De meeste mensen deugen

Tijdens onze lange autoritten van en naar Italië luisteren we graag naar een gesproken boek. Vorige week was dat het boek ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman. Op de site van de Correspondent las ik: ‘In dit boek verweeft Rutger Bregman de jongste inzichten uit de psychologie, de economie, de biologie en de archeologie. Hij neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en geeft nieuwe antwoorden op oude vragen. Waarom veroverde juist onze soort de aarde? Hoe verklaren we onze grootste misdaden? En zijn we diep vanbinnen geneigd tot het goede of het kwade? ‘Beatrice de Graaf zegt: ‘Cynici en zwartkijkers kunnen inpakken. Een heerlijk boek voor iedereen die echt realistisch wil zijn.’ Wij waren allebei onder de indruk van Rutger, die het zelf voorleest en we gaan de papieren versie aanschaffen om in tijden van doemdenken nog eens te raadplegen. Ik kan dit boek van harte aanbevelen. En die rozen? Die hebben met het boek niets te maken maar zijn het gevolg van onze drastische snoei.

En…actie

Het weer bepaalt ons ritme. Dat is het mooie aan ons leven hier. Geen volle agenda maar doen wat gedaan moet worden. Halverwege de dag vandaag gaat het regenen, zegt men. Dus hing ons beddengoed om negen uur in de wind droog te wapperen en strooide ik koemestkorrels uit bij rozen en frambozen. Die kunnen wel wat ondersteuning gebruiken en de regen zal het straks inwassen in de aarde. Overal in huis staan ramen tegen elkaar open, frisse koele lucht moet naar binnen kunnen stromen. Wij dobberen mee met de temperatuur en komen door deze tijdelijke daling weer in de versnelling. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik altijd op maandag heb, weer of geen weer. Eén luie dag per week zoals gisteren, is meer dan genoeg.

Goed voornemen

Wandelen vanuit ons huis verveelt niet maar af en toe wil je toch wel eens wat anders, hè? We reden vanmorgen naar Scheveningen waar we in het Westbroekpark gelopen en gezeten hebben. Als kind ben ik er ontzettend vaak geweest want we woonden er vlakbij. Een groot deel van het park is een rosarium waar rozenkwekers van over de hele wereld strijden om de mooiste exemplaren. Hier is zo’n wedstrijdvak te zien.

Her en der staan beelden, deze groep dames kreeg een rondleiding en ze staan keurig op gepaste afstand van elkaar te luisteren naar wat de gids vertelt. Verder was het uiterst rustig in het park. Afgezien van de skyline op de bovenste foto, is nergens bebouwing te zien. Dat maakt het tot een oase van rust waarin we heerlijk dwaalden en uiteindelijk aan de waterkant een kop koffie dronken. Ik neem me voor elk jaar minstens één keer terug te keren naar het park van mijn jeugd.

De vooruitgang

Elke maandagmiddag om één uur maken we videoverbinding met onze familie in Australië en Colombia. De eersten gaan dan bijna naar bed, de tweede familie is net opgestaan en wij moeten er goed aan denken om onze bezigheden te onderbreken en op het juiste moment klaar te zitten. We wisselen Corona en ander nieuws uit en kletsen met elkaar zomaar veertig minuten gratis weg via het internet. Dat vinden we inmiddels gewoon, maar dat was het vele jaren niet. We begonnen ooit met brieven schrijven, een duur telefoontje bij verjaardagen en we stuurden cassettebandjes. De brieven werden vervangen door e-mails, er vliegen via whatsapp berichten de wereld over en nu vinden we beeldbellen tamelijk gewoon. We hopen elkaar over een half jaar in levende lijve te zien. Want alle communicatiemiddelen ten spijt, een echte ontmoeting blijft het allerfijnst.

Rozen en pioenen komen we gewoon tegen tijdens onze bruggenloop

Dus toch

Toen ik gisteravond thuiskwam, stond er een bos rozen in een vaas. De wijnboer is sowieso wel een man die geregeld een bos bloemen mee naar huis neemt. Dus toen hij gisteren een goed gevulde bloemenstal passeerde, en al die liefdesboeketten zag staan, kocht hij deze rozen.

