Nog eenmaal terug in de tijd

Toen onze kinderen en kleinkinderen elkaar gisteren troffen, zaten wij al diep in Duitsland. Dankzij de moderne media hielden we elkaar over en weer op de hoogte van alle reisvorderingen. We kregen deze foto toegestuurd die zeven jaar daarvoor in de zelfde opstelling ook al eens gemaakt werd. Volgend jaar hopen we het nog eens zó te kunnen organiseren dat we met z’n tienen tegelijk in Caldese zijn, al zal er wat slaapplaatsen betreft dan danig geïmproviseerd moeten worden. Onze dochter en haar gezin maakten deze avondmaaltijd, die zoon op de foto zette en in gezellige gezamenlijkheid werd verorberd. Daar wil je als ouders toch bijzijn?

Samen

We genieten vandaag nog even na van het afgelopen weekend. Zo’n weekend waarin we ongedwongen bij elkaar waren en waar iedereen kon doen waar ie zin had en dat in harmonie verliep. Naast wat sportieve zaken waren de hoogtepunten ook de gezamenlijke maaltijden maar ik ben er niet zo van om dat uitgebreid te laten zien. Ik toon liever het andere amusement zoals de concentratie bij een grote legpuzzel of een potje Rummikub waarbij diep nagedacht werd. Maar ook dierbaar is de foto waarop vijf familieleden zich in diverse poses op de bank hebben gevleid, met boeken en mobieltjes. En ook de vorige week gescoorde damstenen kwamen goed van pas. Zo’n weekend vindt elk ouderpaar een feest.

Trouw

Mijn moeder en ik waren op zoek naar iets passends en vonden dit (pillen)doosje in mijn vaders bureau. N.F.R. V.V.N. staat erop en dat is de afkorting van Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland. Tja, zo’n lange naam pas niet op zo’n klein doosje. De afgebeelde Nederlandse leeuw heeft zich van zijn ketens ontdaan.

Wij gebruikten het doosje om de twee gouden ketens in te doen die mijn ouders droegen als teken van hun verbinding. Beide ringen moeten wat kleiner gemaakt worden, zodat mijn moeder ze samen kan dragen. Ik heb ze vanmorgen naar de juwelier gebracht. Het ons onbekende maar o, zo tekenende doosje en die twee ringen; mijn vader voelt nog heel dichtbij.

Wie doet wat en wanneer

Zo blij dat ik de app heb. Want er wordt wat heen en weer ge-appt. In de de eerste plaats tussen de zussen via een groepsapp. Ons eigen gezin heeft een groep en de kleinkinderen van mijn ouders hebben een gezamenlijk groep. En dat is allemaal reuze handig voor de communicatie rondom de uitvaart van mijn vader morgen. Het ziet er naar uit dat alles goed geregeld is. Maar de vraag is of je echt klaar kunt zijn voor het definitieve afscheid.

Nachtzuster

Ze heeft een stel mooie bruine ogen, een prachtig regelmatig gezicht en een oneindig lieve én pittige uitstraling. ‘ Geef me uw telefoon nummer maar dan bel ik als ik voor de deur sta. Hoef ik de deurbel niet te gebruiken want dan worden uw ouders misschien weer wakker.’ Ze komt om tien uur ‘ s avonds en gaat om zeven uur de volgende ochtend weer naar huis, naar haar jonge gezin. In een week tijd werd ze ons vertrouwde baken in de nachtelijke uurtjes.

De zondagen in mijn jeugd

Nu ik, samen met mijn ouders, vaak aan het terugblikken ben, gooi ik er nog maar een schepje bovenop. Hoewel ik pas morgenochtend weer bij ze ben, zullen we het vast wel over de vroegere zondagen hebben. Die stonden om te beginnen in het teken van (katholiek) kerkbezoek. Daarna op visite bij een van de grootouders of gezamenlijk wandelen. Tenslotte werd er uitgebreid gekookt en getafeld. Mijn vader, oorspronkelijk als banketbakker opgeleid, vond het heerlijk om te koken en deed dat vaak op zondag. Bij ons, zijn vier dochters, lag meligheid op de loer en op de een of andere manier kregen we het nogal eens voor elkaar om juist aan tafel de slappe lach te krijgen. Het lukte mijn moeder zelden om in de plooi te blijven, waarna mijn vader schokschouderend de keuken in verdween en het toetje ging maken. Op zulke momenten was het niet eenvoudig voor hem om met vijf vrouwen onder één dak te wonen.

Veerkracht

Toen ik mijn vader vanmiddag vertelde dat we vanmorgen, in het kader van Monumentendag in de Delftse Gist en Spiritus Fabriek waren geweest, borrelden er herinneringen op. Arretje NOF werd direct door hem genoemd. Hebben we die boekjes nog? En ja, ik vond ze in de boekenkast waarna we ze samen bekeken. Ik vond ook een map met limericks die familieleden hadden geschreven toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren. We boorden weer nieuwe bronnen met mooie herinneringen aan waaraan ook mijn moeder vrolijk meedeed. Het zijn bijzondere dagen en we staan versteld van de veerkracht die onze ouders samen hebben.

Thuis blijven

Mijn ouders hadden besloten in hun eigen huis te blijven wonen. ‘Als het echt niet anders kan, dan geven we ons over. Maar zorg aan huis wordt gepromoot dus zo lang het lukt… ‘. Nu intensieve zorg hard nodig is, staan we versteld van wat er kan. Vier keer per dag is er een zorgmoment, een keer per dag komt de wijkverpleegkundige, de huisarts komt dagelijks en ook ’s nachts komt er iemand. Mijn zussen en ik wisselen elkaar dagelijks in twee ploegen af, zodat er tot aan de nachtzorg telkens een dochter aanwezig is. Mijn vader kan in zijn eigen omgeving blijven, dat is voor mijn beide ouders een zegen.

Picknick nummer 36

Er zijn ontzettend veel mensen die weten dat wij op eerste Pinksterdag een grote familiepicknick houden. En velen zullen gezegd hebben dat we maar weer eens boffen met het weer. Gisteren nog storm en regen, morgen ook niet stralend maar vandaag! Mijn ouders waren er ruim twee uur bij. De baby die vorig jaar werd aangekondigd, spartelde nu vrolijk mee in de kinderwagen. Een ander kleintje ging van schoot tot schoot. †

De formule is even eenvoudig als succesvol. Twaalf uur verzamelen en wat lekkers meenemen. Vandaag ontstond er spontaan een geheime Indianenclub, het gezelschapspel Weerwolf werd gespeeld, er werd bijgepraat en gevoetbald. Editie 36 zit er weer op. In al zijn ongedwongenheid een heerlijke familietraditie.

Waar zullen we ons vestigen?

Het geluid van nijlganzen herken ik inmiddels feilloos, maar waar kwam het vandaan? Ik zag dat dit stel de dakgoot van ons gebouw had uitgekozen om luid gakkend hun territorium te verdedigen. Ik vind het wel effectief. Zo weet iedere overvlieger dat hier beneden in de groenstrook voor ons huis, een nieuw gezin gesticht gaat worden. Of willen ze zich samen aansluiten bij een troepje dat een kolonie heeft in de Delftse Hout? Ik verzin ook maar wat. Bij mijn ouders voor de deur trof ik een lege slootkant aan. Plaats genoeg voor een nieuwe nederzetting. Maar ja, om daar nou luid gakkend een stel ganzen proberen naar toe te lokken, zie ik mezelf niet snel doen.