Lekkere druif

De pergola hing vol! Dus gingen we aan de slag met schaar, emmers, flessen en ontsapper. Terwijl ik zo de oogst aan het verwerken was voelde ik me een echte Clarien van Moeskers Moestuin. Vorig jaar schafte ik via Marktplaats deze ontsapper aan, nu pas gebruikte ik hem voor het eerst. Nog even een instructiefilmpje op internet opgezocht en daar ging ik.

In de onderste container hou je water aan de kook, in de bovenste gaat het fruit en door de stoom ontsappen de druiven, je doet het kraantje open en vullen maar die flessen.

Het klinkt lekker simpel. Maar ik knipte toch maar het meeste hout weg. Je morst zo hier en daar wat, je moet de flessen steriliseren en de pulp kan op de compost. Ik was er zomaar een hele middag mee bezig. Gelukkig hielp de wijnboer me een handje met het tilwerk. En nu staan er zes flessen elk gevuld met anderhalve liter puur druivensap, zonder alcohol. De serieuze wijnoogst staat nog voor de deur. De druif in de hoofdrol gisteren en vandaag.

De vooruitgang

Elke maandagmiddag om één uur maken we videoverbinding met onze familie in Australië en Colombia. De eersten gaan dan bijna naar bed, de tweede familie is net opgestaan en wij moeten er goed aan denken om onze bezigheden te onderbreken en op het juiste moment klaar te zitten. We wisselen Corona en ander nieuws uit en kletsen met elkaar zomaar veertig minuten gratis weg via het internet. Dat vinden we inmiddels gewoon, maar dat was het vele jaren niet. We begonnen ooit met brieven schrijven, een duur telefoontje bij verjaardagen en we stuurden cassettebandjes. De brieven werden vervangen door e-mails, er vliegen via whatsapp berichten de wereld over en nu vinden we beeldbellen tamelijk gewoon. We hopen elkaar over een half jaar in levende lijve te zien. Want alle communicatiemiddelen ten spijt, een echte ontmoeting blijft het allerfijnst.

Rozen en pioenen komen we gewoon tegen tijdens onze bruggenloop

Tijdsbeeldvoertuig

Wie raakt er nou niet vertederd bij het zien van een Lelijke Eend? Ik wel hoor. Alternatief autootje zonder comfort maar zo typerend voor de jaren waarin ik opgroeide. Nooit zelf in gereden trouwens, ik was meer van de Kever. Het feit alleen al auto’s dierennamen hadden is grappig. Enfin, deze staat langs onze wandelroute en dat staat ie al geruime tijd want hij is compleet ondergesch… Op dezelfde route kwam ik deze kekke jongens tegen met hun bakfietsen van een internetwinkel. Voor een koelkast of wasmachine zullen ze toch wel een vrachtautootje gebruiken maar het kleine spul wordt dus zó afgeleverd. Fiets Fieuw staat er op. Zeer milieuvriendelijk en erg van deze tijd. Nou nog een leuke dierennaam voor ze verzinnen.

Zondagsrust

Had ik die regen nou maar niet zo opgehemeld gisteren. Want daar kan ons internet dan weer niet tegen. Dus zit ik voor mijn zondagse blogje bij een koffiebarretje in Gubbio en slinger daar ook nog even mijn zaterdagse blog met foto’s de wereld in.

Zoveel valt er niet te vertellen. We deden het plaatsje Cagli aan op de terugweg van de kust naar huis. Het is er niet bijzonder mooi maar wel bijzonder Italiaans. We aten een ijsje en keken uit op dit plein. En ik heb nog wel een sfeerfoto ter afronding. Hopen dat onze internetaanbieder morgen gewoon weer aan het werk gaat. Dan kunnen wij dat ook.

Rozijnen en soepborden

DSC_0011

Deze ingedroogde consumptiedruiven brachten me op een idee. We leggen deze minkukeltjes meestal in een schaal een beetje ver weg van het terras. Dan kan het vliegend insectenspul zich er tegoed aan doen en wij rustig zitten. Maar het zijn eigenlijk rozijnen, toch? Alleen dan totaal verdroogd.  Dus plan B bedacht.

DSC_0005

Het idee van de natte pootjes tegen de mieren pikte ik van Ton. Op internet zag ik dat het vijf tot zeven dagen in de volle zon duurt vóór het rozijnen zijn. De kleine bakjes werden vervangen want de mieren vonden een brug. De eerste verzopen mier is nu een feit. Nu nog rozijnen.

