Waarom de rij bij de kassa ook leuk kan zijn

Bijna elke supermarkt heeft tegenwoordig zelf-scan-kassa’s. Je hoeft er meestal niet voor in de rij te staan, je haalt zelf je boodschappen onder de scanner door en blieb, blieb klaar ben je. Nou ja, eerst nog even afrekenen. Ik vind het eigenlijk niks maar als de rij bij de ‘echte’ kassa lang is, maak ik er wel gebruik van. Vandaag niet, er ging net een bevrouwde kassa open en gelijk met mij schoof bij de kassa naast me een oudere man aan. Of beter gezegd: iemand van mijn eigen leeftijd. Samen met de man, de caissière en de supermarktmanager die in de buurt was, ontstond een gezellig praatje.

De man en ik stonden samen in de lift naar het parkeerdak, onze auto’s bleken naast elkaar te staan en het gesprekje ging gewoon door. De man had zijn hele leven als musicus gewerkt, hij was slagwerker. Nu maakte hij nog deel uit van maar liefst vier senioren orkesten, treedt nog op bij het politie-orkest van Zuid Holland en valt waar nodig in als er ergens een drummer gezocht wordt. De hele maand december heeft hij uitvoeringen en doet dat met veel plezier, vertelde hij. Dus tijd voor een bijbaantje als kassamedewerker heeft hij niet, al was dat het grapje waarmee het hele gesprek beneden in de winkel met de andere dames begon. Waarom vertel ik dit verhaal? Omdat ik hou van het menselijk contact en ik het betreur dat alles gericht is op snelheid en kostenbesparing. Thuis gekomen dook ik met de Allerhande op de bank. Die is ook digitaal beschikbaar maar geef mij maar een inspirerend blad in handen en noem me ook gerust ouderwets.

De kritische consument

In de Nederlandse kranten las ik dat verschillende supermarkten geen producten meer gaan verkopen die uit verre landen per vliegtuig binnen komen. Goed plan, eten dat het seizoen ons biedt, is sowieso veel beter. Dat doen ze hier in Italië altijd. Bovendien staat bij de vers producten een Italiaans vlaggetje en heb ik hier nog nooit boontjes uit Kenia gezien. Goed bezig zou je zeggen. Maar voor het aanraken, oppakken, goedkeuren of weer terugleggen van bijvoorbeeld een onverpakte paprika, moet je wel een plastic handschoentje aantrekken. Verplicht. De plastic zakjes om groenten mee te nemen vliegen je hier nog om de oren al kijkt men er niet meer vreemd van op dat wij daar netzakjes voor meenemen. Een statiegeld-automaat ben ik ook nog nooit tegen gekomen. Lege flessen gaan hier nog in de glas-of plasticcontainer. Zo valt er ook hier nog behoorlijk wat milieuwinst te behalen. En hoe men ooit van die plastic handschoentjes af zal komen, is mij nog een raadsel.

Dinsdagochtendritueel

Op de plaats waar normaal gesproken auto’s het parkeerterrein verlaten via de slagboom, heeft vandaag de tassenkoopman zijn meest kleurrijke handel uitgestald op de weekmarkt. Ik heb de tassen bewonderd maar het daar ook bij gelaten. Zien jullie ook dat er paraplu’s worden aangeboden? Het is licht bewolkt en er zou wel eens een bui kunnen vallen, de koopman is er op voorbereid. Wij denken dat we het droog houden.

Een ander kleurrijk tafereeltje levert dit plantentafeltje op. Om redenen die ik al eerder heb uitgelegd, zal ik geen potplanten kopen maar ik kan me er natuurlijk wel even aan verlustigen. Ook onze logees hielden de hand op de knip en met wat aanvullende boodschappen uit de supermarkt gingen we weer de berg op. Vanmiddag houden de vakantievierders een luie middag. Morgen gaan we de geschiedenis van Gubbio aan een nader onderzoek onderwerpen.

Veel doen in weinig tijd

De één naar de tandarts, de ander naar de huisarts. Samen naar mijn moeder. Bezoekje aan de pedicure, aan de garage voor een nieuwe koplamp en samen naar de supermarkt voor boodschappen. Nog snel de kringloop in maar niets kopen. De één naar de bakker en het fruithuisje en de ander in de zelfde tijd langs de kleermaker voor het inkorten van een broek. Nog geen twee dagen in Delft en al heel veel afgehandeld. Maar ook tijd om samen op een terras koffie te drinken, bij de buurman langs te gaan om onze post op te halen en te genieten van mooi Delft. Onze agenda is de komende week goed gevuld met leuke afspraken. Het weer is fantastisch en hoewel ons hart in Caldese achterbleef en het best weer wennen is op het bovenhuis, omarmen we ons Hollandse leven weer voor even.

Op weg naar Pasen

Ook hier in Italië is in de supermarkt te zien dat Pasen in aantocht is. Hele stellingen zijn gevuld met chocolade eieren. En niet van die kleintjes! De presentatie bij de Eurospin laat wat te wensen over, de eieren zijn in kartonnen kratten beschermd tegen valongelukken maar het ziet er wat opgepropt uit. De meeste vrouwen krijgen met Pasen zo’n ei dat gevuld is met kleine eitjes en meestal ook nog een verrassing in de vorm van een behendigheidspelletje of ander onnutigs.

