De vogels zijn gevlogen

Bijna twee jaar hebben deze uitgeknipte vogels voor ons raam gehangen. Ik blogde er hier al eens over. Ze verbeeldden voor mij de hoop op een goede afloop van de pandemie. Alle maatregelen zijn met ingang van heden opgeheven dus haalde ik eindelijk deze knipwerkjes weg. Ik zal me nog steeds niet ergens in een grote menigte in een binnenruimte mengen en als ik van het openbaar vervoer gebruik maak, wat niet al te vaak voorkomt, blijf ik mijn maskertje opzetten. De wereld is veranderd, voorgoed. Met spatschermen en handpompjes, met het geven van een boks in plaats van handen schudden. We hebben de les geleerd dat ons leven minder maakbaar is dan we dachten. Corona is nog niet over, maar deze foto van de witte duiven tegen een zwarte achtergrond staat nu symbool voor mijn wens tot vrede.

Nu al heimwee

Twee jaar lang waren we vanwege Coronamaatregelen niet in staat de voorjaarssnoei te doen. Dus daar ging zo’n beetje alle energie de afgelopen week aan op. En het afvoeren van alle snoeiboel nam ook de nodige tijd in beslag. Achter in de wijngaard maken we een takkenril dus daar verdween het merendeel in. Laat ik nog wel eens zien.

Hier wordt de witte regen drastisch ingekort en ook de hertshooi, die van de pergola een soort buitenkamer maakt, moest er behoorlijk aan geloven. In de twee grote zwarte potten strooide ik alvast wat zaad van de Afrikaantjes, dun laagje zelfgemaakte compost er overheen en ook weer geregeld.

En daarmee kwam een eind aan een week van werken en bovenal genieten. We zijn sinds vannacht half één weer in Delft terug. De koffertjes zijn uitgepakt en de cappuccino smaakt ook hier heerlijk.

Saaaaai

Van dat echte novemberweer. Grijs en kil. Een dag zonder afspraken maar genoeg te doen. We koersen af 5 december en ik heb nog een surprise te maken, het idee daarover vormt zich langzaam. Ik raak geïnspireerd door een woontijdschrift, verander het een en ander in de woonkamer maar ben er niet tevreden over en draai de heleboel weer terug. Ik maak een afspraak voor de tandarts. Van een restje broccoli maak ik soep. Het huis ruikt ernaar en dat is geen lekkere geur. Als ik de boodschappen heb afgerekend bij de supermarkt kom ik tot de ontdekking dat ik één ding vergeten ben en moet dus terug de winkel in. Er werd vorige week een pracht boeket bij ons bezorgd. Iemand in mijn omgeving blijkt gelukkig toch geen Corona te hebben, ik app een jarige vriendin en maak een afspraak met andere vrienden voor een etentje hier thuis. Zo bezien is deze dag heus zo saai nog niet.

Toch maar beter van niet…

Eigenlijk had ik vandaag een hele andere invulling zullen hebben. Met acht oud-collega’s was de jaarlijkse lunch gepland die al twee jaar niet is doorgegaan. Dus keken we er allemaal naar uit. We begroeten elkaar vuistelijk en omhelzen niet, had degene die de organisatie in handen had, ons vooraf ge-appt. Maar één uit het clubje bleek deze week toch Corona te hebben, ondanks de vaccinatie. Na wat berichten heen en weer besloten we de lunch af te blazen. Dus had ik ineens alle tijd om vanmorgen door rustig Delft te lopen, naar de HEMA te gaan en een nieuwe broodjes-to-go- zaak te ontdekken in Delfts Blauw verstopt. Ooit gaat het ons lukken om weer met acht bij elkaar te komen maar voorlopig wachten we eerst een persconferentie af …

Stil ommetje

Al ruim een week terug in Delft en nog steeds geen onvervalst grachtje laten zien? Daar moest ik even werk van maken. Het was droog, we moeten het wandelen weer integreren in onze dagelijkse bezigheden dus op pad. Het voelt een beetje aan zoals vorig jaar; ook toen was Covid iets om rekening mee te houden en ik denk dat mondkapjes, anderhalve meter afstand en het handenwasprotocol opnieuw ons leven zullen beïnvloeden. Voor ons is het eigenlijk niet eens weg geweest.

