heeft uitgevoerd en zie meteen de buitenwereld ook weer scherp.

Onverwachte aanvulling

Je gaat echt anders om je heen kijken als kleur het hoofdmotief van een foto moet zijn, hoor. In winkels is het altijd wel raak, uitstallingen zijn meestal goed voor een kleurig plaatje. Maar dat gaat afgezaagd worden, een maand lang.

Gelukkig bieden ruiten, vensters en etalages ook kleur. De vogels zijn geëxposeerd in Galerie Inkt in de Choorstraat. Grappig en vrolijk. Het werd nog veel leuker toen gistermiddag de post een kaart bezorgde. ‘Ik dacht ik voldoe even aan je kleurverlangen’ schreef blogvriendin Bertie.

Een schot in de roos, ik word steeds vrolijker. De kunstenares, Cindy Root, is om gezondheidsredenen gestopt met haar werkzaamheden, las ik op haar site. Ik had met liefde meer van haar werk willen laten zien, zodat jullie allemaal ook vrolijk worden.

Al het vertrouwde is weg

Al maanden rommel ik mijn blogjes op of via mijn mobiel in elkaar. Sinds de aanschaf van een nieuwe laptop heb ik nog niet de moeite genomen om mijn camera daaraan te koppelen. Dat komt omdat mijn vertrouwde fotoprogramma Picasa niet meer bestaat.

Het heeft ook alles te maken met koudwatervrees om dit eens op mijn gemak uit te zoeken. En met tijdgebrek, dat ook. Toch weet ik dat zelf op onderzoek uitgaan, het beste werkt.

Dus vandaag de koe bij de horens. Eerst uit het raam gehangen en foto’s gemaakt met de Nikon. Getransporteerd naar laptop, beetje bijgesneden en bewerkt. Daarna kwam de grote truc om ze uit mijn fotoprogramma naar blog te verplaatsen en zie hier. Ik ben benieuwd of ik morgen nog weet hoe ik dit vandaag voor elkaar kreeg.

Hondenwerk

Een paar maanden geleden bood WordPress ineens een andere manier aan om mijn blogs in elkaar te knutselen. Ja mensen, achter de schermen gebeurt er van alles waar de lezer geen weet van heeft. Enfin, ik zat daar niet op te wachten maar uiteindelijk lukt het me om met het nieuwe systeem vertrouwd te raken. Helaas was ik de woordenteller tot gisteren kwijt. In ongeveer honderd woorden moet ik mijn dagelijkse zegje wel kunnen doen. Samen met twee foto’s die weinig met de inhoud te maken hebben, blijf ik vandaag netjes binnen mijn eigen gestelde marges. Want de woordenteller teruggevonden.

Knallen met kleur

DSC_0016

Laat ik die supersaaie maand februari maar weer eens een impuls geven. Al een paar jaar probeer ik 28 dagen lang extra kleurrijke foto’s te plaatsen. Daarvoor hoef ik alleen de Trompetstraat in te lopen. Het plezier spat van de muren.

DSC_0015

DSC_0014

In het oude historische centrum van Delft zijn de straten vaak smal. Des te verheugender is het wanneer er plots een bonte speelplaats opduikt in deze toch al autovrije straat. Toen ik de foto’s eind november maakte, reserveerde ik ze voor deze maand. Zo zal dat gaan de komende weken; actuele foto’s afgewisseld met ouder materiaal. Zolang er maar veel kleur in zit.

Zonzijde

P1200948

Mijn zus en zwager vierden veertien dagen vakantie op een Canarisch eiland en toen ik hen gisteren weer terugzag, keek ik in twee uitgeruste zongebruinde koppies. Onze zoon is voor zijn werk momenteel in Australië en stuurt me zomerse foto’s. Een vriendin appte me afgelopen week dat ze haar verbljf in Spanje heeft verlengd tot minstens half januari.  Zoveel zonovergoten berichten en verhalen doen me intens verlangen naar het licht. Dus zocht ik in mijn fotoarchief een passende foto. Ik warm me even aan het gevoel dat dit huis uitstraalt. En het helpt. Vandaag schijnt de zon.

Mijn venster op de wereld

DSC_0013

Mijn bloginspiratie haal ik voornamelijk uit de gewone dagelijkse dingen. Hier geen verheven onderwerpen, diepere gedachten en zelden een uitgesproken stellingname.  Daar hou ik me wel mee bezig hoor, maar ik deel ze liever in het échte leven.

DSC_0030

Laat mij maar een beetje rond slenteren en foto’s maken van de alledaagsheid. Die is vaak al opmerkelijk genoeg. Ik heb zelfs een archiefmap ‘vensters’. Het intrigeert me in hoge mate hoe mensen leven en wat ze daarvan aan de buitenwereld willen tonen. Zo’n gevuld raamkozijn zegt me veel, zo niet alles. Het interieur er achter verzin ik er zelf wel bij.

DSC_0021