Naar school

Aan het begin van het schooljaar hangen deze schorten in de winkels. Ze zijn bestemd voor jonge kinderen en ze dragen het over de eigen kleding. Het schoolsysteem is hier ook wat anders georganiseerd. Kindjes tussen de nul en drie jaar gaan vaak naar de opvang die hier Asilo Nido wordt genoemd. Van drie tot zes jaar is dan de Scuola dell infanzzia aan de beurt en al die jaren dragen de kinderen dit uniform. Ik heb in winkels ook zacht groene en licht gele varianten gesignaleerd. Voor de ouders die wat genderneutraler willen zijn, veronderstel ik.

Tussen de spijlen van het hek kon ik vandaag op grote afstand van spelende kleuters fotograferen. Ik vergroot de foto nog even en we zien dat ook de juf een schort draagt. Van een gelikt schoolplein met allerlei voorzieningen is geen sprake maar het vrolijke gekwetter was er niet minder om.

Familie Chabot

Gisteren las ik op mijn e- reader Mijn vaders hand uit. Een maand geleden las ik Hartritme, een boek dat ik vanwege de boekenweek aangeschaft had. Mijn vaders hand gaat over de jeugd van Bart Chabot en de verstoorde relatie met zijn ouders. Het is niet moeilijk om je voor te stellen hoe Bart als kind was. Want ook als volwassen man maakt hij nog steeds een jongensachtige indruk. Ik vond het ontroerend maar vooral ook verbijsterend. Wat een negativiteit vertoonden de ouders ten opzichte van hun zoon.

Hartritme verhaalt over zijn leven en de vriendschappen met mannen als Herman Brood, Martin Bril en Ronald Giphart, afgewisseld met een gezinsvakantie van hem, zijn vrouw en hun vier zonen. In dit boek viel me zijn schrijfstijl niet altijd mee. Op de een of andere manier vind ik de man erg sympathiek en las daardoor beide boeken met veel interesse. Nu staat ook Confettiregen van Splinter Chabot, zijn zoon, nog op mijn wensenlijstje. Dat boek bereikte nummer 1 in de Regenboog top 100 aller tijden (een lijst met lhbti-boeken).

Zorgzaam

Deze vogelverschrikker jaagt hopelijk de meeuwen weg zodat de baby meerkoetjes rustig kunnen opgroeien en niet opgegeten worden. Op een geplastificeerd A4tje werd mij, argeloze passeerder op weg naar de kapper, verteld wat hier aan de hand is. Natuurlijk keek ik even in het nest. Daar zag ik drie donsjes én het achterste van een van de ouders die net een duik nam op zoek naar voedsel voor het kroost. De andere ouder en spruit nummer vier zwommen een eindje verder weg.

Het is een tamelijk keurig nest, zonder veel zichtbaar plastic afval. In de NRC van gisteren las ik dat Auke-Florian Hiemstra promoveert op zwerfafval als bron van nestmateriaal bij meerkoeten. Hij is op zoek naar burgerhelpers die een nest een tijd willen volgen. Het is dat we over een week vertrekken naar verre oorden, maar anders had ik me graag aangemeld.

En ik ging zo tevreden van huis

Er moest iets opgehaald worden in het Haagse Statenkwartier. Dan kunnen we aansluitend wel even in de Scheveningse Bosjes gaan wandelen, was het idee. Ik begon al op het Statenplein een eerste foto te maken. Toen één in de bosjes.

Door de bomen heen zag ik links de villa’s aan het Van Stolkpark. Zien jullie ze ook? Misschien is het toch wel leuker en afwisselender daar te gaan lopen dan al weer in een groenstrook in de stad.

Dus vergaapten we ons aan dit soort huizen. Met mooie veranda’s, grote tuinen en veel alarminstallaties. Mijn ouders riepen vroeger dan steevast ‘…en ik ging zo tevreden van huis’. Als grap, hè. ‘Je mag trouwens wel inwonend personeel hebben om de boel binnenshuis een beetje knap te houden als je zo wilt wonen’, zeiden we tegen elkaar. En heus, op het zelfde moment zagen we een Aziatische mevrouw met een poetslap de balkonrand schoonmaken. Wij keerden in elk geval weer zéér tevreden naar huis, waar de wijnboer zo lief was even de woonkamer te stofzuigen.

Let op de hond en zijn baas

Nu het clubhuis van de roeivereniging niet bezocht mag worden, staan op zondagochtend ouders van jonge roeiers langs het kanaal te kijken en te babbelen. Of ze oog hebben voor de prachtige bloesem van de Japanse Kers kan ik niet beoordelen. Ik geniet er nu dagelijks van. Mij viel ook de houding van de hond op. Zou de baas het ook zien? Ik hoefde me geen zorgen te maken, er werd actie genomen. Op zonnige dagen zitten en liggen hier mensen in het gras, vooral zij zullen een poeploos veldje erg waarderen. Ik maakte ook nog maar een foto van de uitbottende zomerlinde vlak voor ons huis. Nog éven en ons zicht naar de Vermeerstraat is volledig verdwenen. Altijd wat te beleven hier.

