Puppies en voorlezen oftewel een middag met opa

Het zijn weer de nationale voorleesdagen en voor de wijnboer betekent dat meestal dat ie ook weer even in de rol van voorleesopa kruipt. Terwijl ik gisteren alweer met een paar vriendinnen zat te lunchen, meldde hij zich op de basisschool van jongste kleindochter. Daar las hij ‘Mama is Minister President’ voor. De titel alleen al kan mij bekoren. Na afloop gaf Juliët hem een compliment voor de levendige manier waarop hij voorlas.

De andere kleindochter was ook bij de voorleessessie aanwezig omdat ze daarna gezamenlijk naar een nichtje van ons reden, waar een nest jonge honden te bewonderen viel. Juliët kroop met haar achternichtjes in de kraamkamer om een pup vast te houden. Isabel is iets afwachtender maar kijkt wel zeer vertederd toe hoe haar opa de puppies op schoot heeft. Jong en oud, mens en dier; ze hebben genoten.

Glad ijs en warm concert

Het was in Hendrik Ido Ambacht dat ik dit jaar de eerste mensen op het ijs zag. De meesten hadden geen schaatsen aan maar waren wel lekker aan het glijden. Wij waren onderweg naar het winterconcert van Zinge!. Kleindochter Juliët maakt deel uit van dit jeugdpopkoor en in een uitverkochte theaterzaal zaten we met de andere opa en oma te genieten van de zang en het enthousiasme waarmee werd opgetreden. De hele entourage en ‘performance’ het was een lust voor oog en oor.

En toen vanmorgen vroeg weer aan de wandel. Zwager Ton maakte de foto van schaatsers op de grote plas, waar hij en de wijnboer een ronde omheen liepen. Mijn zus en twee jonge kleinkinderen van hun, die een nachtje bij opa en oma hadden gelogeerd, maakten samen met mij een klein rondje. Het was behoorlijk koud. Daar komt al snel weer verandering in, dus alle schaatsliefhebbers moeten het er vandaag van nemen. Toen wij de Delftse Hout om half elf verlieten, zagen we het steeds drukker worden.

Tafel 35

Ze komt op de fiets uit school, kleedt zich om en vertrekt weer voor twee uur sportklas. Bij thuiskomst douchen en doet ze het haar in een knot ‘want dan zit het morgen leuk’. Kleine kleindochters zijn zelfstandige wezens geworden.

Door de andere kleindochter worden we op een miniconcert getrakteerd met een eigen gecomponeerd wijsje, tien jaar geleden boog ik me nog gelukzalig over haar wiegje. Nu laat ze zien hoe ze haar gitaar kan stemmen en wat je met een plectrum kan doen.

Ze aten gisteravond samen in hun huiskamerrestaurant waar ze aan tafel 35 zaten. Zo noemen ze dat nog steeds in hun spel. Pas daarna gingen wij, hun ouders en grootouders aan tafel en aten in alle rust en gezelligheid met elkaar. De dames speelden in de tussentijd op hun eigen kamer minecraft en lieten ons na afloop hun zelf ontworpen driedimensionale huis zien. Kortom, het was heerlijk weer in hun wereld betrokken te zijn nadat ik al een dag met onze dochter had opgetrokken. En voor wie heel scherp kan kijken: op hun eettafel staan bloemen van lego!

Diertjes

Als je er gevoel voor hebt, kan je hier best een beetje griezelen. Deze grote jongen, een krekel, zat eerst op de tafel en later koos ie de stoelleuning uit. De wijnboer hielp hem een stukje verderop te gaan zitten, dat eet toch rustiger. Gistermiddag verloor een hagedis zijn greep op de muur en viel aan de voorkant in mijn bloesje. Er in, ja! Ik sprong overeind want ik zag hem nergens meer en begon aan een haastige striptease maar gelukkig nam het diertje snel de nooduitgang via de achterzijde die ik net omhoog aan het tillen was.

Ander dierenleed is deze nog-net-niet-verdronken vlinder, die door onze kleindochters gered werd. Naast het Dambordje hebben we ontelbaar veel mooie vlinders rond fladderen. Ik moet nog eens mijn best gaan doen er foto’s van te maken.

Voor nog groter dierenleed kun je terecht bij Roberta, zij is medico veterinario in Cattolica en heeft de leukste brievenbus die ik sinds weken ben tegen gekomen. Bij zo’n vrolijke dierenarts zou ik met een gerust hart mijn huisdier laten behandelen.

De meisjes

Als je in Italië bent, eet je natuurlijk een ijsje. Het is behoorlijk warm dus we doken een koele ijssalon in om even in de schaduw te genieten. De meisjes een ijsje, de moeders een koffietje. De wijnboer was even thuis gebleven.

