Drie keer in de rij

Gelukkig staat er een pinautomaat in de Albert Heijn-vestiging waar ik vanmorgen was. Daar schoof ik aan in de rij om contant geld te halen vanwege een landelijke storing in het betalingssysteem. Ik deed mijn boodschappen en stond opnieuw in een superlange rij voor de kassa. Zelfs de pinkassa was geopend, daar ik kreeg ik de bon mee waarmee ik bij de servicebalie kon betalen. De derde wachtrij. Winkelbedienden in fel gekleurde hesjes legden vanachter hun mondkapjes aan het winkelend publiek uit wat er aan de hand was. Tegelijkertijd probeerden ze de onderlinge afstanden te garanderen en ook de in-en uitgang vrij te houden van de wachtrijen. Als de dagelijkse routine zo verstoord wordt, ontstaat er tot mijn vreugde, een vrolijk saamhorigheidsgevoel. Praatjes, grapjes en begrip voor de situatie voerden de boventoon. Het was gewoon gezellig in de super.

Het is hier al heel gewoon

Tijdens ons marktbezoek vandaag scheen de zon en zaten we op het terras van de koffiebar zelfs onder de parasol. Met het mondmasker aan één oor. Voor kinderen, de meesten dragen ze ook, zijn er leuk bedrukte maskertjes te koop.

Voor de moderne types zijn er maskers met glimmers en leuke motiefjes. Ik overweeg nog om een serie te kopen, één voor elke dag van de week. Want ik weet zeker dat Corona ons nog wel even bezig houdt en net als in Italië draag ik in NL in de supermarkt of andere openbare gebouwen toch graag een mondmasker. Ik ben echt reuze benieuwd of bij de huidige tweede golf de maskers in NL op grotere schaal gedragen gaan worden. En of het helpt. Zolang we dat niet exact weten is er ook geen reden om ze niet te dragen.

Dinsdagroutine

Vorige week zijn we niet naar de markt geweest, dus dat moest er vandaag maar weer eens van komen. Konden we mooi vóór die tijd langs bij de smid omdat we de houten pergola willen vervangen door een metalen. ‘Benvenuti’ riepen Fausto en Donatella toen we bij hen het gebruikelijke koffietje dronken. Binnen het masker op en buiten hangt ie als een soort baard aan je kin, demonsteren hier twee barbezoekers. De markt kwam ons sfeerloos over. De voedselkramen stonden op een ander plein, de leegte en de afstanden zorgden voor een ander beeld dan we gewend zijn. We kochten nog een nieuwe Jasmijn bij de plantenman die we gelukkig ook terugvonden. Toen nog even een ronde door de supermarkt en nu zijn we voor een week weer voorzien en hoeven voorlopig het erf niet af.

Luxe

Mijn schoonzusje heeft me geleerd om van mooie badhanddoeken te genieten. Zij attendeerde me nog vóór ons trouwen op het luxe gevoel dat je dagelijks kunt ervaren als je niet bespaart op kwaliteit en formaat. Wij zijn dus van grote en zachte badhanddoeken gaan houden. Nu is er momenteel een zegelactie bij supermarktketen Plus. En hier volgt een bekentenis: ik ben een zegelspaarder. Dit in tegenstelling tot zussen van me, van twee weet ik dat ze het verafschuwen. Maakt mij niet uit, ik heb straks vier grote badlakens en twee wat kleinere handdoeken voor € 12.50. Tenminste als ik op korte termijn nog 43 zegels binnen zie te harken. Ja, ik ga zelfs zover door in de kassa-rij de zegels op te vragen van de klant voor me die niet aan deze spaaractie meedoet. Zuinigheid en luxe gaan soms verrassend goed samen.

Mijn valkuilen

Als ik bij de supermarkt een gratis tijdschrift zie liggen met recepten (en een heleboel reclame) neem ik dat mee naar huis. Vrijwel altijd máák ik daaruit ook wel een gerecht dat me aanspreekt. Vaak met smakelijk resultaat. Maar dan, hè. Overtypen en opbergen in mijn receptenmapje op mijn laptop? Uitknippen en bewaren? Komt nooit wat van. Tot er zo’n belachelijke stapel ligt die ik moeiteloos wegkieper want teveel werk om het allemaal nog eens door te spitten.

