Eén voor twee

Crema Chantilly heet het nagerecht dat we na de pranzo gebruikten bij een van ons favoriete restaurants in Gubbio. Uno per due bestellen we dan en daarvan kijkt men hier totaal niet op. We deelden dit verrukkelijke dessert dat voornamelijk uit slagroom, suiker en vanille bestaat.

Afgezien van ons driedaagse reisje door Toscane, hebben we hier een gewone zesdaagse werkweek. Gistermiddag legden we drie aardbeienheuveltjes aan en plantten we nog wat vaste planten langs de randen van de ‘rozentuin’. Vanwege de verwachte regen werd een groot deel van het tuinmeubilair al opgeruimd en het erf werd zoveel mogelijk winterklaar gemaakt. Voor de derde week op rij regent het op zondag. Het mag een wonder heten dat we droog wegkwamen in Gubbio. Zondag staat voor ons dus in het teken van eten en drinken en uitrusten. Precies waar deze dag voor bedoeld is.

Afgevinkt

Toch maar even laten zien waarmee we dan zo druk zijn? Twee dagen zijn we bezig geweest in de ‘rozentuin’. Drastisch snoeien, uitlopers van ongewilde bomen en struiken eruit, beeld verplaatsen, nieuw borderrandje leggen, verse aarde verspreiden, gras zaaien, lavendel planten en besproeingsysteem aanpassen. Ach wat waren we donderdagmiddag tevreden na afloop.

Vrijdag brak de zonvloed los en kon ik vanuit het huis door de voordeurruit heen opnieuw een foto maken. Laten we het er maar op houden dat de planten water nodig hebben! Ik maakte uiensoep en voor het eerst ging de centrale verwarming aan. En nu zaterdag? Stralende zon. En een foto die in juli gemaakt werd toen de rozentuin was overgenomen door andere bloeiers en ik er bijna achter verdween. Kannie wachten tot we volgend jaar het beoogde resultaat gaan zien.

De tuin snakt

laaghangende bewolking en nog een pietsje zonneschijn

Goed, herfst dus. De temperatuur is tien graden lager dan een paar dagen geleden. Het tuinwerk doen we tussen de buien door. We zijn begonnen in ‘de rozentuin’. Daar moet drastisch gesnoeid en geruimd worden, ja ik leer het wel. Er stonden zoveel rozenstruiken op elkaar dat ik er ook bijna niet bij kon komen met de snoeischaar. Het leeggehaalde stuk wordt gazon. Al noemen wij dat niet zo. Op dit boerenerf groeit gras, klaver en van alles dat ook groen is. Mooi genoeg. En nu het onweert en regent komen we ook aan binnenklusjes toe. Ik moet eens op zoek naar mijn winterkleding die ergens ver of hoog in kasten weggestopt ligt. Herfst dus. Ik kan het nu wel hebben na deze warme en wonderlijke zomer. En de tuin ook.

stortbui

Zooitje

Dan hebben we nog de rozentuin waar ‘iets’ mee moet. Begin september vorig jaar (klik) werd de uitgegroeide lavendel geruimd. Waarna we in dit voorjaar opnieuw wat aanplant zouden doen. Maar ja. Het liep anders met bovenstaand resultaat. De goudenregen die op tien meter afstand staat, probeert hier zijn kop op te steken. De laurier laat zich dan ook niet onbetuigd en eiken willen hier spontaan ontkiemen. Ga er maar aan staan. We maken een soort aanvalsplan waarbij we van de buitenrand steeds verder naar binnen werken. En vóór we de wilde peen er uit trokken, mocht ie nog even op de foto. Het is een fotogenieke plant maar hoort niet in de rozentuin. En dat zeg ik dan ook tegen haar voor ze met geurende wortel er uit getrokken wordt.

Nuttige keukenhulpen

Maandag is meestal een werkdag hier. Dus begon ik vanmorgen, toen het nog droog was, onkruid weg te halen en de rozentuin te fatsoeneren. Mijn twee hulpjes waren er ook. ‘Oh, deze bloem is zonde om weg te gooien, even een vaasje halen. Zal ik deze herplanten? Waar is mijn zonnebril want de lucht is zo scherp.’ Enfin, mijn mand vulde zich desondanks met onkruid en grasjes.

Na de lunch begon het gestaag te regenen. Samen met hun moeder begonnen ze een heerlijk driegangen diner voor te bereiden. Ik heb nog geen hap op maar vind het nu al lekker.

Poëzie

DSC_0037-001

DSC_0134

DSC_0044-001

Met zonnebrandcreme factor dertig op de benen, een luie stoel en een vers boek dacht ik deze rustdag gepast te beginnen. Maar sufferd die ik ben, wreef ik in mijn oog en factor dertig zorgde de hele ochtend voor een branderig gevoel. Gevolg was een tranend en knipperend oog dat rust wilde en het liefst gesloten was. Dan maar naar mijn favoriete podcast luisteren. Gijs Groentenman heeft een serie interviews gemaakt van mensen die nauw hebben samengewerkt met Harry Bannink. Gesprekken die worden afgewisseld met fantastische liedjes die door Bannink van muziek zijn voorzien. Met gesloten ogen en een grote glimlach heb ik geluisterd. Rozen verwelken, schepen vergaan …maar mooie muziek blijft altijd bestaan.

Ploegen, ruimen en planten

DSC_0011

De wijnboer zou eigenlijk willen planten maar de bodem is nog te grof om de wijnstokken erin te zetten. Het eerste telefoontje gaat dus naar de buurman met ploeg. Hij komt straks om de grond te egaliseren. Maar genoeg te doen, de wijnboer dook het lege zwembad in. Woensdag wordt daar nieuwe bekleding in aangebracht, dus de oude moet eruit.Inclusief een berg bladeren. Je bent er zo maar een dagje mee bezig. Zelf nam ik ook een overzichtelijke klus ter hand en stortte me in de rozentuin. De twee petunia’s griste ik zaterdag mee bij de supermarkt.  Ik viel voor de aparte kleur. Terwijl we eigenlijk eerst moeten ruimen, kon ik de verleiding niet weerstaan om bij de bloeiende rozemarijn een fleurig hoekje te maken.

Opgelost

P1190099Het raadsel van de leuke blauwe bloem gisteren werd vandaag al door onze vriendin, hier links op de foto, opgelost. Ze nam heel attent haar wildebloemengidsje mee en determineerde de veldsalie. Hulde voor de reageerders die de naam noemden en jammer dat het toch geen orchidee blijkt te zijn. Maar nu kunnen we er een paar transplanteren en kan het gat in de rozentuin gevuld worden. En tja, moet ik verder nog uitleggen dat we met vrienden eerst op de markt koffie dronken en daarna bij ons in de schaduw een pranzo gebruikten? En dat het weer heel gezellig was? Lijkt me totaal overbodig.