Wandelen kan gelukkig altijd, rustige momenten in de winkels opzoeken óók. Het was een kalm ommetje dat we maakten vanmorgen. Nog lang niet genoeg herfstkleuren naar mijn zin al doet het Doelenplein aardig zijn best met al dat afgevallen blad.

Warm weerzien

Daar zaten we dan. Heel riant in de Hollandse achtertuin bij onze vrienden die we uit Italië kennen en met wie we druiven plukken, wijn maken én drinken. Nu we toch in NL zijn was dit een mooie gelegenheid om een deel van hun witte wijn 2020 af te leveren. Er werd geproefd, genipt en héél tevreden gedronken. Belangrijker was nog dat we elkaar eindelijk weer eens zagen want door Corona en andere omstandigheden was dat te lang geleden.

En eindelijk kun je elkaar ook weer hartelijke begroeten. Mijn nieuwe kusbeleid is dat ik liever een dikke knuffel geef dan de verplichte drie zoenen uitdeel. Zo denken onze vrienden er ook over. Kijk wat ze ons nog meegaven; een Alblasserwaardse Maatjeskaas. De herwonnen vrijheid na onze vaccinaties maakte de knuffels mogelijk en we deden dat alle vier maar al te graag.

In de ban van de boom

Al jaren lang is mijn belangstelling voor de natuur groeiende. Ik heb er meer tijd voor dan in mijn werkende leven én ik heb ervaren hoe helend het in de natuur kan zijn. De Corona periode deed er nog eens schepje bovenop toen ik een natuurboekje bij ging houden. Affijn, ik deed voor de grap mee met een kennisquizje van het Zuid Hollands Landschap. Aan de hand van boombladeren moest ik de juiste boom raden. Het ging om de kastanje, berk, es, linde, populier, eik, beuk, lijsterbes, esdoorn en iep. Ik had er maar zes van de tien goed. Bij kale bomen zou ik helemaal de mist in gaan. Maar met de blauwe hemel of een muur als achtergrond zijn ze wél prachtig en fotogeniek. Die blauwe lucht en de kale takken zijn nog van vorige week. Inmiddels is er overal een licht groene zweem te bespeuren. Ik verwelkom het met groot plezier.

Stil in Gorinchem

Tamelijk toevallig kregen we de Dalempoort in het vizier. De laatst overgebleven stadspoort in deze vestingstad. Daarachter bevinden zich uiterwaarden van de Boven Merwede. Met een paar hondenuitlaters sopten we over het drassige grasland en lieten de ruimte op ons inwerken.

Molen De Hoop zagen we alleen van een afstandje. Verder dwaalden we, zoals we dat graag doen, zonder vast plan door Gorinchem. We vonden een fantastische bakkerij waar we koffie to go kochten en een lekkere groentenquiche voor het avondmaal. Naast de ‘verplichte’ foto’s van historische hoogtepunten, verlustig ik mij aan fraaie steegjes en doorkijkjes. We missen wel de levendigheid uit het pré coronatijdperk. Het is niet anders.

Neem plaats

Het kan haast niet anders of kunstenaar Tijn Noordenbos heeft deze stoelen beschilderd en vastgeklonken aan de brug. Ik kan er niets over terugvinden maar het is echt zijn stijl. Ze staan op anderhalve meter afstand van elkaar en de boodschap ‘maak er wat van’ is op de leuning geschilderd. Zijn projecten zorgen op zijn minst voor een glimlach bij voorbijgangers. De uitgerekte schaaktafel die aan het begin van de coronaperiode op de Markt werd neergezet, kende helaas een voortijdig einde. Elke avond haalde Tijn de losse schaakstukken weg. De stadsreiniging heeft toen de tafel en stoelen als grof vuil gezien en afgevoerd. Daar zijn dus lessen uit getrokken gezien de manier waarop de nieuwe stoelen nu vast staan op de brug van de Oude Kerkstraat. We nemen zijn kreet ter harte en maken er wat van.

foto Delft in de Buurt