Waar de tijd heeft stil gestaan

Nadat we vorige week uit Bagno Vignono wegreden, kwamen we per toeval een ‘borgo’ tegen. Zo’n hele kleine nederzetting die in dit geval ook nog eens boven op een heuveltop ligt. Ik denk dat er maximaal veertig mensen wonen of woonden, gezien het aantal plaatsen in het kerkje dat ik recent al liet zien. De bovenste foto is de toren van dat eenvoudige kerkje dat mijn hart gestolen heeft. De tweede foto laat een sfeervol pleintje zien dat er opvallend goed verzorgd bij lag. En voor jullie denken ‘het is wel erg veel steen’ heb ik nog twee groene foto’s gemaakt. Bij de laatste heb ik echt tien minuten kwijlend naar deze tuin met moestuin staan kijken. Hier is een liefhebber aan het werk geweest.

Even een kerkje binnenlopen

We mogen graag een kerk binnenlopen. De wijnboer steekt een kaarsje op en we laten samen de eenvoud of de pracht en praal op ons inwerken. Er waren maximaal veertig zitplaatsen in de kleine kerk op de bovenste foto. Daarvan was meer dan de helft ook nog eens afgeplakt met grote verbodskruizen vanwege Corona. Voor de Duomo in Siena, waar we gisteren waren, moest in een lange rij gestaan worden vooraleer een entreebewijs gekocht kon worden. Voor die drukte was een reden, daar kom ik nog op terug. Kunsthistorisch gezien is die onderste kerk heel interessant. Maar de ware gelovige hoort naar mijn idee in een eenvoudig godshuis thuis.

Ambacht

Tot mijn verrassing stond ik zaterdag op een sfeervol plein van een stadje met de bijzondere naam Hendrik Ido Ambacht. Door de mensen aldaar vaak uitsluitend Ambacht genoemd. Na het optreden van Zinge! (zie het blog van zaterdag) scharrelden we nog even over het gezellige plein waar de kerk een dominante positie heeft maar door alle kramen en bomen er omheen nauwelijks zichtbaar was.

Eenmaal binnen werden we getroffen door de fraaie gebrandschilderde ramen waarvan de oudste uit 1669 is. De kerk stamt overigens al uit 1331 en heeft een preekstoel met knap houtsnijwerk. Het driehonderd jaar oude orgel werd bespeeld en een fluitiste zorgde voor de wat lichtere toets.

Ik hou wel van dit soort verrassingen. Ik las dat de gemeente Hendrik-Ido-Ambacht in 1855 is ontstaan uit de samenvoeging van de ‘ambachtsheerlijkheden’ Hendrik-Ido-Schildmanskinderen-Ambacht en de Oostendam en Sandelingen-Ambacht. Snap helemaal dat de bevolking kiest voor de korte benaming.

Mozaïek

Wie Ravenna zegt. zegt mozaïek. Al in de vierde en vijfde eeuw werd deze techniek toegepast, voornamelijk in kerken. Inmiddels vind je het letterlijk op elke straathoek. De bloemenmozaïeken zijn een protest tegen geweld dat vrouwen kan treffen. De straatnaamborden zijn al dan niet toepasselijk versierd.

Onze B&B eigenaar vroeg of ik het mozaïek boven de deur al had gefotografeerd, het heeft meer dan duizend euro gekost, vanwege het goudpoeder dat er in verwerkt is, vertelde hij. Nou, ik had het al gedaan hoor.

Maar het kan nog aparter. wat te zeggen van deze? Zowel pion als verkeersbord zijn gemozaïekt.

En dan heb ik het echte serieuze en heel fraaie religieuze werk nog niet eens laten zien.

Blauwe en geparfumeerde luchten

P1240442

Op weg naar mijn ouders zag ik deze auto voor me rijden. Het idee dat ie vol is met tulpen stemde me vrolijk. De weerkaatsing van de zon én de blauwe lucht deed de rest. Omdat ik toch stil stond voor het stoplicht, graaide ik mijn kleine camera uit mijn tas en drukte af.

P1240445

Samen met mijn moeder ruimde ik een ladekast op. We kwamen twee parfumflessen tegen. De linker van Nina Ricci maar leeg. De rechter van Boldoot en nog vol. Bij het openen daarvan zat ik plotseling in de kerk en rook ik weer de lucht die van de besprenkelde dameszakdoek afkwam als er achter mij een handtas werd geopend op zoek naar geld voor de collecte.

