Een rondje achterom

DSC_0003

We begonnen met zomaar een beetje rond te rijden. Niet onze berg af, maar er achterlangs. Dan zie je Gubbio prachtig liggen met op de achtergrond de Apenijnen. En juist toen we tegen elkaar zeiden dat er toch zoveel mooi gerestaureerde huizen in ons gebied staan, kwamen we deze tegen.

DSC_0009

DSC_0010

Rood-wit afzetlint moet bezoekers weerhouden ‘binnen’ te kijken. Dus bleef ik braaf op afstand. Mensen die oude huizen restaureren worden hebberig en enthousiast van al dat mooie bouwmateriaal dat ongebruikt de tijd laat passeren. En voor dit uitzicht sprong ik ook de auto uit.

DSC_0016

We eindigden uiteindelijk bij Il Castellaccio, aan de oude weg naar Perugia, waar we aan een heerlijke pranzo zaten. Dat hoort namelijk op zondag.

DSC_0030

Advertenties

Hangen en sluiten

DSC_0008

Gisteren zag ik een discussie voorbij komen waarin gepleit werd om het begrip hoog-en laagopgeleiden te vervangen door praktisch en theoretisch geschoolden. Het was Marianne Zwagerman, met wie ik verder niet veel op heb, die dit lanceerde. En ze heeft absoluut een punt. Ik moest er aan denken toen ik bij opnieuw indelen van onze schuur, het hang-en sluitwerk tegenkwam van de inmiddels hergebruikte luiken. Nog geen idee welke bestemming dat zal krijgen, maar zomaar weggooien is er zeker niet bij.

DSC_0016

DSC_0015

Ik fotografeerde onlangs in Gubbio oude deuren. Laten we de kreet ‘vakmanschap is meesterschap’ ook maar weer eens afstoffen.

DSC_0082

 

Monumentendag

DSC_0070

Toch zeker in NL wel massaal een monument bezocht dit weekend? Ik ben erg van het binnenkijken en zie in mijn fantasie ook altijd de bewoners voor me. In het Museo Diosesano kwamen we op een verstilde binnenplaats terecht, die recent gerestaureerd is. Dat is goed te zien aan de gloednieuwe koperen regenpijp die nog niet geoxideerd is.

DSC_0069

DSC_0040

DSC_0041

Ik zie ze voor me, brevierende monniken. Kleine prevelende mannen die hun dagelijkse gebeden opzeggen. Met als hoger doel de mensheid te verheffen, het kwaad uit te bannen en zelf de trap naar de hemel te mogen beklimmen. Er valt nog heel wat te bidden.

DSC_0042

Gubbio promotie

DSC_0071

Er zijn nogal wat hoogteverschillen in Gubbio. En, laat ik het ouderwetsche woord maar gebruiken, dientengevolge ook veel uitzichtpunten. Nee, dit zijn we niet zelf maar we hádden het kunnen zijn. Ons huis ligt namelijk in de heuvels waar deze mensen naar staan te kijken. Wij proberen op deze plek altijd ‘onze’ berg te localiseren. Dat lukt nooit.

DSC_0086

Straten met trappen geven de stad extra allure. En het Piazza Grande spant de kroon waar het om schoonheid gaat. Hier herleeft de geschiedenis van Gubbio tijdens de grote evenementen zoals het boogschieten en het feest van de Ceri.

DSC_0020

DSC_0021-001

Dat plein is aan drie kanten omgeven door gebouwen, één kant biedt opnieuw ruimte voor een verre blik of een fotomomentje. De onderste foto, die ik van het www haalde, laat dat heel goed zien.

muro

Landerig

DSC_0006

Na de pranzo lopen we nog even door de stille straten van Gubbio. Zo langzamerhand komt aan de vakantieperiode een einde. Na drie maanden gaan de scholen weer beginnen en herneemt het normale leven zich. De sfeer is wat landerig, een enkeling heeft een paraplu bij zich voor je-kan-niet-weten.DSC_0013

DSC_0011

Hoewel de temperatuur zo rond de 22 graden is, blijven de terrassen leeg. In de verte komt een bui aanrollen maar drijft ook weer over. Ik ga thuis de wijnetiketten in orde maken. In onze septemberroutine speelt alles rondom de wijnproductie een belangrijke rol. Ik kom er vast nog op terug.

DSC_0014

Van thuis naar thuis

20180827_085331_HDR

Station Nijmegen. Het is maandagochtend 8.24 u. We drinken er koffie en wachten op de shuttlebus die ons naar het vliegveld in Weeze brengt.

20180827_103740

Het is nog rustig bij de gate maar mijn lange reisgezel is wat ongedurig van aard en staat alvast in de rij. Het is 10.45 u.

20180827_140705

Onmiskenbaar Italië. We zijn er weer. We halen nog een bestelling op in Sassoferato en koersen dan naar Gubbio. Het zal 14.05 zijn.

IMG_20180828_111443

Dinsdagochtend, 10.55 u. Op de markt in Gubbio lopen we aanwaaivriendin Marquerite tegen het lijf.  We drinken koffie en doen daarna de boodschappen. Thuizer dan thuis kunnen we ons niet voelen.

 

Terug in Gubbio

DSC_0030

Zaten we vorige week nog met onze vrienden vis te eten in Sant’ Isodoro, vandaag zochten we de rust van Gubbio weer op. En dat voelt zeker niet verkeerd. Het restaurant Picchio Verde (de Groene Specht) bezoeken we meestal in de koude periode. Midden in de zaak is een knapperend vuur waarop het vlees gegrild wordt. Maar vandaag niet hoor, de gril was niet aan. We zaten en aten onder de koele gewelven in een eeuwenoud pand. Daarna slenterden we nog even door wat straten om direct erna terug te keren naar huis voor het verplichte zondagmiddagslaapje.

DSC_0032

DSC_0042