Voortborduren

Mijn moeder schreef haar voor en achternamen, mijn vader zette gewoon zijn handtekening met potlood op ons tafelkleed. Zij deden dat op mijn verzoek. Later borduurde ik hun namen in en na het wassen zag je niets meer van de potloodresten. Zo deed ik dat jarenlang met mensen die bij ons aan tafel zaten. Twee Australische nichtjes, waarvan de jongste nog maar net kon schrijven. Hun ouders staan in hetzelfde hoekje. Echtparen die uit elkaar gingen, mensen die inmiddels overleden zijn, mensen met wie we geen contact meer hebben en mensen met wie we nog steeds bevriend zijn; allemaal zaten ze bij ons aan tafel.

Toen ik het kleed kort geleden in handen had, zag ik dat onze zoon en zijn gezin nooit geborduurd waren, slechts wat vage potloodstrepen waren zichtbaar. Daar ben ik werk van gaan maken, ik kocht borduurzijde en ging aan de slag. Het wordt tijd dat onze dochter en haar gezin hier weer eens komen eten, zij staan er niet eens op! Ik ga deze gewoonte maar weer eens nieuw leven in blazen. Dit tafelkleed biedt nog genoeg ruimte en ik hou er van mensen uit te nodigen voor het eten. Het wordt een kleed vol herinneringen én met de onvermijdelijke vlekken die er niet meer uitgaan. Dat laatste is niet zo belangrijk, daar kan altijd het zoutvaatje neer gezet worden.

Beeldig

‘We zullen jullie ook eens een leuke plek in Zwijndrecht laten zien’, hadden de kleindochters gezegd na een rondwandeling in Delft. ‘Er is een beeldentuin, dat is echt iets voor jullie.’ En zo kwam het dat we zaterdagmiddag in het beeldenpark Drechtoevers liepen. Aanvankelijk had de jongste er niet zo’n zin in maar na afloop zei ze uit zichzelf blij te zijn dat we gegaan waren. Ach, zo gaat het het bij jonge kinderen nogal eens. Ben je lekker thuis aan het spelen, moet je met je opa en oma uit wandelen! Als kind had ik er een bloedhekel aan om op zondagmiddag met mijn ouders een verplichte wandeling te maken. Het werd gisteren een leuk uitstapje waarbij we over en weer foto’s maakten. De echte kunstzinnige beelden en de oevers waaraan dit park gelegen is, laat ik een andere keer nog zien.

Een missie met hindernissen

Al twee keer was ik deze week over de Nieuwe Plantage gereden zonder te kunnen stoppen. Na schooltijd wordt het glooiende park nu gebruikt als sneeuwhelling. Met alle bijbehorende pret. Dus ik er lopend op af vanmiddag. Ik kan langdurig kijken naar spelende kinderen. Voor hen ben ik zó blij dat na die eeuwig lijkende periode van thuisonderwijs en grauwe dagen nu onbekommerd weer met klasgenootjes en vriendjes kan worden buiten gespeeld. Het suffe was dat na drie foto’s de batterij van mijn camera leeg bleek en ik ook mijn mobiel niet had meegenomen. Bloglezers moeten het dus vandaag doen met deze foto’s. De sleetje rijdende kinderen, hun ouders en ik hadden véél meer pret dan ik kan laten zien, geloof me maar.

Lego

Sinds een familieprogramma op tv over Lego zijn onze kleindochters aan het bouwen geslagen. Toen ze hier gistermiddag een paar uurtjes kwamen spelen om thuiswerkende ouders te ontlasten, werd dan ook enthousiast aangevallen op de grote voorraad die hier in onze kelderberging is opgeslagen. Onze zoon was een fanatiek Lego bouwer, vooral van technisch Lego. Zijn eigen kinderen hebben er nooit echt veel belangstelling voor gehad.

Isabel begon meteen te bouwen en te spelen. Juliet nam een bouwtekening en begon samen met mij de onderdelen te sorteren. Maar toen we na driekwartier nog steeds kleine onderdelen in die grabbelton aan het uitpluizen waren, schoof ze richting haar zusje. Samen lieten ze hun fantasie de vrije loop en zat oma op haar knieën lego onderdelen in diverse bakjes te stoppen. We hadden een heerlijke middag.

Honds

Het blijft leuk om vanachter mijn cappuccino de hondenuitlaters te bestuderen. Er zijn honden die hun baas mee trekken en andersom. In de laatste categorie hoort de man met de tekkel die we dagelijks zien. Ze zijn alle twee niet zo jong meer, de man loopt evengoed aanzienlijk sneller dan zijn kortpotige vriendje. Nu de bomen zo kaal zijn hebben we goed zicht op wat er allemaal voorbij trekt. Ik zou ook hele series kunnen maken van ouders met wandelwagens en van hardlopers. Of van bukkende hondenbezitters die net eh… de drollen via een zakje oprapen, dichtknopen en in de daarvoor bestemde bak gooien die hier vlakbij staat. Enfin, veel cappuccini drinken en de blogonderwerpen dienen zich vanzelf aan.