Alles op zijn pootjes

Zolang de stucadoor / schilder nog niet geweest was, was er weinig noodzaak het huis tot in de kleine kieren schoon te maken. En omdat het onkruid hoog in het grind stond had het ook geen zin de tuintafel met toebehoren er neer te zetten. Maar nu we zo’n anderhalve week in huis en tuin bezig zijn, begint het weer ergens op te lijken. De schilder maakte vanmorgen zijn jaarlijkse giro in ons huis en legde een paar nieuwe pannen op het dak. De plek die wij het duinpannetje noemen, heb ik helemaal onkruidvrij gekregen. Daar ben ik nu bezig met wat zaaigoed en knoei ik met aarde.

Een groot deel van de wijn is inmiddels in kannen en kruiken, dus op fles. De wijnboer bindt uitlopers op in zijn wijngaardje en komt daar heel ontspannen weer vandaan. Als we ’s avonds behoorlijk afgepeigerd zijn, drinken we thee of een glas wijn en eten daarna in de avondzon. We zijn dik tevreden. Morgen het huis maar eens wat grondiger schoonmaken.

Ga jutten

Onze zwager had ons gewezen op de speciale juttas. ‘Ik neem hem altijd mee als ik een strandwandeling maak en vul hem met afval.’ We waren de strandopgang nog niet opgelopen of we zagen de grote aanmoedigende borden al staan. Bij inlevering van een volle juttas krijg je zelfs een een koffie, thee of ijsje gratis. De drie deelnemende strandtenten zorgen voor de juiste afvoer van het afval.

Er vielen ons nog drie dingen op: dat ook op het strand veel verzamelpunten voor afval stonden, er een onafzienbare rij gele afvalbakken aanwezig was en dat er nérgens rotzooi lag. Wij verzamelden niets en betaalden gewoon toen we voor het eerst sinds lange tijd op een terras neerstreken. Westland schoon, heel gewoon is het motto. Ik vind het goed geregeld daar op het strand tussen ’s Gravenzande en Hoek van Holland.

Nat terras

Dan mógen eindelijk de terrassen open en giet het al twee dagen! Onder de bomen en de afdekzeilen zaten wel wat mensen op het terras van Du Midi maar dat vonden dochter en ik toch wel wat armoedig. Dus haalden we drie broodjes op, dekte de wijnboer in de tussentijd gezellig de tafel en zaten we even later binnen in ons eigen verwarmde huis te genieten van deze luxe lunch.

Er staat een nieuwe beeldschone pipowagen als uitgiftepunt van ons favoriete restaurant in de Delftse Hout. Nu, rond vier uur in de middag, klaart het op. Tot zes uur is het terras open. Ik ben er zeker van dat er nog bezoekers neerstrijken voor een vrijdagmiddagborrel. Ik schuif thuis mijn stoel een zonnig hoekje in, pak mijn boek en ga aan de thee. Dit komt toch aardig in de buurt van een perfecte dag.

Uitgelaten

Ze willen héél graag een Labrador. Maar ze stellen zich tevreden met een fantasiehond. De vraag was wel wie hem vast mocht houden tijdens het uitlaten. Toen ik voorstelde gewoon ieder een eigen hond te verzinnen was dat probleem ook weer opgelost. Spark en Corazone houden hier een plaspauze. Net echt. ‘Als jullie de volgende keer in Zwijndrecht zijn, gaan we de leuke plekjes van onze stad laten zien’.

In de Trompetstraat is een kleine speeltuin. Terwijl de kleinkinderen schommelden, hielden wij de denkbeeldige honden in bedwang. Toen we allemaal uitgelaten waren, keerden we huiswaarts voor thee met door Juliët zelf gebakken cheesecake.

Zelf de slingers ophangen

Dit doe-het-zelf feestpakket was het eerste wat de wijnboer vandaag kreeg. Tijdens een beeldbelsessie met onze dochter en haar gezin opende hij dit pakje waarin van alles zat om zijn bijna visite-loze verjaardag toch wat op te fleuren. Ook het gezamenlijke cadeau werd daarna live uitgepakt. Veel felicitatie-appjes en telefoontjes later reden we naar mijn leuke moeder waar de jarige op gebak bij de koffie trakteerde en een cadeautje kreeg. Na de lunch reden we naar huis. Rond theetijd kwamen onze zoon en vriendin langs met geschenken en werden de theekoppen al snel verwisseld voor de wijnglazen, mét inhoud, dat spreekt. Van confetti uitstrooien en ballonnen opblazen is nog niets terecht gekomen en toch was het een heel feestelijke dag.