Als blogger is het handig om wat extra informatie mee te nemen vanuit het museum. Of alvast een folder van een tentoonstelling die nog komen gaat. Een evenement dat beslist de moeite waard is. Dat soort dingen hoopt zich op in een mand naast mijn bureau. Hoppa. Weg ermee. Dit is de tijd van opruimen en goede voornemens.

Maar een beetje hardleers ben ik wel.

Na de schilder nu het eiland

Het is louter toeval dat we gisteren werk van de schilder Tholen zagen en nu op Tholen logeren. We doen samen een uitwaaiweekend. Thuisblijven betekent in het geval van de wijnboer, doorwerken achter zijn pc. Terwijl buiten zijn, frisse lucht opsnuiven en een beetje ontspanning goed is voor hem en mij. Op weg naar het vakantiehuisje deden we boodschappen in Sint Maartensdijk. Dat klinkt grootser dat het is. Maar er waren een paar aardige huizen en er was een supermarkt. Gewoon een goed gevulde. Daarna meldden we ons aan, richtten ons in en liepen de dijk op naar de Oosterschelde. Want dáár gingen we voor. Mijn haar heeft nu al coupe windhoos. Heerlijk.

O ja, ik spotte ook de ijsvogel.

Ze zijn binnen

We verdelen de taken. De wijnboer doet de slager en de groenteman, ik de supermarkt. Daar liep ik om tien uur en het was nog heerlijk rustig. De sfeer was er ontspannen, her en der kreeg ik wat aangeboden om te proeven. Vrij eenvoudig kon ik mijn lijstje afwerken.

Sinds kort is de Jumbo mijn favoriete supermarkt. Een ruime winkel, aardig personeel en vooral goede prijs-kwaliteit verhouding. ‘We verwachten de topdrukte vanmiddag tussen een en vijf’, vertelde de kassamedewerker. Mooi. Dan ben ik lekker thuis soep voor tien personen aan het maken en zijn alle boodschappen in huis.

Wie wil er nog een ei?

Uit de verte hadden we al wel naar de buren gezwaaid maar vanmorgen gingen we even op de koffie, haalden de post op en overhandigden wat kleine presentjes waaronder stroopwafels. Daar maken we de buurfamilie jaar na jaar blij mee. Ons uiteindelijke doel was de supermarkt. Morgen is het de dag van de Republiek en zijn de winkels gesloten. Dus deden we voor een paar dagen boodschappen. De paaseieren, nu voor de helft van de prijs, lieten we ongemoeid. Goed hè? Lees medeblogster Els en jullie zullen begrijpen waarom ik ze op de foto zette. Op de terugweg maakte is nog twee landschapfoto’s. De zon is teruggekeerd en in de tuin ligt nog werk op ons te wachten. Dusss.

De methode Ton

DSC_0002

Ton van het blog de dekselse dingen, heeft een bijzondere kijk op het leven. Ik blogde al eens over hem bij het zoeken naar een klavertje vier. Als hij het universum om een parasol vraagt, vind ie een mooie parasol bij de vuilcontainers. Zo werkt dat bij Ton. Ons grillapparaat had de geest gegeven. We gingen op zoek bij onze vaste electronicaboer maar vonden niets geschikts qua afmeting en prijs. Toen door naar de supermarkt voor de rest van de boodschappen. ‘Wat zou het grappig zijn als de supermarkt nou juist een actie heeft met grillapparaatjes’, zei ik onderweg. ‘Hoe doet Ton dat ook al weer? O ja, die roept het universum aan’. We hebben nog nét geen rondedansje gedaan in de supermarkt. Maar wat zijn we blij met Ton zijn positieve visie. Het is niet een kwestie van zoeken maar van vinden. Zo werkt dat bij mij dus ook.

DSC_0004

Regen

P1230726

Gisteravond werden we door vrienden getrakteerd op een heerlijk etentje in hun verscholen stadstuin. Kijk hoe gezellig. De gastvrouw had heerlijk gekookt, de gesprekken waren zoals altijd plezierig en we koesteren de vriendschap. Het bleef bovendien droog, ook wel handig. Maar goed. Regen. Het is momenteel een onderwerp waar je bijna niet omheen kunt. Hier viel vannacht een bui. En ook vandaag vielen er nog spatten. Ik hoorde een mevrouw bij de supermarkt zeggen: ‘Help, het regent en ik heb net mijn haar geföhnd’. Ze kon op weing meeleven rekenen. Deze grietjes die nog in Caldese zijn, staan met blote voeten en geopende monden te genieten. Best passend na al die droogte.

IMG-20180807-WA0002