Diertjes

Als je er gevoel voor hebt, kan je hier best een beetje griezelen. Deze grote jongen, een krekel, zat eerst op de tafel en later koos ie de stoelleuning uit. De wijnboer hielp hem een stukje verderop te gaan zitten, dat eet toch rustiger. Gistermiddag verloor een hagedis zijn greep op de muur en viel aan de voorkant in mijn bloesje. Er in, ja! Ik sprong overeind want ik zag hem nergens meer en begon aan een haastige striptease maar gelukkig nam het diertje snel de nooduitgang via de achterzijde die ik net omhoog aan het tillen was.

Ander dierenleed is deze nog-net-niet-verdronken vlinder, die door onze kleindochters gered werd. Naast het Dambordje hebben we ontelbaar veel mooie vlinders rond fladderen. Ik moet nog eens mijn best gaan doen er foto’s van te maken.

Voor nog groter dierenleed kun je terecht bij Roberta, zij is medico veterinario in Cattolica en heeft de leukste brievenbus die ik sinds weken ben tegen gekomen. Bij zo’n vrolijke dierenarts zou ik met een gerust hart mijn huisdier laten behandelen.

De meisjes

Als je in Italië bent, eet je natuurlijk een ijsje. Het is behoorlijk warm dus we doken een koele ijssalon in om even in de schaduw te genieten. De meisjes een ijsje, de moeders een koffietje. De wijnboer was even thuis gebleven.

En je eet een pizza. Die staat weliswaar nog niet voor haar neus maar dat komt omdat ik weinig eetfoto’s wil plaatsen. Bovendien hadden we het te gezellig met elkaar om voortdurend foto’s te nemen. En bij het pizza eten was de wijnboer wel aanwezig hoor. De volgende keer is onze schoonzoon er ook weer bij.

Mannetjes en gastjes

De man die hier een kleine twintig jaar geleden onze elektriciteit aanlegde was toen een jonge vrolijke krullenbol. Hij weet dat als we hem nodig hebben, de nood echt hoog is en ook nu kwam hij zo snel mogelijk om bij onze waterpomp een reparatie uit te voeren. Een nieuw onderdeeltje en hup, we hadden weer water. Hij is inmiddels kaal maar heeft nog steeds dezelfde vrolijke en klantgerichte uitstraling en zegt ons na afloop altijd in het Nederlands gedag. Doei, roept ie dan en weet de lachers op zijn hand.

Dat ging wat anders met de monteur die na enig aandringen voor de koelkast kwam. Voor hem hadden we ook nog een tweede klus. Ons kooktoestel heeft twee ovens waarvan er één telkens kortsluiting veroorzaakt. De man pruttelde, sprak in zichzelf, pufte en zuchtte. Kreeg uiteindelijk de oven weer aan de praat en hield daarna een hele verhandeling over vochtigheid in huis, het ventilatiesysteem van de oven en voegde daar nog veel onduidelijks aan toe. Maar goed, de oven werkt weer naar behoren en de koelkast moet helaas toch worden vervangen. Die wordt vanmiddag afgeleverd. En onze gasten? Die hebben het heerlijk naar hun zin. En wij ook.

Vierdaagse

Leuk om in de gelegenheid te zijn twee kleindochters in te halen na de avondvierdaagse. Vier avonden mooi weer en in het totaal twintig kilometer in de beentjes, een mooi en gezond evenement. Alleen die rare gewoonte om de deelnemers vol te hangen met snoepgoed, die begrijp ik niet. Vriendjes en vriendinnen geven het elkaar, klasgenoten, ouders van klasgenoten; het is een grote uitwisseling van bergen snoepgoed. Vanmorgen hebben ze alles uit de verpakkingen gehaald en verdeeld over trommels en bewaarbakken. Deze meiden zijn geen grote snoepers, zelfs de paaseitjes waren nog niet op. Ze denken tot aan hun verjaardagen, beide in september, voldoende voorraad te hebben. De opa’s en oma’s gaven bloemen. Minstens net zo feestelijk!

Op de tribune

Ze hadden thuiswedstrijden en of wij het leuk vonden om eens te komen kijken? Natuurlijk vinden we dat leuk. En dus zaten we vanmiddag in Zwijndrecht op een tribune. Eerst in de verkeerde sporthal die Develstein heet. Daar zagen we een korfbalwedstrijd die best aardig was om te zien maar we kwamen naar basketballende kleindochters kijken die in geen velden of wegen te bekennen waren. Het bleek dat we in de Develhal moesten zijn, een sportcomplex aan de overkant.

