Snert

Toen ik aan mijn moeder vroeg wat zullen we eens gaan eten op 5 december, riep ze meteen ‘erwtensoep’. Dus gooide ik vanmorgen de spliterwten in de pan, de krabbetjes en laurier erbij en zette dat op. Na de grauwe dag van gisteren verscheen er ineens een streep helder licht aan de horizon. Ik holde naar boven om mijn camera te halen en het raam open te gooien om snel dit natuurverschijnsel vast te leggen.

Hier is goed te zien hoe de zon de gevels van de huizen in de Bomenwijk verlicht. Vervolgens ging ik helemaal op in het effect van zonlicht in kale bomen met het water als achtergrond. Toen kookte de erwtensoep over.

Opruiming

Een roeister controleert haar kleding en een visser zijn hengel. Beide beleven plezier aan het water dat hier zo ruimschoots voor handen is. Ik kwam de foto’s tegen in mijn archief, dat ik op mijn manier aan het ruimen ben. ‘Op mijn manier’ dat staat er niet voor niets. Want vaak verzand ik in aanpalende klusjes van nieuwe mappen maken, belichting verbeteren en andere uitsneden maken. Na een uurtje ben ik dat dan weer helemaal zat en ga iets anders doen, iets nuttigers.

Deze drie foto’s maakte ik vlak na elkaar ergens in oktober. De onderlinge afstand tussen de personen op de foto’s zal niet meer dan honderd meter bedragen. De afstand tot onze voordeur misschien tweehonderd meter. Kortom: mijn woonomgeving. Mijn foto-archief. Mijn opruimpoging.

Volle en kalende kruinen

Ons dagelijkse ommetje gaat pas vanavond in het donker plaatsvinden. Heerlijk even langs de grachten lopen en de verlichte huiskamers in kijken. Dan is het rustig op straat en – niet geheel onbelangrijk – droog. Er vielen pittige buien vandaag en dat hield me grotendeels binnen. Even ben ik er op uit geweest, speciaal om wat foto’s te maken. Ik richtte me op boomkruinen en alleen de treurwilg heeft nog een groen aanzien. In het kanaal drijft een onnoemelijke hoeveelheid blad. Op het wiegende water met een flauw zonnetje zag ik de boom en het blad weer samen en toen ik de foto omkeerde ontstond dit schilderij.

Slangen

Nu de droogte aanhoudt en de temperaturen al weken royaal de dertig graden passeren, komt het er ook op aan de boel een beetje vochtig te houden. Het gras is dan de minste zorg, maar wat bloeit, moet water. Dit jaar hebben we geen planten in bakken staan, dat is wat saai en kaal maar komt nu wel goed uit. Uit NL brachten we een extra lange tuinslang mee die nu zijn diensten gaat bewijzen. De vlinderstruiken, dit voorjaar niet gesnoeid en dus raar doorgeschoten, staan vrolijk in bloei. Net als wijzelf verdienen zij elke dag water, veel water.

Waterlelies

Ineens bloeien overal de waterlelies weer. Meerkoeten gebruiken de bladeren om hun nest weer wat op te hogen en te versterken. Dat schiet lekker op met die grote bladeren. Maar verder is het toch vooral een mooi gezicht in de grachten. Ik zocht en vond wat informatie over de witte waterlelie die alleen maar voorkomt in vrijwel stilstaand of heel rustig stromend water van plassen en kanalen met een maximale diepte van drie meter. Wanneer je de witte waterlelie in onze wateren ziet, is dat een teken van goede waterkwaliteit. Een hele geruststelling want ooit loosde men in de grachten de zaken die wij nu netjes door het riool spoelen.