Warm

DSC_0009

Schagerbrug, een klein dorp in de kop van Noord Holland. In het fraaie protestante kerkje aldaar waren we gistermiddag aanwezig bij een optreden van Zinco. Een gemengd kwartet bracht een sfeervolle selectie uit haar repertoire. Absoluut hoogtepunt vond ik het duet uit de parelvissers, gezongen door de beide heren, Ton en Rick. Ooit leerden Ton en ik elkaar kennen als blogvrienden, daarna was hij een week hulpman in Caldese en sindsdien zien we elkaar bijna elk jaar wel in levende lijve.

DSC_0018

DSC_0021

We hebben genoten van het concert dat met een grappige hoofdtooi in kerstsfeer eindigde. Na afloop praatten we bij hen thuis weer voor een jaar bij en hebben er heerlijk gegeten. Het ontstaan van nieuwe vriendschappen is enorm verrijkend en wij kijken met een heel warm gevoel op deze middag terug.

San Pietro

DSC_0125

DSC_0081

Voor de tweede en laatste keer nog even wat beelden van de San Pietro in Perugia.  De buitenkant is onopvallend en sober. Dat maakt de verrassing binnen des te groter. Er was, op de dag dat wij er waren, een Career Day georganiseerd. Dus was het extra druk en geanimeerd op de binnenplaats van deze kerk. DSC_0078

Maar dan stap je de Mariakapel in. Waar onder meer Vasari voor de schilderingen zorgde. Hemelsblauw als hoofdkleur. Stilte. Trompe l’oeil effecten waar je even voor moet gaan zitten. Het binnenvallende licht geeft de koepel een extra dimensie. Wij waren zeer onder de indruk. Maar dat hadden jullie al begrepen. DSC_0114

DSC_0116

 

 

Werken en ontspannen

DSC_0003

Het werk aan de wijn gaat gewoon door. Gisteravond nog werd er geperst. De oogst van meer dan vierhonderd kilo was te veel om allemaal zelf te verwerken en een deel is alsnog weggebracht naar een coöperatie. Deze zondagochtend werd gebruikt voor het schoonmaken van de gebruikte apparatuur, voor hevelen en het verrichten van metingen. Vorig jaar heb ik het hele proces al eens beschreven DSC_0009

DSC_0005.JPG

Maar het tweede deel van de dag was er genoeg tijd voor ontspanning. We smulden van een heerlijke pranzo en daarna liepen we nog even langs wat kramen van een kleine kunstnijverheidsmarkt. Broer en zus doken tenslotte een kerk in voor het aansteken van een kaarsje voor hun moeder. Waarna het zachtjes begon te regenen. Al vermoed ik geen verband tussen deze twee laatste acties.

DSC_0023DSC_0022

 

De luiken sluiten

DSC_0021

We zijn ons aan het oriënteren op nieuwe luiken. Aan de huidige zit enorm veel onderhoud vast, vooral omdat de kwaliteit van het hout slecht is en onder de zeer uiteenlopende weersomstandigheden nogal wat krimp en uitzetting optreedt. Het luik op de foto is van vrienden die een soort gelijk huis als het onze bewonen. Vanmorgen hebben we, met de blik op de luiken, koffie bij hen gedronken. Ik kom er te zijner tijd nog op terug want het is een kostbare geschiedenis en we willen de juiste keuze maken. De rit naar hen toe is prachtig. Opvallend zijn de herfsttinten, door de droogte veroorzaakt.

DSC_0023

DSC_0024

We reden door het grensgebied van twee regio’s. Van dit kerkje wordt beweerd dat de regen links van het dak in Umbria valt en rechts in Le Marche terecht komt. Kwestie van geloven, hè.

DSC_0026

Amadeus

DSC_0001

Bij dit kleine in onbruik zijnde kerkje stopten we gisteravond even om vuilnis te lozen. In de daarvoor bestemde bakken hoor, begrijp me niet verkeerd. We waren op weg naar een concert dat aan de vooravond van de kruisboogschietwedstrijd, de Palio, werd gehouden. Het Amadeus Koor en Orkest trad op en ik had me er, gezien de naam en de geraadpleegde site, nogal wat van voorgesteld. Na een inleiding van vier sprekers (!) waar wij natuurlijk weer eens niets van verstonden, begon het en het geheel werd verluchtigd met filmbeelden van Oorlogsfilms en Pauskroningen.

DSC_0015

Een beetje gedesillusioneerd en met een houten kont en pijnlijke rug van de ongemakkelijke banken, verlieten we de kerk. Een aparte ervaring rijker. Over de Palio blogde ik al vaker, lees hier en hier. Dat feest laten we vandaag aan ons voorbij gaan en verpozen ons in de tuin met een boek.