Op de tribune

Ze hadden thuiswedstrijden en of wij het leuk vonden om eens te komen kijken? Natuurlijk vinden we dat leuk. En dus zaten we vanmiddag in Zwijndrecht op een tribune. Eerst in de verkeerde sporthal die Develstein heet. Daar zagen we een korfbalwedstrijd die best aardig was om te zien maar we kwamen naar basketballende kleindochters kijken die in geen velden of wegen te bekennen waren. Het bleek dat we in de Develhal moesten zijn, een sportcomplex aan de overkant.

Dat wij als supporters langs de lijn zaten, werd door de meisjes erg gewaardeerd. We hebben ze beide in actie gezien, al hielp het hen niet de wedstrijd te winnen. Maar dat maakte niet uit. Ze hebben er lol in, hun vader die scheidsrechter was, ook. Wij hebben met eigen ogen kunnen zien dat het om het spel gaat, dat ze hun energie er heerlijk in kwijt kunnen en deel uitmaken van een team waarin ze hun aandeel heel serieus nemen. In de rust kon ik ze even op de foto zetten. ‘Love you’ riep Isabel nog even snel voor ze weer naar haar teamgenoten rende.

Niks geen vergane glorie

Dat kan ik dan gewoonweg niet laten, hè. Het volgen van het leven van de tulp. Ik kreeg deze bos van schoonzoon na een middag oppassen bij de kleindochters. Prachtige dubbele tulpen in fantastische kleuren. En wat er dan vervolgens in een week tijd gebeurt in de vaas, is ronduit fascinerend. Zolang de blaadjes niet op tafel vallen, blijft deze bos gewoon bij ons staan, het is nog steeds de moeite waard.

vers
na een week

Oppassen

Een paar uurtjes oppassen op de kleindochters in Zwijndrecht levert wat gekke foto’s op. Als ik Isabel vraag om stil te staan, maakt ze er direct een pose van.

Dan kan Juliet natuurlijk niet achterblijven, volgens haar is dit een stuntstepje. We hoeven niet veel meer te doen nu ze zulke zelfstandige wezens zijn. Een beetje oppassen dat ze ons niet overrijden is eigenlijk onze enige zorg.

Fotothema : handig

Isabel

Vooral de kleindochters vinden het leuk om af en toe een foto opdracht van me te ontvangen. Dus toen recent de beide gezinnen van onze kinderen weer eens in quarantaine moesten, kreeg iedereen van mij dagelijks via de familie-app een fotothema door. Vaak leverde dat heel huiselijke fotootjes op, soms ook werd er echt werk van gemaakt.

Vincent

Vorig weekend hadden we een tien persoons vakantiehuis in Reeuwijk geboekt, lang geleden al geregeld. Gezien alle maatregelen in combinatie met onze drie huishoudens, moesten we dat toch weer annuleren. Achteraf maar goed ook, met al die quarantaine maatregelen, het had niet eens gekúnd. We zien elkaar helaas veel minder als gewenst maar met het dagelijks app-verkeer vermaken we ons prima.

mijn eigen hand om een leeg maar warm theeglas geslagen

Wat ik vooral heel handig vind zijn de eigentijdse communicatiemiddelen die ons ter beschikking staan. Maar misschien moeten we ter afwisseling elkaar eens brieven gaan schrijven. Gewoon met de hand. Ik ben benieuwd of daar welwillend op gereageerd wordt.

Licht

Daar kwamen de verse foto’s weer binnen, vanmorgen. De bovenste is van Eva (13) en de tweede van Isabel (11). Beide hebben hun eigen kamer gebruikt om het thema Licht te fotograferen. Jongste kleindochter Juliët is heerlijk aan het buitenspelen en heeft geen tijd gehad of gemaakt. En voor een foto-opdracht gaan we haar niet naar binnenroepen, natuurlijk.

De Choorstraat rond schemering is door mij al een paar dagen geleden gemaakt. Dat is eigenlijk niet de bedoeling maar wij hanteren hier onze eigen regels en dat bevalt prima. Dat de dagen echt iets lichter en langer worden, geeft de grootste voldoening.

Tenslotte kwam na zessen onze 16 jarige kleinzoon met zijn lichtjes aan. Snel aan toegevoegd want dat hij toch mee wil doen wordt door deze oma hogelijk gewaardeerd.