Waterpret

De grote groep op de bovenste foto is een studentenhuishouden, vandaar de samenscholing. De rest van de uit ons raam gemaakte foto’s spreken voor zich. Wat een plezier hebben een hoop mensen hier beleefd tijdens de prachtige zomerse dagen de laatste weken. Het is vandaag even wennen aan de lagere temperatuur en er valt zelfs regen. Daar snakt de natuur naar dus laten we er vooral blij mee zijn. Een paar mannen uit ons gebouw nemen maatregelen in kelder en garage want de te verwachten hevige regenval kan in de droge grond voor afwateringsproblemen zorgen. Dat is ook waterpret maar dan anders.

Het leven van Begonia

Zo feestelijk en zo Italiaans verpakt zag Begonia er uit toen we haar onlangs kregen. Om haar goed te kunnen verzorgen moest de verpakking eraf en kreeg ze van mij een terrapot. Dan ziet ze er ineens zo uit, een beetje afgeslankt.

De bloemen waren zo mooi dat ik er eens indook met camera en al. Dat pakte dus danig uit dat elke jarige in mijn omgeving deze foto als verjaardagskaart ontvangt.

Wat er nou daarna gebeurde weet ik niet. Te weinig water, teveel of verbrand in de zon? Ze begon te kwijnen. Bruine randen aan de bladeren. Enfn, die heb ik eruit geknipt, ze krijgt water op de schotel en staat niet in de felle zon. Dit is ze nu. Ze redt het wel.

Het nakijken

Vanuit onze hoge woonkamer is zoveel fraais te zien. Het bloesemt ons allemaal tegemoet. De groene grasstrook, het kille water, de roeiers; ik kijk er met genoegen naar.

Nog zo’n tere schoonheid waar ik graag op neerkijk. Maar langzaam aan verdwijnt de bloesem en worden de bomen groen. De Vermeerstraat, waar wij recht in kijken, wordt weer aan het zicht onttrokken door het uitbottend blad.

Het is echt de hoogste tijd dat wij Delft gaan verlaten en weer in de aarde gaan wroeten in plaats van er op neer kijken. Tijd om te zien hoe de natuur in Caldese er bij staat. We nemen afscheid van de grachten, de toeristen, de winkelstraten en het draaiorgel. Het meisje van Vermeer draait zich nog eenmaal naar me om. We zijn onderweg naar ons Italiaanse leven.

In de natuur

Soms lopen er hele kuddes maar deze sportieveling is lekker in zijn uppie aan het rennen. Dat ziet er naar mijn gevoel wat natuurlijker uit. Heerlijk in je eigen tempo en elkaar niet voor de voeten lopend. Alleen het geluid van de vogels.

Het was tamelijk fris vanmorgen in de Delftse Hout maar prima wandelweer. Bij de groenteboerin staat een nieuw reclamebord voor een kistje vol smaak, ‘Lekker nassûh’ staat erbij. Bij nassen zie ik eigenlijk ongezonder voedsel voor me, meer in de trant van vette snacks. Maar dat kan aan mij liggen.

Bij dit doorkijkje tenslotte, stoort mij het bord dat je hier niet gemotoriseerd het water op mag. Ik snáp het wel maar vind het ontsierend. Maar ook dat kan aan mij liggen.

De watertoren

P1240586

Het komt mooi uit dat de bomen hier nog kaal zijn, zo is er zicht op de oude watertoren in Delft. De toren werd in 1895 in neorenaissancestijl gebouwd en kon 600.000 liter bevatten. Inmiddels is het gebouw te huur voor vergaderingen, fotoreportages en nog zo wat. Als monument staat het als een baken op de grens van het centrum.

DSC_0032

Vlakbij is dit plastiek te zien dat een aandoenlijke aanleiding heeft. Doet mij denken aan de tijd dat onze Rotterdamse familieleden jerrycans met schoon water vulden als ze in Den Haag waren. Wij waren immers aangesloten op de duinwaterleiding. Gelukkig hebben we over het Delftse en Rotterdamse water niets meer te klagen. En zo hoort het ook.

DSC_0035

DSC_0036-001