En je eet een pizza. Die staat weliswaar nog niet voor haar neus maar dat komt omdat ik weinig eetfoto’s wil plaatsen. Bovendien hadden we het te gezellig met elkaar om voortdurend foto’s te nemen. En bij het pizza eten was de wijnboer wel aanwezig hoor. De volgende keer is onze schoonzoon er ook weer bij.

Mannetjes en gastjes

De man die hier een kleine twintig jaar geleden onze elektriciteit aanlegde was toen een jonge vrolijke krullenbol. Hij weet dat als we hem nodig hebben, de nood echt hoog is en ook nu kwam hij zo snel mogelijk om bij onze waterpomp een reparatie uit te voeren. Een nieuw onderdeeltje en hup, we hadden weer water. Hij is inmiddels kaal maar heeft nog steeds dezelfde vrolijke en klantgerichte uitstraling en zegt ons na afloop altijd in het Nederlands gedag. Doei, roept ie dan en weet de lachers op zijn hand.

Dat ging wat anders met de monteur die na enig aandringen voor de koelkast kwam. Voor hem hadden we ook nog een tweede klus. Ons kooktoestel heeft twee ovens waarvan er één telkens kortsluiting veroorzaakt. De man pruttelde, sprak in zichzelf, pufte en zuchtte. Kreeg uiteindelijk de oven weer aan de praat en hield daarna een hele verhandeling over vochtigheid in huis, het ventilatiesysteem van de oven en voegde daar nog veel onduidelijks aan toe. Maar goed, de oven werkt weer naar behoren en de koelkast moet helaas toch worden vervangen. Die wordt vanmiddag afgeleverd. En onze gasten? Die hebben het heerlijk naar hun zin. En wij ook.

Vierdaagse

Leuk om in de gelegenheid te zijn twee kleindochters in te halen na de avondvierdaagse. Vier avonden mooi weer en in het totaal twintig kilometer in de beentjes, een mooi en gezond evenement. Alleen die rare gewoonte om de deelnemers vol te hangen met snoepgoed, die begrijp ik niet. Vriendjes en vriendinnen geven het elkaar, klasgenoten, ouders van klasgenoten; het is een grote uitwisseling van bergen snoepgoed. Vanmorgen hebben ze alles uit de verpakkingen gehaald en verdeeld over trommels en bewaarbakken. Deze meiden zijn geen grote snoepers, zelfs de paaseitjes waren nog niet op. Ze denken tot aan hun verjaardagen, beide in september, voldoende voorraad te hebben. De opa’s en oma’s gaven bloemen. Minstens net zo feestelijk!

Op de tribune

Ze hadden thuiswedstrijden en of wij het leuk vonden om eens te komen kijken? Natuurlijk vinden we dat leuk. En dus zaten we vanmiddag in Zwijndrecht op een tribune. Eerst in de verkeerde sporthal die Develstein heet. Daar zagen we een korfbalwedstrijd die best aardig was om te zien maar we kwamen naar basketballende kleindochters kijken die in geen velden of wegen te bekennen waren. Het bleek dat we in de Develhal moesten zijn, een sportcomplex aan de overkant.

Dat wij als supporters langs de lijn zaten, werd door de meisjes erg gewaardeerd. We hebben ze beide in actie gezien, al hielp het hen niet de wedstrijd te winnen. Maar dat maakte niet uit. Ze hebben er lol in, hun vader die scheidsrechter was, ook. Wij hebben met eigen ogen kunnen zien dat het om het spel gaat, dat ze hun energie er heerlijk in kwijt kunnen en deel uitmaken van een team waarin ze hun aandeel heel serieus nemen. In de rust kon ik ze even op de foto zetten. ‘Love you’ riep Isabel nog even snel voor ze weer naar haar teamgenoten rende.

Niks geen vergane glorie

Dat kan ik dan gewoonweg niet laten, hè. Het volgen van het leven van de tulp. Ik kreeg deze bos van schoonzoon na een middag oppassen bij de kleindochters. Prachtige dubbele tulpen in fantastische kleuren. En wat er dan vervolgens in een week tijd gebeurt in de vaas, is ronduit fascinerend. Zolang de blaadjes niet op tafel vallen, blijft deze bos gewoon bij ons staan, het is nog steeds de moeite waard.

vers
na een week

Oppassen

Een paar uurtjes oppassen op de kleindochters in Zwijndrecht levert wat gekke foto’s op. Als ik Isabel vraag om stil te staan, maakt ze er direct een pose van.

Dan kan Juliet natuurlijk niet achterblijven, volgens haar is dit een stuntstepje. We hoeven niet veel meer te doen nu ze zulke zelfstandige wezens zijn. Een beetje oppassen dat ze ons niet overrijden is eigenlijk onze enige zorg.