Een lief en romantisch gebaar. Samen konden we erg lachen om wat er op 14 februari toegevoegd wordt aan een bos bloemen. Ik hou van hem en hij van mij. Dat zeggen we elke dag wel een keer tegen elkaar. Onze liefde verdient heus wel een pluim maar aan Valentijn doen we niet.

Het leven in een rozenknop

Eén van de fijnste bedrijven voor bloemen en planten hier in de buurt is dat van de familie Minelli. Een no-nonsense verkoopruimte in een kas. De eigenaar komt met uitgestoken hand op je af, verwelkomt je en vraagt hoe het gaat. Als het niet druk is, krijgen we bij het afrekenen een kleine espresso. De laatste keer stond er bij de kassa een foto in een lijstje van een oudere man. Vlak bij de uitgang zat een vrouw. Overduidelijk de weduwe die door veel klanten wordt aangesproken en haar verhaal kwijt kan. De wijnboer is vaste klant en twee jaar geleden kochten we er deze rozen. Zo’n soort bedrijf dus.

Van de bloemen en de bijen

De blauwe regen is volop in bloei. Het gonst en zoemt er van de hommels en bijen. Rust om te gaan zitten hebben we natuurlijk niet, dat deden we al twee dagen in de auto. Gelukkig is er altijd veel te doen dus hijsen we ons in de werkkleren en snoeien en ruimen, We verwonderen ons opnieuw over wat de natuur voor ons in petto heeft.

Het grasveld is een madelievenweelde. Niet de bedoeling maar wel vrolijk.

De paardebloem doet ook mee maar op bescheiden schaal.

En onder de kersenboom doen alleen de tulpen nog hun best. Die mogen dan ook elk jaar op de foto. Ach zo’n eerste dag, er valt nog weinig te vertellen. Hij volgde op een maanbeschenen nacht maar daar hebben we weing van gemerkt. In de stilte van de Umbrische heuvels, sliepen we als rozen.

Zelfs nu nog

DSC_0034

In smalle geveltuintjes staan ze nog tegen de klippen op de bloeien. Ongelooflijk, want op deze smalle stoep wordt bovendien vaak tegen deze rozen aangestoten. Maar daar trekken ze zich dus niets van aan. Kijk maar naar die gele roos, een meter verder.

DSC_0036-001

En als klap op de vuurpijl staat er aan de overkant nog een derde roos te stralen. Ik zag bovendien gisteren nog goudsbloemen en bloeiende geraniums. Maar ja, ik heb niet altijd mijn camera bij me, hè. Kille en grauwe dagen krijgen onverwacht een feestelijk kleurtje.

DSC_0032-002

Ramen en vensters

DSC_0116

20170519_124456-001DSC_0072DSC_0025-002

Het maakt niet uit in welke stad of straat ik loop, mijn aandacht wordt vaak naar ramen en vensters getrokken, vooral naar de kleurrijke en bloemversierde. Bij huizen met luiken gaan de ramen altijd naar binnen toe open. Dan kunnen er makkelijk bloempotten in de vensters gezet worden en dat zie je hier dan ook veelvuldig.  Het ontoegankelijke sobere raam op de tweede foto krijgt alsnog een zachte uitstraling door de lichtgele kleur van muur en rozen. Het leukste venster echter bevindt zich momenteel achter ons huis. De familie roodstaart heeft wel degelijk jongen. De drie kleintjes krijgen vandaag vliegles. Nog even en we hebben last van het lege-nest-syndroom.

Maagden en rozen

Vandaag ben ik maar eens even tussen de maagdenpalm gaan zitten. Dat groeit als een tierelier en is een fantastische bodembedekker. De soort, die hier in het wild groeit, heeft grotere bloemen en blad dan de variant die ik uit NL ken. Met succes transplanteerden we hem jaren geleden al eens van een helling waar we minder zicht op hebben,  Samen met de nieuwe vlinderstruiken, een rand lavendel en de Amerikaanse sering, vormt ie ons blauwe hoekje.  Daar zijn de afgelopen dagen nog en paar mooie stevige witte rozen aan toegevoegd. Zodra zich dat allemaal een beetje gezet heeft, laat ik het nogmaals zien. Vandaag ben ik hier al heel tevreden mee.