Postplezier

P1220675

De regen haalt ons in, dus we lopen niet langer dan noodzakelijk een boodschappenronde door Delft. Fruit en wat biodingen, meer is er niet nodig. O ja, toch. Een leuke kaart voor onze Frans-Italiaanse vrienden die we de afgelopen zomer leerden kennen. Vanuit Nancy kregen we zulke lieve post, daar moet een aardig bedankje naar toe terug. Kunnen we meteen even laten zien hoe mooi Delft is. DSC_0060

Ook de Australische familie in Sydney ontving post van Piero en Marguerite. Dat mensen gewoon doen was ze op een achternamiddag beloven, is erg sympathiek. En in het digitale tijdperk elkaar kaarten sturen schept onverwacht plezier.

Advertenties

Twintig tassen, schoon schip

DSC_0012-001

Een zwart leren rugtas, omdat ik van vriendinnen hoorde dat het zo handig is. Twee avondtasjes uit de tijd dat we nog op chique feesten kwamen. Een rode tas uit Rome. Een bruine van een graaitafel op de markt in Gubbio. Een zelden gebruikte blauw-witte dure leren handtas van Zumpolle uit Den Haag. Klein rond tasje dat niet van mijn schouder is geweest tijdens onze reis door Colombia. Nog een buideltasje waaruit desondanks in Rotterdam mijn volle portemonnee gerold is. Vier handtassen die niet op de foto staan want voortdurend in gebruik. En middenin wat rommeltjes zoals kam, spiegel, handschoenen, pennen en snoepjes die ik vond op de diverse bodems. Ik hoop wat mensen blij te maken die graag bij een kringloop winkelen.

Dichte deur

P1220626

Porte della morte worden ze genoemd. Een vriendin wees me er in Gubbio op.  Door deze dodendeuren werden de kisten met de pestslachtoffers uit de huizen gedragen, waarna ze werden dichtgemetseld om het onheil buiten te sluiten. In verschillende huizen uit de 13e eeuw tref je dit soort muren nog aan. Het dichtmetselen heeft kennelijk geholpen want de pest waart gelukkig niet meer rond.  Dan over naar een gezelliger onderwerp; die zelfde vriendin vroeg me naar het recept van de Ierse Koek die ik bij de koffie presenteerde. Ik maakte deze koek vroeger vaak voor onze schoolgaande kinderen. De ingrediënten had ik meestal wel in huis. Geen boter nodig, wel koude thee. Benieuwd? Klik op de button Recepten op de zwarte balk bovenin. Eet smakelijk.DSC_0082-001

Gevonden voorwerp

P1220615-001

Misschien heeft ze haar pasfoto’s uit haar tas gehaald en nog een keer bekeken terwijl ze haar appel at. Moest ze die foto’s inleveren bij de Universiteit voor haar collegekaart. Is ze afgeleid geweest omdat er ineens wat medestudenten langs kwamen die haar vroegen om koffie te gaan drinken. Waarop ze natuurlijk direct ‘ja’ antwoordde want ze kent eigenlijk nog niemand in Urbino en wil graag vrienden maken. En toen haar mapje met foto’s heeft laten liggen. Feit is dat ik ze vond terwijl ik wachtte op de anderen die een ijsje haalden. Ik heb het mapje zorgvuldig teruggelegd in de hoop dat ze na een half uur besefte waar ze het had laten liggen. De ijsjes waren tegen die tijd op en wij op de terugweg naar Gubbio.

P1220617

Quattro passi

DSC_0017

DSC_0020

DSC_0012

DSC_0011

Na de pranzo die op z’n Italiaans overvloedig en heerlijk was, is het fijn nog even wat te lopen. Wij liepen iets meer dan de spreekwoordelijke ‘vier stappen’  zoals de Italianen het noemen als ze wat kuieren. We slenteren door een stuk van Gubbio waar we eigenlijk maar weinig komen. En kwamen zelfs in een ommuurde tuin terecht, waar de was al buiten hing.

DSC_0026

Maar meer nog ben ik gecharmeerd van deze kleine zuilengalerij met aan het eind een beeld. Zomaar ergens achteloos verstopt in een middeleeuwse steeg. DSC_0029

We hadden een afspraak om iets op te halen, waardoor er ineens wat haast geboden was. Maar ik kom hier zeker terug om uit te vinden wié daar zo verstopt de eeuwen trotseert.

Blues in de middeleeuwen

DSC_0022

Kinderverdriet is van alle tijden. Dat bleek toen dit kleine ventje door zijn vader getroost moest worden. Midden in de drukte van de middeleeuwse markt zat hij gisteravond met gebogen hoofd een beetje zachtjes voor zich uit te huilen. Maar er werd geduldig en serieus naar hem geluisterd en het kwam vast weer helemaal goed. Al zagen wij dat niet, afgeleid als we al weer waren door de rest van de omgeving.

DSC_0025

De wijnbouwers uit het nabijgelegen Semonte kregen extra veel aandacht van de wijnmakers in wiens gezelschap ik verkeerde. Met onze vrienden hadden we eerder op de avond onmisbare attributen voor een goede productie uitgewisseld. Daar kom ik tijdens de oogst nog op terug. Voorlopig liepen we hier met z’n viertjes ons weer eens te vergapen aan de oude tijden die nog lang niet vervlogen zijn. DSC_0031

DSC_0030

DSC_0028

Na een snelle maar zeer smakelijke hap woonden we een concert bij in een ommuurde kloosterhof. Het heette een Blues Concert te zijn maar het was meer  een rockband die optrad. Al moet gezegd dat de leider, Maurizio Gionni Grasso, een geweldige bluesgitarist is.

DSC_0040

Na afloop aten we een ijsje in het nog steeds bruisende Gubbio en reden na twaalf uur richting onze berg bij een buitentemperatuur van 26 graden. Dat soort zomeravonden, daar krijg je niet snel genoeg van.

Gubbio express

DSC_0002

Terwijl de opa uit ons gezelschap de kaartjes koopt, zitten de oma en haar twee kleindochters op de trappen in de schaduw te wachten. We hadden nooit verwacht dat we zelf óóit in dat toeristische treintje zouden stappen. Maar ja. Zo af en toe een uitstapje maken hoort er wel bij in de vakantie en de enorm hoge temperaturen leggen beperkingen op.  Dus daar gingen we. Het treintje vertrok, geheel in de Italiaanse traditie, een half uur te laat. We maakten een leuk ritje en voor wie voor het eerst in Gubbio komt en zelf geen zin heeft alle smalle straten met hoogteverschillen te nemen, biedt het een aardige kennismaking met de stad en zijn historie. Een reis door 3000 jaar, aldus de folder. Gelukkig mochten wij na veertig minuten weer uitstappen. DSC_0010

DSC_0015