Slangen

Nu de droogte aanhoudt en de temperaturen al weken royaal de dertig graden passeren, komt het er ook op aan de boel een beetje vochtig te houden. Het gras is dan de minste zorg, maar wat bloeit, moet water. Dit jaar hebben we geen planten in bakken staan, dat is wat saai en kaal maar komt nu wel goed uit. Uit NL brachten we een extra lange tuinslang mee die nu zijn diensten gaat bewijzen. De vlinderstruiken, dit voorjaar niet gesnoeid en dus raar doorgeschoten, staan vrolijk in bloei. Net als wijzelf verdienen zij elke dag water, veel water.

Waterlelies

Ineens bloeien overal de waterlelies weer. Meerkoeten gebruiken de bladeren om hun nest weer wat op te hogen en te versterken. Dat schiet lekker op met die grote bladeren. Maar verder is het toch vooral een mooi gezicht in de grachten. Ik zocht en vond wat informatie over de witte waterlelie die alleen maar voorkomt in vrijwel stilstaand of heel rustig stromend water van plassen en kanalen met een maximale diepte van drie meter. Wanneer je de witte waterlelie in onze wateren ziet, is dat een teken van goede waterkwaliteit. Een hele geruststelling want ooit loosde men in de grachten de zaken die wij nu netjes door het riool spoelen.

Waterpret

De grote groep op de bovenste foto is een studentenhuishouden, vandaar de samenscholing. De rest van de uit ons raam gemaakte foto’s spreken voor zich. Wat een plezier hebben een hoop mensen hier beleefd tijdens de prachtige zomerse dagen de laatste weken. Het is vandaag even wennen aan de lagere temperatuur en er valt zelfs regen. Daar snakt de natuur naar dus laten we er vooral blij mee zijn. Een paar mannen uit ons gebouw nemen maatregelen in kelder en garage want de te verwachten hevige regenval kan in de droge grond voor afwateringsproblemen zorgen. Dat is ook waterpret maar dan anders.

Het leven van Begonia

Zo feestelijk en zo Italiaans verpakt zag Begonia er uit toen we haar onlangs kregen. Om haar goed te kunnen verzorgen moest de verpakking eraf en kreeg ze van mij een terrapot. Dan ziet ze er ineens zo uit, een beetje afgeslankt.

De bloemen waren zo mooi dat ik er eens indook met camera en al. Dat pakte dus danig uit dat elke jarige in mijn omgeving deze foto als verjaardagskaart ontvangt.

Wat er nou daarna gebeurde weet ik niet. Te weinig water, teveel of verbrand in de zon? Ze begon te kwijnen. Bruine randen aan de bladeren. Enfn, die heb ik eruit geknipt, ze krijgt water op de schotel en staat niet in de felle zon. Dit is ze nu. Ze redt het wel.

Het nakijken

Vanuit onze hoge woonkamer is zoveel fraais te zien. Het bloesemt ons allemaal tegemoet. De groene grasstrook, het kille water, de roeiers; ik kijk er met genoegen naar.

Nog zo’n tere schoonheid waar ik graag op neerkijk. Maar langzaam aan verdwijnt de bloesem en worden de bomen groen. De Vermeerstraat, waar wij recht in kijken, wordt weer aan het zicht onttrokken door het uitbottend blad.

Het is echt de hoogste tijd dat wij Delft gaan verlaten en weer in de aarde gaan wroeten in plaats van er op neer kijken. Tijd om te zien hoe de natuur in Caldese er bij staat. We nemen afscheid van de grachten, de toeristen, de winkelstraten en het draaiorgel. Het meisje van Vermeer draait zich nog eenmaal naar me om. We zijn onderweg naar ons Italiaanse leven.

In de natuur

Soms lopen er hele kuddes maar deze sportieveling is lekker in zijn uppie aan het rennen. Dat ziet er naar mijn gevoel wat natuurlijker uit. Heerlijk in je eigen tempo en elkaar niet voor de voeten lopend. Alleen het geluid van de vogels.