DSC_0029

Dwalen

20180513_090255

Als ik het van mijn oriëntatievermogen moet hebben, kom ik nergens. Maar als ik me van tevoren een beetje verdiep in waar ik heen moet, een GPS op mijn mobiel kan gebruiken, borden en aanwijzingen kan lezen en wat verdwaaltijd incalculeer, dan kom ik er wel. Vroeg of laat. Vorige week moest ik naar Bloemendaal. Ergens op de vijfbaans snelweg zei dat mens van mijn GPS ineens: ‘vertrek in Noordoostelijke richting’. Dat klopte niet want ik reed al een half uur onafgebroken. In Zaandam (!)  vroeg ik een meneer de juiste richting en uitte mijn frustratie over mijn GPS. ‘Mevrouw, dan is uw internet te langzaam, koop liever een Tom Tom.’ Een soort geruststelling was het wel, het lag dus niet alléén aan mij. Toen ik dan eindelijk veel te laat arriveerde bij nota bene een begrafenis, hoe erg wil je het hebben, gooide ik mijn mobiel woedend in het dashboardkastje. Vandaaruit hoorde ik haar met een gesmoord stemmetje murmelen: ‘bestemming bereikt.’

20180513_090310

20180513_090324

De natuur is grillig

DSC_0025

Hoewel er regen was voorspeld, begon de dag droog. Dus wij naar buiten met in het achterhoofd een alternatief druildagplan. We konden zowaar wel één uur tuinieren. Ik maakte bovenstaande foto van de pergola met blauwe regen. In mijn archief zocht ik een foto op van exact een jaar geleden. Tsss.

DSC_0039

Plan B werd van kracht. Een reorganisatie in de slaap-werkkamer. Verplaatsen en opruimen van kasten. Sinds vorig jaar hebben we een snellere internetverbinding en kan ik draadloos achter de laptop zitten. We schoven een werktafel richting het raam. Zo kan ik kabelloos veel fijner werken en ik heb een fraai uitzicht. Als het niet regent.

DSC_0026

 

Jeuk

DSC_0030

Om te laten zien hoe dik de stam van deze boom is, dacht ik even een ‘Irene’ te doen. Maar ik greep in een mierennest met mijn rechter arm. Direct na de foto legde mijn wijnboer de camera op de grond en stonden we alle twee te klapwieken om die mieren uit mijn kleding te krijgen.  We aten overigens heerlijk bij dit door vrienden aanbevolen restaurant met de mooie naam Mariella. Het ligt even voorbij Gaifana in de gemeente Nocera Umbra.  Onze internet verbinding doet het weer, ontdekte ik gisteravond drie uur na thuiskomst. De jeuk van de mierenbeten verdween ook langzamerhand.

Opgeknapt

DSC_0004

Echt? Regent het nou? Bijna verbaasd liep ik gisteren naar buiten.  Ja hoor, na wat onweergerommel in de verte vielen de eerste druppels sinds een maand. Snel de planten zó neerzetten dat ze ook wat vangen. Als het maar een beetje doorzet, want aan drie druppels hebben we niets. Gelukkig, dat deed het. De tweede foto moest ik vanuit de keuken maken want het kwam met bakken naar beneden.

DSC_0006

Echt? Doet het internet het weer? Bijna verbaasd liep ik vanmorgen naar mijn bureau. Na een weekend zonder hadden we weer signaal. Snel mails en blogs lezen. Want aan een half uurtje verbinding hebben we niets. Gelukkig, het doet het allemaal weer. Vanuit mijn vaste plek knal ik zo het internet weer op.

Huisdieren

IMG_20170512_095927

De wijnboer boert biologisch en gaat daardoor steeds gekkere dingen doen. Zo bestelde hij via internet tijgerwormen en liet die afgelopen week in Delft afleveren. Elk appelschilletje, alle koffiedik en groen keukenafval verdween in het tijdelijke wormenhotel. In de ecologisch zeer verantwoorde tas werd het vee vandaag als handbagage meegenomen. Van te voren had ik de lieverd gemeld dat ik mogelijk in lachen uit zou barsten bij douanevragen omtrent de inhoud van die dozen.

P1220262

Maar zie, de wormen en wij zijn veilig en zonder veel gelach in Italië aangekomen. Zij krijgen nu eerst een ruimere behuizing. Wij hebben die al.