Negatief

Na alle activiteiten moest er nodig een filmpje gekeken worden. Maar eerder werd er door de kokkin-in-spe een appelkruimeltaart gebakken. Oude afgeknipte kerstkaarten van vorig jaar, zijn nieuwe kerstkaarten geworden en beschreven voor klasgenoten. We regen een slinger van onze ontvangen kerstpost en hingen die op aan een kast. Er werd een moodboard gemaakt door de kleindochter met binnenhuis-architect ambities. Tijdens het eten straks spelen we restaurantje, een geliefd spel van de dames. Ze noemen het Tafel 35, maken een menukaart en zullen ons bedienen. Dat alles vandaag in het kader van werkende ouders in combinatie met de lockdown. We begonnen de dag dus met zelftesten.

Parijs

Grote kans dat Parijs ook de lievelingsstad van onze jongste kleindochters wordt. Drie dagen (twee nachtjes) waren ze er met hun ouders. En hoe kan je nou beter laten zien dat je in de lichtstad was door even te poseren voor de Eiffeltoren? De treinkaartjes voor de Thalys waren al in een vroeg stadium gekocht, waardoor de reis niet hevig duur was. Natuurlijk hebben ze in de stad ook gebruik gemaakt van de Metro, maar als je in drie dagen 38 km loopt, dan is dat wel een bewijs dat het meeste te voet is afgelegd.

Het was een heerlijk avontuur en Isabel, die samen met haar moeder even langskwam vandaag, vertelde mij er enthousiast over aan de hand van foto’s. ‘Maar uiteindelijk ben ik toch niet echt een stadsmens’, vertrouwde ze me toe. ‘Ik voel me prettiger in de natuur’. Dat vond ik wel een wijze constatering van een elfjarige. Ben benieuwd of dat bij haar zo blijft. Zelf zweer ik bij de balans tussen stad en land maar tot die ontdekking kwam ik pas twintig jaar geleden.

Kalf en koe

Tijdens onze zondagochtendwandeling goot het. Dus liep ik vanmorgen met een paraplu in de hand en dat is lastig foto’s maken. Ik laat dus nog even wat van gisteren zien. De net geboren kalfjes lagen in kleine éénpersoons-stallen. Dat de kalfjes snel van de moeders worden gescheiden heeft toch vooral economische motieven; ik vond er een uitgebreid artikel over (klik). Ik ben benieuwd hoe de vegetarische kleindochter hierover denkt. Zij vond de verse melk bij haar ontbijt heerlijk dus veganistisch is ze (nog) niet. Er lag nog een koe apart die op het punt van bevallen stond, ik hoop voor de kleindochters dat ze daar nog iets van kunnen zien. De kinderen kunnen elke dag naar het melken gaan kijken. Op de onderste foto, die ik van de site van Farmcamp heb gehaald, is te zien hoe ze in een lange rij achter de koeien aanlopen, richting de melkstal. Behoorlijk leerzame omgeving al met al.

foto van het www.

Als er voor me wordt gekookt

Kookboek netjes in de standaard, alle ingrediënten keurig klaarstaand op het aanrecht… dat kan niet anders dan goed gaan bij de Risotto d’Isabella. Sinds deze tienjarige kleindochter vegetarisch is, is haar belangstelling voor het bereiden van maaltijden gegroeid en wilde ze na een oppasmiddag van ons, graag voor ons koken. Haar zus wilde niet op de foto maar kwam wel van de luie bank af omdat zij de tafeldekbeurt had. Ben er een groot voorstander van dat kinderen taken hebben in een huishouden. Als ze dan zélfs al in staat zijn een smakelijke risotto te bereiden, dan smelt en smikkel ik. De kleurige hortensia’s staan in de voortuin van hun huis en ik vouw ze als een sandwich om de meisjes heen. Gewoon voor het mooi.

Koningsspelen

Heel af en toe wordt er een oppas-beroep op ons gedaan. We stonden vanmiddag in de zon op twee schoolgaande kleindochters te wachten, die zojuist de Koningsspelen hadden afgerond. Het schoolplein was versierd, de meisjes hadden hun skeelers mee naar school mogen nemen en een oranje kroon verhoogde de feestvreugde. De oudste moest naar de orthodontist. Afgezien van het er naar toe brengen, kon ze dat zelfstandig afhandelen. Een (groot)ouder mág niet eens mee naar binnen. De jongste kon een uurtje later afgeleverd worden bij een vriendin, waarna ze vervolgens samen naar hun zangkoor gingen. Het zingen gebeurt in de buitenlucht, op afstand van elkaar. Coronamaatregelen blijken in deze situaties bijna moeiteloos geïntegreerd in hun dagelijks bestaan. Al lijkt het me heerlijk weer terug te keren naar een samenleving zonder extra maatregelen. En met een kusje en een knuffel met onze geliefden.