Erfgoed

DSC_0007-001

Onze pogingen om het grind een beetje onkruidvrij te houden, beginnen nu wel letterlijk hun vruchten af te werpen. Ik zat op mijn krukje en keek voldaan naar dit stukje. Terwijl ik helemaal niet van plan was om te rijmen.

DSC_0024

Hertshooi vormt samen met de geranium een aardig samenspel.

DSC_0018

En om de hoek geurt de jasmijn.

DSC_0012

Nog even wat dichterbij, misschien kunnen jullie het nu wel ruiken? Vandaag geen pranzo in Gubbio maar rustig gescharrel op het erf.  Eind van de middag arriveren nieuwe gasten. Dus ook gerommel in de keuken. Maar dat vind ik nou juist het leuke.

 

Wat gaan we eens doen?

DSC_0013-001

Na een dag reizen en een dag hard werken breekt de zondag aan. Wat gaan we vandaag eens doen? Net als overal elders zijn er festivals met als thema muziek, historie of eten. Gistermiddag om vijf uur lagen we eindelijk op onze zonnebedjes met uitzicht op de wijngaard en we maakten plannen voor vandaag. Dat was snel geregeld. We doen de normale routine van het zondagse niets. We laten de ‘eventi‘ voor wat ze zijn en gaan naar Gubbio voor de pranzo. Ik begin aan een nieuw boek.  Vogels en krekels zorgen voor de muziek en de vuurvliegjes geven vanavond een lichtshow. Noem dat maar niets.

Opvallend in Delft

DSC_0044DSC_0045

Zijn we zomaar weer even in Delft. De familiepicknick morgen is de reden van onze overkomst. We ervaren opvallend veel stadsgeluiden, logisch want de ramen staan open. Na een korte regenbui rond een uur of negen vanmorgen, heerst er een zomerachtige sfeer. We doen boodschappen en kijken met hernieuwde liefde en belangstelling naar onze stad. Langs de grachten staan kraampjes met antiek en curiosa, het wemelt van de mensen en de terrassen zitten vol. Als een toerist loop ik rond met mijn fotocamera en valt het enorme aantal fietsen me op.DSC_0047

DSC_0049

DSC_0048

En boten, vooral ook veel boten.

DSC_0033.JPG

DSC_0034

Delft heeft net zoals Gubbio veel middeleeuwse aspecten. Maar wat een contrast.

Dolle dinsdag

DSC_0040

De mannen zaten al aan de koffie toen wij nog kraam na kraam uitkamden. Onze vriendin werd erg vrolijk van de markt en kon de verleiding niet weerstaan… Dat was alvast een welbestede ochtend. Wie in Gubbio is, hoort eigenlijk wel een bezoek te brengen aan de Basiliek van Sint Ubaldo, dus dat stond vervolgens op ons programma. De Ceri (kandelaars) staan weer op hun vaste plaats en pas dan zie je hoe groot ze zijn.

In het ernaast gelegen Parco Rocca zaten we, tot een regenbui ons verdreef, te picknicken. Zoals overal in Italië is een restaurantje nooit ver, dus daar konden we schuilen en bestelden er koffie. Toen het weer droog was na een kwartier, aten we alsnog het op de markt gekochte nagerecht op.

DSC_0029

In een hoosbui reden we terug naar huis om daar vast te stellen dat er op onze berg nog geen druppel was gevallen.

Aan de vooravond

DSC_0003

DSC_0007

Het ziet er feestelijk uit in de stad. Overal hangen vaandels die de drie wijken van Gubbio vertegenwoordigen. Bij elke wijk hoort een beschermheilige. Het gaat om Ubaldo, Antonio Abate en Giorgio. Morgen dragen vertegenwoordigers uit die wijken drie grote kandelaars, de Ceri, door de stad. ‘Voor wie bent u?’ vroeg de jongen die op zaterdag de wijnboer wel eens helpt met het zware werk. Ik verzon maar even snel dat ik voor Antonius Abt ben. Zo heet de kerk in Scheveningen waar ik werd gedoopt en ook mijn Eerste H. Communie deed. Dat kon zijn goedkeuring wel wegdragen, zeker met mijn argumentatie. Ik ga er voor zorgen dat ik morgen in de juiste wijk ben en moedig de dragers net zo hard aan, als iedereen om me heen.

DSC_0012

DSC_0017

Rust op zondag

DSC_0007-002

Zelfs op zondagochtend wilden de hulpmannen nog aan het werk. Dus werd de werkkleding voor een paar uurtjes aangetrokken en snorde de bostrimmer voor even op een laatste helling. Maar rond het middaguur togen we naar de stad voor de zondagse pranzo. En het blijft leuk om dat schitterende Gubbio aan anderen te laten zien.

DSC_0012-002

We zochten een aangenaam restaurant uit en smulden van een heerlijk maal en de Italiaanse ambiance. Dan is het na afloop heel plezierig nog even wat rond te wandelen in de middeleeuwse straten van de stad.

DSC_0020

We doen nog even de patroonheilige Sint Ubaldo aan, die ons zijn zegen geeft.

DSC_0033-002

En dan eindelijk ga ik ook even op de foto, te midden van die twee geweldige neven van me, die zich hier een week helemaal de blubber hebben gewerkt.

DSC_0022

Wij bestaan

DSC_0002

Jullie hebben het verhaal over aflevering van pakketten nog tegoed.  Dat wil ik, in tegenstelling tot de daadwerkelijke afgifte, maar niet al te lang maken. Via track & trace is de route te volgen. Ons pak werd tot twee maal toe naar het centrale punt in Perugia teruggebracht omdat ons adres niet bestaat. En dat is dus klinkklare onzin. In deze brievenbus op ons terrein ploffen met een zekere regelmaat bankenveloppen, telefoonrekeningen en meer van dan leuks. Maar ja, de postbode die belast is met de buitengebieden, kent de weg. Pakketbezorgers lijken er gewoon geen zin in te hebben om de heuvels in te rijden op zoek naar een adres. Zeker niet als dat adres niet duidelijk zichtbaar op een straatnaambord terug te vinden is. Meestal wisselen we telefoonnummers uit met de chauffeurs. Zo pikt de wijnboer bijvoorbeeld de chauffeur die ons gas levert, beneden aan de berg op. Maar die truc werkte dit maal niet. Enfin, na talloze heen en weer gesprekken met de vervoerder is het pakket afgeleverd bij een speciaal daarvoor ingericht adres in Gubbio. Het had een hoop frustratie voor beide partijen gescheeld als dat direct was gedaan. Er is een tweede pakje onderweg. We zijn benieuwd.

P1220052