Veel lekkerder wat ons betreft is het Paasbrood, de Colomba Pasquale. Het heeft min of meer de vorm van een duif, is cake-achtig en er wordt venkel-of anijszaad in verwerkt, plus amandelen en een héleboel suiker. Toch maar eens kijken hoe rekbaar mijn handtas is om te zien of er één mee terug kan naar NL. Deze vredesduif spreek me wel aan namelijk.

Werkse

Vanmorgen heb ik een champignonragout gemaakt en daarmee was mijn kookwerk voor de kerstdagen wel gedaan. Morgen schuiven we aan bij onze dochter en haar gezin. Op tweede kerstdag kook ik bij mijn moeder. Daar hou ik het klein maar fijn en een beetje klassiek wat gerechtjes betreft. De laatste verse boodschappen haalde ik gisteren al dus het is rustig hier in huis.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is glazenwassers20211215_104102.jpg

De bedrijvigheid speelt zich buiten af. De tuinman brandde nog wat onkruid weg, er kwamen glazenwassers langs en de mensen van Werkse leegden niet alleen de afvalbak bij ons voor de deur maar pikten ook het gazon weer leeg van troep. En dan denk ik ook aan alle pakjesbezorgers, postbodes, supermarktpersoneel, bakkers en slagers die zich een slag in de rondte werken.

De tijd dat de kerstperiode me stress opleverde toen ik nog werkte, ligt al heel lang achter me en daar prijs ik me gelukkig mee. Hulde aan al die mensen die nu moeten zorgen voor een schone omgeving en gevulde magen. En voor hen die zorgen voor de zieken en zwakkeren in onze samenleving.

Saaaaai

Van dat echte novemberweer. Grijs en kil. Een dag zonder afspraken maar genoeg te doen. We koersen af 5 december en ik heb nog een surprise te maken, het idee daarover vormt zich langzaam. Ik raak geïnspireerd door een woontijdschrift, verander het een en ander in de woonkamer maar ben er niet tevreden over en draai de heleboel weer terug. Ik maak een afspraak voor de tandarts. Van een restje broccoli maak ik soep. Het huis ruikt ernaar en dat is geen lekkere geur. Als ik de boodschappen heb afgerekend bij de supermarkt kom ik tot de ontdekking dat ik één ding vergeten ben en moet dus terug de winkel in. Er werd vorige week een pracht boeket bij ons bezorgd. Iemand in mijn omgeving blijkt gelukkig toch geen Corona te hebben, ik app een jarige vriendin en maak een afspraak met andere vrienden voor een etentje hier thuis. Zo bezien is deze dag heus zo saai nog niet.

Elke dinsdag

Terwijl de dames kijken of er nog wat van hun gading hangt op de markt, gaat het bij de heren toch vooral om het sociale element. Die staan lekker in de schaduw met elkaar de politiek te bespreken.

Ook wij doen sociaal door bij Fausto en Donatella koffie te drinken. Een deel van de markt wordt gehouden op het grote centrale parkeerterrein, een ander deel rondom dit aangrenzende plein. De wijnboer liep vervolgens om kaas te kopen naar wéér een ander deel waar sinds Covid de voedselkramen staan. Ik vermaakte me intussen bij een keukenspullenkraam waar ik een kookspatel kocht. Je kan het maar nodig hebben, nietwaar.

Met aanvullende boodschappen bij ijzerwarenwinkel en supermarkt zijn we voor een paar dagen voorzien van allerlei noodzakelijks. We springen in oude broeken en shirts en gaan weer heerlijk op het erf spelen.

Ongezellig maar wel lekker

Toen we gisteravond om kwart over negen aankwamen was het al donker op de berg. We konden wel zien dat het hier weinig heeft geregend en het besproeiingssysteem niet echt naar behoren heeft gewerkt. Volgende week komt er iemand van het tuincentrum die hier de boel ooit heeft aangelegd, het systeem nakijken en resetten. Na het tuincentrum reden we in één moeite door naar een koffiebarretje voor ons ontbijt. Heel efficiënt want tegenover de Eurospin, de supermarkt waar we voor een paar dagen insloegen. Nee, echt gezellig zit je er niet. Kijk maar, iedereen parkeert tot vlak voor de deur. Maar heerlijk én heel Italiaans. Zo pakken we de draad weer op en hebben weer vastgesteld dat we ons niet gaan vervelen de komende twee weken.

Ik heb al een boek

Bij de Plus supermarkt zijn de vaatwasmachinetabletten in de aanbieding. Op de terugweg van de zondagochtendpolderwandeling fietsten we er even langs. Op het pleintje ervoor bleek een boekenmarkt te zijn. De wijnboer dook de super in, ik deed de boekenmarkt. Niet dat ik een boek wilde kopen maar hé, door bomen beschaduwd plein, boeken, zondagochtend; het zijn ingrediënten die vakantie-achtig aandoen. Ik kocht er trouwens wél een boek met koolhydraatvrije recepten maar verder verlustigde ik me vooral aan het gebodene. Dat is beter voor de lijn van mijn boekenkast.

Dan nog even wat anders. Was het al opgevallen dat in mijn eerste twee zinnen een paar heerlijke scrabble-woorden staan? En wat vinden jullie van die boom waarop de boekenmarkt staat aangekondigd? Bovenin zit een holte en daar vlak boven een grote zwam als een soort opengeklapte deksel. Grappig toch?