Het was tamelijk fris vanmorgen in de Delftse Hout maar prima wandelweer. Bij de groenteboerin staat een nieuw reclamebord voor een kistje vol smaak, ‘Lekker nassûh’ staat erbij. Bij nassen zie ik eigenlijk ongezonder voedsel voor me, meer in de trant van vette snacks. Maar dat kan aan mij liggen.

Bij dit doorkijkje tenslotte, stoort mij het bord dat je hier niet gemotoriseerd het water op mag. Ik snáp het wel maar vind het ontsierend. Maar ook dat kan aan mij liggen.

De watertoren

P1240586

Het komt mooi uit dat de bomen hier nog kaal zijn, zo is er zicht op de oude watertoren in Delft. De toren werd in 1895 in neorenaissancestijl gebouwd en kon 600.000 liter bevatten. Inmiddels is het gebouw te huur voor vergaderingen, fotoreportages en nog zo wat. Als monument staat het als een baken op de grens van het centrum.

DSC_0032

Vlakbij is dit plastiek te zien dat een aandoenlijke aanleiding heeft. Doet mij denken aan de tijd dat onze Rotterdamse familieleden jerrycans met schoon water vulden als ze in Den Haag waren. Wij waren immers aangesloten op de duinwaterleiding. Gelukkig hebben we over het Delftse en Rotterdamse water niets meer te klagen. En zo hoort het ook.

DSC_0035

DSC_0036-001

Ik kwam de lente tegen

P1240587

‘Van watervlo tot stekelbaarsjes; in het water leeft van alles. Het Hoogheemraadschap van Delfland zorgt voor een divers en gezond waterleven. En hoe ze dat doen, daar heb jij invloed op’. Deze aanmoediging staat op het plakkaat aan de gevel van hun kantoor. Ik bedacht pas toen ik er langsfietste, dat het aardig geweest zou zijn dáár te gaan stemmen. Maar ja, ik had al gestemd in het stemlokaal van de boekhandel hier vlakbij. Ook een fijne plek. En over fijne plekken geproken: overal kwam ik bloesem tegen en ontluikend groen. Mijn blogkop is weer fleurig en ik zelf ook.

DSC_0008

DSC_0053

Reuring

P1240068

Al weer een paar weken is er verhoogde activiteit aan de overkant te zien. De oever wordt opnieuw gemetseld. Drie jaar geleden is dat ook al eens gebeurd. We worden netjes geinformeerd over de tijdsplanning en de eventuele overlast. Maar de reden waarom deze werkzaamheden opnieuw noodzakelijk zijn, staat nergens in de nieuwsbrief.

P1240069

Vanaf kleine werkboten zijn drie man bezig. Hun gelach schalt over het water, ze hebben er kennelijk plezier in. ’s Avonds waarschuwen gele knipperlichten de positie van de pontons zodat scheepvaartverkeer er niet tegenaan vaart.

P1240073

Ik denk dat de stoomboot uit Spanje er over een paar weken geen hinder meer van zal ondervinden. En tegen die tijd is ook de zomer wel afgerond. Toch?

Het stenen tijdperk

We hebben een rare week achter de rug. Woensdag was er een aangekondigde stroomonderbreking. Dat wordt via dit soort plakkaten gecommuniceerd. Geen  stroom is ook geen water, want we hebben een elektrische pomp. De auto was voor twee dagen naar de garage, geen auto is de berg niet af komen. De vaste telefoonlijn knalt er telkens uit. De monteur zou vrijdag nog even langs komen. Maar deed dat niet. Al een paar weken hebben we ‘gedoe’ in het sanitaire leidingsysteem. Ik zal jullie de details besparen. De loodgieter komt nu dinsdag weer, dit maal met een mega grote compressor waarvoor hij een vrachtwagen moet huren. Maar ondanks dit soort ongemak gaat het werk gewoon door. Onze onvolprezen hulp Simone richt samen met de wijnboer de cantina in.

DSC_0015

En het is nog steeds zomer hier. Jabadabbadoeh!

DSC_0027

DSC_0035