Afvraagfoto

Zomaar, tamelijk ongegeneerd, heb ik een huiskamer gefotografeerd. Ik mag nou eenmaal graag naar binnenkijken. Er staat een jubelende bos met kunstbloemen en een portret op een schildersezel. Dus fantaseer ik hier een kunstenaar bij, die de bloemen ook als stilleven schildert. Als je heel goed kijkt, zie je een potkachel en een houten klok op de schoorsteenmantel. Een gezellige ouderwets aandoende kamer waar ik best eens met de bewoner een kop thee zou willen drinken. In het kader van de privacywet mogen bij straatfotografie mensen in beeld gebracht als het een journalistiek stuk betreft er er geen commercieel belang is. Ik vraag me af hoe dat zit met een huiskamer aan de straat waar de gordijnen uitnodigend open zijn. Mocht de bewoner zich hierin herkennen en bezwaar maken, dan verwijder ik de foto direct.

Verwennerij

P1240049

Twee buurvrouwen schoven hun stoelen in de late middagzon. Ze zaten geanimeerd te praten, dat kon ik zien aan de expressieve armgebaren.  Vanuit mijn eigen favoriete plekje zag ik ze af en toe een slok nemen. P1240052

Voor mij een kop thee en, hoewel niet heel herkenbaar, een reep van Tony’s. Met een tijdschrift erbij en tegelijkertijd een podcast beluisteren, levert dat al snel een heerlijk uurtje op.

P1240053

Aan de voorkant van de kamer zette ik een uitbundig boeket neer. Ik zorg goed voor mezelf maar verlang naar de thuiskomst van de wijnboer. Nog een paar dagen en dan kunnen we samen weer genieten. Dat is nog leuker.

De volgende generatie

P1230296

Vandaag had ik geen afspraken en dat is me al bijna veertien dagen niet gebeurd. Van zo’n dag kan ik minstens zo genieten als één waarop ik gezellige dingen met anderen onderneem. Het huis opruimen, een beetje poetsen, boodschappen doen en in stilte koffie drinken. Een beetje niksig en behoorlijk nuttig. Vogeldrek van mijn autootje afhalen en toch vertederd naar andere poepers kijken. Een nieuwe serie nijlganzen kroop uit het ei en scharrelt onder de spiedende blik van pa en ma in het hoge gras. Hun donsveertjes wapperen in de harde wind. Ik heb mezelf weer uitgelaten en mag naar binnen voor thee en een boek. Wat een dag, zeg.

P1230297

P1230299

Geen familie

DSC_0072

We zijn enorme koffieliefhebbers. De wijnboer is bovendien een goede barista en laat zich niet graag achter de koffiemachine vandaan jagen. In Italië hebben we onze favoriete koffiebar. Dáár is de gewoonte om koffie buiten de deur te drinken nog vele malen groter dan hier in NL. Sinds kort hebben we ook een favoriet in Delft. Om de hoek in de Choorstraat kun je koffie, thee en chocolade kópen en nuttigen bij Neef Rob.

DSC_0070

Kijk ook even op zijn site want er is bovendien een webshop waar aanverwante zaken als koffiemachines te vinden zijn. Het is geen familie, we hebben er geen belang bij maar gunnen bezoekers van Delft wel een overheerlijke kop koffie of thee.

Theekransje

IMG-20170926-WA0001

Ondanks het feit dat we aan het eind van een slecht begaanbare heuvelweg wonen, komt het toch met enige regelmaat voor dat er ‘zomaar’ mensen op ons terrein staan. Een paar vrouwen die meloenen proberen te verkopen, wielrenners of,  zoals vorige week, een wandelaar. Deze laatste komt hier wel vaker langs (klik). We praatten wat en zwaaiden de man weer na. ’s Middags, we zaten inmiddels met vrienden en familie braaf aan de thee, kwam ie weer. Ditmaal had hij zijn Franse vrouw ook meegenomen. Hij (links staand) had haar zó enthousiast over de ontmoeting verteld dat zij ons wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze laat hier de foto’s van zoon en kleinzoon zien en van hun Franse huis. Toen we overgingen op de wijn, vonden ze het tijd om weer naar huis te gaan. Maar wel met de belofte een fles Bordeaux te brengen. Die belofte is inmiddels ingelost. We hebben er geloof ik nieuwe Italiaans-Franse vrienden bij.

(foto S.Kok)