Jolig strandleven

Onze ‘vrije’ dag besteedden we gisteren aan de kust. We prijzen ons gelukkig dat we kunnen afwisselen met stad, berg en kust als we eens wat anders willen dan ons eigen erf. Het favoriete restaurant in Senigallia was volgeboekt maar natuurlijk vonden we een andere strandtent om vis te eten. Ah mensen, wat zitten we dan te genieten van de sfeer, het eten en de mensen om ons heen. Geen camera mee, gewoon een ontspannen dag waarop niets moet.

Op de terugweg reden we onze eigen toeristische route, door het glooiende landschap van Le Marche met zonnebloemen en graanvelden. Een waar cadeautje voor het oog. En toen we onze berg weer opreden waren de varens die ik gisteren liet zien en die er ’s morgens schoongespoeld uitzagen, opnieuw bedekt met een klein laagje stof. Jammer dan.

Het laatste plein

Bij het verlaten van Perugia zijn we nog even op dit plein gaan zitten. De wijnboer met zijn onafscheidelijke ijsje en ik met mijn camera. Links is het provinciehuis dat in de jaren na de oprichting in 1860, is gebouwd. Umbria is opgedeeld in zes districten en telt 176 gemeenten. Gubbio, de stad waar wij wonen, valt onder het district Perugia.

Vlak voor we de stad via de roltrappen naar beneden weer uitgaan, zijn er nog een paar fraaie doorkijkjes te zien. Zo Italiaans als het maar kan, als je het mij vraagt.

Delft legt de loper uit

Op vrijwel alle banken in de stad zijn stickers geplaatst waarop ons gewezen wordt de afstand van anderhalve meter in acht te nemen. Om te laten zien dat de winkel open is, heeft Delft de blauwe loper uitgelegd. Het staat sfeervol en uitnodigend. En tenslotte wordt in de smalle Choorstraat de looprichting niet met pijlen maar met deze tegelmotieven aangegeven. Zo zie je maar dat er veel aan gedaan wordt om onder de huidige omstandigheden de stad niet te laten verrommelen. Maar dan moet er geen lege chipszak onder de bank worden achtergelaten zoals op de eerste foto.

Terug naar de vijftiger jaren

Overal zie je mensen op bankjes zitten. Dat zal zeker komen omdat restaurants en terrassen nog gesloten zijn. Het geeft de stad iets gemoedelijks, iets dorps ook. Ik moet bekennen dat ik van de rust ben gaan houden. Het jachtige is uit het leven, mensen groeten elkaar weer. Begrijp me niet verkeerd, Corona is een regelrechte ramp. Maar aandacht voor elkaar, blij zijn met eenvoudige dingen en het bewustzijn dat we met z’n allen de wereld aan het uitputten zijn, is de positieve keerzijde. Zoals ik me met nostalgie de autovrije zondagen nog herinner met rolschaatsende kinderen op de rijweg, zo zal ik op deze periode terug kijken met het gevoel even terug te zijn geweest in de jaren van mijn jeugd.

Paarse weelde

De laatste rododendrons in het parkje achter het Doelenplein staan in bloei. Op 25 maart fotografeerde ik ze ook. En als je hier klikt, zie je hoe kaal de bomen toen waren. De steeds veranderende natuur blijft me plezieren. Vooral nu we er met ons neus bovenop staan omdat we niet door andere zaken afgeleid worden, verbaast de schoonheid en de kracht me dagelijks. Temeer daar je altijd denkt dat je de natuur vooral ondergaat búiten de stad. Ik hou zelfs een aantekenboekje bij van wat er in onze omgeving te zien is. Een soort Corona-natuurdagboek. Ik laat het nog wel eens zien hier.

Nog tot 27 oktober

In Den Haag is een nieuwe manier van toeristenvervoer. Met deze oude HTM tram kan een rit door de stad worden gemaakt volgens het hop-on hop-off systeem. Bij het zien van de tram kwamen de nostalgische beelden uit mijn jeugd meteen terug. Een tram waar je bij de bestuurder het kaartje af liet stempelen. Of er desnoods een kocht. Zijn wisselgeldmachine was al een attractie op zich.

Nu kun je voor € 15,- per persoon een 24 uurskaart kopen, word je langs toeristische hoogepunten geleid en is er een audiotour aan boord in maar liefst tien talen waaronder in het Haags. Dát lijkt mij de ultieme reden om er on te hoppen, al weerhoudt de prijs me.

Woonomgeving

DSC_0051

Het mooie van oude binnensteden is de afwisseling van huizen. Geen eenvormigheid maar ogenschijnlijk lukraak gebouwd. Ik kom van alles tegen in Delft. Van kleine huisjes met uitnodigende schommelstoelen, tot een soort stadspaleizen waar lelijke nieuwbouw tegenaan is gezet.

DSC_0039

DSC_0031-001

En een rij moderne huizen die wel mooi zijn gelukt, naar mijn idee. Terwijl ik weer naar huis kuierde, kwam ik buren tegen die ook aan de wandel gingen. De wil om buiten te zijn leeft bij iedereen; de stad, het bos, de polder of het strand, we zuigen allemaal onze longen vol. Mmm…het strand. Dat wordt ook wel weer eens tijd.

DSC_0043

De verlorenen

dsc_0005

Hij kijkt wat sip, deze suede want. Maar dat zou ik ook doen als ik mijn wederhelft kwijt ben geraakt. Mutsen, sjaals en handschoenen hebben de neiging om de eigenaar te verlaten en ergens op straat terecht te komen. Wat vinden jullie hiervan?

p1230094

Twee keurig in elkaar opgevouwen sokken. Wie verliest zoiets? En wat te denken van dit beest? Hij was gedrapeerd op een vuilniscontainer. Of dat nou door de vinder is gedaan om hem te laten opvallen of dat iemand hem niet in de container gepropt kreeg, we zullen het nooit weten. Maar je komt op een stadsrondje wél merkwaardige dingen tegen.

img_20190120_144612

Stadse plataan

DSC_0023

Omdat we ’s morgens beschikken over de meeste energie stonden we om tien uur in de kelderberging troep op te ruimen. Dat was weer enorm nodig. Een berging verwordt toch snel tot een dumpplek voor spullen waar je nog iets mee moet, maar wat? Om half één waren we viezig bestoft en deden onze ruggen pijn. Er stond een regiment spul klaar voor de kringloop, de vuilniscontainer en de papiervernietiger. De voldoening werd nog groter toen ik mezelf na de middagboterham nog even een kleine stadswandeling gunde terwijl de wijnboer de spullen afvoerde. En nu verzet ik geen poot meer.

DSC_0022

DSC_0025

Decoratie in het park

P1240010

Mooi hè, zei een man die net als ik over de Nieuwe Plantage wandelde. Ik kon niet anders dan hem gelijk geven. In de verte steekt een kunstwerk uit het gras.

P1240020

Deze vier elementen samen vormen een kunstmatig landschap, aldus de kunstenaar Cor Dam. Dat had ik er nog niet eerder in gezien. Hoewel ik het niet persé mooi vind, hou ik wel van de toevoeging die kunst geeft aan het gewone stadsbeeld.

P1240017

De wijnboer, die inmiddels in Italië gezelschap heeft gekregen van onze zwager, vroeg me vanmorgen via de app of de phlomis nou wel of niet geknipt moet worden. Niet dus, ik heb mijn lesje wel geleerd. Kijk hier in Delft staat ie ook decoratief te wezen.