Om niet te vergeten

Gebak en felicitaties via het scherm afgelopen maandag. Het geplande feestje voor de jarige kleinzoon gaat zondag niet door en dus zongen we hem op zijn verjaardag via meerdere verbindingen met de familie gezamenlijk toe. Ze waren op alles voorbereid, de grapjassen. Zó je verjaardag vieren vergeet je nooit meer. Het leven verandert momenteel ingrijpend. We stonden gisteravond bij een geopend raam te applaudisseren voor de mensen in de frontlinie tegen het virus. En we waren lang de enigen niet. Het saamhorigheidsgevoel dat dit teweeg brengt valt niet te onderschatten. Een half uurtje later keek ik naar Jeroen Krabbé die een serie maakt over het leven en werk van Marc Chagall. Zijn bevlogen manier van vertellen en de locaties die hij bezoekt, zorgen dat ik de komende weken op dinsdagavond ga kijken. Juist nu moeten we op zoek naar schoonheid en verbinding.

Drie generaties

Er zijn op dit moment nogal wat tentoonstellingen die mijn belangstelling hebben. We begonnen vandaag maar eens met die in Alkmaar waar vader, dochter en kleinzoon Toorop in een gezamenlijke expositie te zien zijn.

Dit grote doek van Jan Toorop is een ode aan drie generaties. De knoestige Zeeuw die hier de kijker aanstaart, maakt indruk. Op de achtergrond spetteren wat jonge meisjes aan de vloedlijn. De zon schijnt op dit schilderij en ja, daar val ik dan voor.

De twee andere leden van de familie komen in volgende blogs voorbij. Ik ga eens kijken of ze bij de musea die nog op mijn lijstje staan, ook toepasselijke koekjes bij de thee serveren.

Voor je het weet, heb je vrienden

Dit Italiaans Franse stel nodigde ons uit voor de lunch en daardoor verliep deze dag anders dan gepland maar wel heel aangenaam. Ooit stond de man met een vriend en hond op ons erf en dronken we samen koffie. Een paar jaar later nam hij ook zijn vrouw mee. Sindsdien sturen we kerstkaarten naar elkaar vanuit Nancy en Delft.

Toen we elkaar vanmorgen op de markt in Gubbio onverwacht weer tegenkwamen, werden we spontaan uitgenodigd om crescia mee te eten. Dat is typisch Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Op z’n Italiaans gaat dat vergezeld van grote schalen met vlees, kaas en spinazie. Waarna er gegrild vlees, patat en sla op tafel kwam. De zoon en kleinzoon van dit stel, plus een ander echtpaar, ook Italiaans-Frans, vormden de rest van het gezelschap. We hebben ontzettend smakelijk met elkaar zitten koeterwalen. En ik hoef vanavond niet meer te koken.

De jarige

DSC_0074

Gisteren is hij veertien geworden. Ons oudste kleinkind. Omdat ik mijn blogs altijd doorplaats op FaceBook zal ik omwille van de privacy hier zijn naam niet noemen. Hij is een echte puber aan het worden die al behoorlijk zelfstandig is. Hij hoeft geen kaarsjes meer uit te blazen op een taart, krijgt een lage stem en lange armen en benen. Maar is nog even zachtaardig als de kleine jongen die hij ooit was. Voetballer en gamer maar bovenal een leuk mens. De vrolijkheid van gisteren zette zich vanmorgen voort toen ik de bloeiende forsythia en nieuw blad aan de hortensia zag. Viva la primavera zeggen wij dan.

IMG_20190317_102909

IMG_20190317_102303

Thuis en jarig

DSC_0001-001

De opa en kleinzoon kwamen met de nachtbus terug. Die reis verliep zó voorspoedig dat ik in het holst van de nacht, rond half vijf, het sein kreeg dat ze al bij Rotterdam reden. Rond zes uur werd de jarige opa door onze zoon voor de deur afgezet. Waarna ik hem van harte feliciteerde en we allebei nog tot half elf sliepen. Bij een kop koffie was het tijd voor het cadeau en de verjaardagspost.

DSC_0003-001

Vanavond komen vrienden eten, de rest van de dag besteed ik dus aan de voorbereiding van een etentje. In de tussentijd luister ik naar zijn enthousiaste verhalen over de trip. En naar de top 2000.

DSC_0012

Trappen

P1230844

We kennen de Koninklijke Porceleyne Fles van het Delfts Blauw. Maar ook de tegels van het trappenhuis in het fabrieksgebouw zijn er vervaardigd. En in de keramische kamers is nog meer bouwkeramiek te bewonderen. Kleinzoon Lucas vond het aardig daar een zoekplaatje te maken.