Dat wij als supporters langs de lijn zaten, werd door de meisjes erg gewaardeerd. We hebben ze beide in actie gezien, al hielp het hen niet de wedstrijd te winnen. Maar dat maakte niet uit. Ze hebben er lol in, hun vader die scheidsrechter was, ook. Wij hebben met eigen ogen kunnen zien dat het om het spel gaat, dat ze hun energie er heerlijk in kwijt kunnen en deel uitmaken van een team waarin ze hun aandeel heel serieus nemen. In de rust kon ik ze even op de foto zetten. ‘Love you’ riep Isabel nog even snel voor ze weer naar haar teamgenoten rende.

Niks geen vergane glorie

Dat kan ik dan gewoonweg niet laten, hè. Het volgen van het leven van de tulp. Ik kreeg deze bos van schoonzoon na een middag oppassen bij de kleindochters. Prachtige dubbele tulpen in fantastische kleuren. En wat er dan vervolgens in een week tijd gebeurt in de vaas, is ronduit fascinerend. Zolang de blaadjes niet op tafel vallen, blijft deze bos gewoon bij ons staan, het is nog steeds de moeite waard.

vers
na een week

Oppassen

Een paar uurtjes oppassen op de kleindochters in Zwijndrecht levert wat gekke foto’s op. Als ik Isabel vraag om stil te staan, maakt ze er direct een pose van.

Dan kan Juliet natuurlijk niet achterblijven, volgens haar is dit een stuntstepje. We hoeven niet veel meer te doen nu ze zulke zelfstandige wezens zijn. Een beetje oppassen dat ze ons niet overrijden is eigenlijk onze enige zorg.

Fotothema : handig

Isabel

Vooral de kleindochters vinden het leuk om af en toe een foto opdracht van me te ontvangen. Dus toen recent de beide gezinnen van onze kinderen weer eens in quarantaine moesten, kreeg iedereen van mij dagelijks via de familie-app een fotothema door. Vaak leverde dat heel huiselijke fotootjes op, soms ook werd er echt werk van gemaakt.

Vincent

Vorig weekend hadden we een tien persoons vakantiehuis in Reeuwijk geboekt, lang geleden al geregeld. Gezien alle maatregelen in combinatie met onze drie huishoudens, moesten we dat toch weer annuleren. Achteraf maar goed ook, met al die quarantaine maatregelen, het had niet eens gekúnd. We zien elkaar helaas veel minder als gewenst maar met het dagelijks app-verkeer vermaken we ons prima.

mijn eigen hand om een leeg maar warm theeglas geslagen

Wat ik vooral heel handig vind zijn de eigentijdse communicatiemiddelen die ons ter beschikking staan. Maar misschien moeten we ter afwisseling elkaar eens brieven gaan schrijven. Gewoon met de hand. Ik ben benieuwd of daar welwillend op gereageerd wordt.

Licht

Daar kwamen de verse foto’s weer binnen, vanmorgen. De bovenste is van Eva (13) en de tweede van Isabel (11). Beide hebben hun eigen kamer gebruikt om het thema Licht te fotograferen. Jongste kleindochter Juliët is heerlijk aan het buitenspelen en heeft geen tijd gehad of gemaakt. En voor een foto-opdracht gaan we haar niet naar binnenroepen, natuurlijk.

De Choorstraat rond schemering is door mij al een paar dagen geleden gemaakt. Dat is eigenlijk niet de bedoeling maar wij hanteren hier onze eigen regels en dat bevalt prima. Dat de dagen echt iets lichter en langer worden, geeft de grootste voldoening.

Tenslotte kwam na zessen onze 16 jarige kleinzoon met zijn lichtjes aan. Snel aan toegevoegd want dat hij toch mee wil doen wordt door deze oma hogelijk gewaardeerd.

Negatief

Na alle activiteiten moest er nodig een filmpje gekeken worden. Maar eerder werd er door de kokkin-in-spe een appelkruimeltaart gebakken. Oude afgeknipte kerstkaarten van vorig jaar, zijn nieuwe kerstkaarten geworden en beschreven voor klasgenoten. We regen een slinger van onze ontvangen kerstpost en hingen die op aan een kast. Er werd een moodboard gemaakt door de kleindochter met binnenhuis-architect ambities. Tijdens het eten straks spelen we restaurantje, een geliefd spel van de dames. Ze noemen het Tafel 35, maken een menukaart en zullen ons bedienen. Dat alles vandaag in het kader van werkende ouders in combinatie met de lockdown. We begonnen de dag dus met zelftesten.