P1230868

Persoonlijk vind ik de strakke tegels iets fraaier dan de al te hevig gedecoreerde maar dat is een kwestie van smaak.

P1230894

In ons appartementencomplex, ooit de Bibliotheek van de TU Delft,  ziet het trappenhuis er van boven ook wel aardig Koninklijk uit. Hier nog wat details.

 

Het was leuk om de kleinkinderen te wijzen op de toepassing van het Delfts keramiek in ons eigen huis. Een omgeving die zij uiteraard als heel vanzelfsprekend ervaren maar die best bijzonder en historisch is.

Verschil met gisteren

P1230013

Deze geelpootmeeuw liet zich niet verjagen toen ik mijn autootje pakeerde bij het kademuurtje. Ik ging vanmorgen bij mijn leuke ouders op de koffie nadat ik gisteren terugvloog naar NL. Schoondochter en kleinzoon waren zo lief mij met de auto op te halen in Weeze. Dat scheelde een hoop gedoe met shuttlebus, trein en taxi. Ik at ook bij hen, waarna ik gisteravond rond een uur of acht onze Delftse huis weer binnenstapte. De wijnboer volgt later in mei. De wijngaard heeft in deze tijd van het jaar zijn zorg nodig. Het is hier wat killer en somberder dan waar ik net vandaan kwam. Maar groen en erg Hollands is het wel. Da’s ook mooi.

P1230015

P1230016

P1230019

Het gaat snel

Samen met mijn moeder doe ik wekelijks een opruimklusje. Onlangs hebben we foto’s uit zitten zoeken. ‘Het maakt me enigszins melancholiek’, zegt ze. ‘Al die dingen die voorbij zijn’. We kwamen deze foto’s tegen van mijn ouders met hun eerste achterkleinkind. DSC_0024

DSC_0027

Dat achterkleinkind is vandaag 13 jaar geworden, onze kleinzoon Lucas. Hij heeft nog steeds twee overgrootouders die zich erg betrokken voelen met hem en de andere achterkleinkinderen. Vandaag krijgt hij van mijn ouders een verjaardagsmail. Mijn moeder kan gerust zijn, veel gaat voorbij maar geen reden voor melancholie vandaag. Een dikke felicitatie voor de oudste en de jongste generatie in onze familie is meer op zijn plaats.

 

Opa en oma naar school

DSC_0001

De fietsenstalling was het eerste dat me opviel toen ik gisteren het Lyceum Ypenburg betrad. Een béétje middelbare scholier heeft dus een plastic krat voorop. Waarvan acte. De speciale opa-oma dag was ook verder erg informatief. Brugpiepers, waaronder kleinzoon Lucas, ontvingen belangstellende grootouders. We werden onthaald met koffie en gebak, luisterden naar optredens verzorgd door leerlingen uit de talentklas muziek. We hadden tot drie maal toe een speeddate. Daar werden vragen gesteld over onze eigen middelbare schooltijd. De verschillen tussen toen en nu zijn behoorlijk groot al blijft kennis vergaren het zelfde hoofddoel. Het viel ons op dat veel kinderen al een duidelijk doel voor ogen hebben. Wij werden geïnterviewd door een aankomend advocaat, een dierenarts en twee chirurgen. Lucas volgt de talentklas digital science. Een veelbelovende start van zijn middelbare school carrière. En deze opa en oma waren van alles danig onder de indruk.

DSC_0004

DSC_0006-001

 

Theekransje

IMG-20170926-WA0001

Ondanks het feit dat we aan het eind van een slecht begaanbare heuvelweg wonen, komt het toch met enige regelmaat voor dat er ‘zomaar’ mensen op ons terrein staan. Een paar vrouwen die meloenen proberen te verkopen, wielrenners of,  zoals vorige week, een wandelaar. Deze laatste komt hier wel vaker langs (klik). We praatten wat en zwaaiden de man weer na. ’s Middags, we zaten inmiddels met vrienden en familie braaf aan de thee, kwam ie weer. Ditmaal had hij zijn Franse vrouw ook meegenomen. Hij (links staand) had haar zó enthousiast over de ontmoeting verteld dat zij ons wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze laat hier de foto’s van zoon en kleinzoon zien en van hun Franse huis. Toen we overgingen op de wijn, vonden ze het tijd om weer naar huis te gaan. Maar wel met de belofte een fles Bordeaux te brengen. Die belofte is inmiddels ingelost. We hebben er geloof ik nieuwe Italiaans-Franse vrienden bij.

(foto S.Kok)