Buurt bos

We hadden een afspraak in Maasdijk maar waren iets te vroeg. We besloten tot een ommetje en zo liepen we onverwachts door een nieuwbouwwijk waar mijn aandacht werd getrokken door dit milieu-eiland. Op een vlakbij geplaatst bord werd uitgelegd dat hier een Tiny Forest is. In het formaat van een tennisbaan is hier een mini-bos aangelegd dat door schoolkinderen wordt onderhouden en ook dienst doet als ontmoetingsplek voor buurtbewoners. Er zijn wel dertig tot veertig verschillende inheemse bomen en planten geplaatst.

Op 22.02.22 is het ‘bos’ geplant dus het is allemaal nog jong. Maar het idee om dit soort groenvoorzieningen aan te leggen vind ik echt geweldig. Als je op www.tinyforest.nl klikt vind je er veel informatie over. Ik hoop dat de milde regenbuien van het afgelopen weekend dit Oranjebos goed hebben gedaan, want het zag er wel erg droog en dor uit.

Dinsdagochtendritueel

Op de plaats waar normaal gesproken auto’s het parkeerterrein verlaten via de slagboom, heeft vandaag de tassenkoopman zijn meest kleurrijke handel uitgestald op de weekmarkt. Ik heb de tassen bewonderd maar het daar ook bij gelaten. Zien jullie ook dat er paraplu’s worden aangeboden? Het is licht bewolkt en er zou wel eens een bui kunnen vallen, de koopman is er op voorbereid. Wij denken dat we het droog houden.

Een ander kleurrijk tafereeltje levert dit plantentafeltje op. Om redenen die ik al eerder heb uitgelegd, zal ik geen potplanten kopen maar ik kan me er natuurlijk wel even aan verlustigen. Ook onze logees hielden de hand op de knip en met wat aanvullende boodschappen uit de supermarkt gingen we weer de berg op. Vanmiddag houden de vakantievierders een luie middag. Morgen gaan we de geschiedenis van Gubbio aan een nader onderzoek onderwerpen.

Oogverblindend

Onze eenvoudige slagboom staat hier open. Op de voorgrond links hadden we aanvankelijk een kuil waarin we regelmatig groot snoeispul in kiepten. Het was inmiddels al lang geen kuil meer. De mannen gisteren schoven er het oude grind naar toe en zo ontstond dit plateautje waar ik naast de twee lege mandflessen nog een bak met bloeiende planten neer ga zetten.

Hier zien we de aansluiting van het nieuwe naar het oude grind. Ongeveer vanaf die aansluiting heb ik alle groen er handmatig uitgetrokken. En op de parkeerplek, waar inmiddels de auto ook weer staat, zag ik tot mijn verbazing de eerste gevallen eikeltjes al weer liggen. Ach, heeft geeft een natuurlijke uitstraling zullen we maar denken.

NB: Dit blogje is absoluut niet interessant voor lezers die nooit op ons terrein geweest zijn. Ik schreef het vooral omdat mijn blog ook als (foto)dagboek functioneert.

Camelia

Op twee verschillende plekken in Delft kwam in een bloeiende Camelia tegen. En hoewel ik niet echt van rode bloemen hou, is het wel heerlijk om een winterbloeier in vol ornaat tegen te komen. Ik denk bij deze plant, ook wel Japanse roos genoemd, altijd aan struiken of kuipplanten maar tot mijn verbazing bestaat ie ook in boomvorm.

Met de bewoonster van dit huis stond ik onlangs te praten. Toen waren er alleen nog knoppen te zien. Ze voorspelde dat de knoppen na een dag of twee open zouden zijn dus dat hield ik een beetje in de gaten. Het werden twee weken. Die vrouw was dus iets te optimistisch maar inmiddels kan ze dagelijks haar hart ophalen. En ik ook als ik mijn dagelijkse looprondje een beetje aanpas.

De groenste gevel van Delft

Nadat het spoorviaduct in Delft verdween en sindsdien de treinen ondergronds rijden, kon het gebied rondom het station herschikt worden. Meer dan tien jaar wordt er al gebouwd en het zal nog ééns zo lang duren voor dat het hele gebied klaar is, maar inmiddels is er genoeg te zien en vooral ook te bewonderen.

Dit huis trekt veel bekijks. Er hangt zelfs een informatiebordje naast de voordeur. In de gevel zijn 4000 planten verwerkt in 36 soorten, las ik. Het ontwerp is uit 2017, het Mondriaan jaar. De vlakverdeling aan de gevel verwijst er naar. De planten vergroten de biodiversiteit en trekken wilde bijen, sluipwespen en hommels. Het is de eerste groene gevel in seriematige woningbouw in privé eigendom. Een initiatief dat hopelijk nagevolgd wordt. Ik maakte natuurlijk meer foto’s in dit opmerkelijke gebied, die laat ik een andere keer wel zien.

Stoepplantjes

Gisteren kwam in het TV programma Binnenste Buiten het onderwerp stoepplantjes voorbij. Ik heb er met genoegen naar gekeken en het zet mijn strijd om ons Italiaanse erf geordend te houden, weer eens in een nieuw perspectief. Maar dit terzijde. De Hortus in Leiden, waar vanuit dit tv onderwerp ook werd gepresenteerd, zegt het er het volgende over.

In een stad van alleen maar steen, zonder groen, wordt het in de zomer erg heet. Regenwater kan niet goed weglopen en insecten vinden er weinig te eten. Het is fijn als mensen tuinen maken maar de wilde plantjes, die vanzelf in de stad groeien, zijn minstens even belangrijk voor de afkoeling en de biodiversiteit. Jammer genoeg vinden de meeste mensen het erg slordig staan, al dat ‘onkruid’ dat zomaar vanzelf groeit. Soms staan die wilde plantjes in de weg, maar vaak niet. Dan is het fijn als ze blijven staan.
Als mensen meer van plantjes weten en ze beter bekijken gaan ze ze leuk vinden, denken de mensen van de Hortus. En dan mag er vast meer blijven groeien.

foto van het www
foto van het www

Stoepplantjes- gids Mathilde van de Hortus in Leiden benoemt de plantennamen met stift op de stoepen. Onbekend maakt onbemind, wijzigt hierdoor compleet, mag ik hopen. Google voor de grap eens op stoepplantjes en er gaat een wereld aan posters, minigidsen en andere informatie voor je open.

Geklungel

We hadden na tien uur vanmorgen een lege agenda dus de vraag diende zich aan wat te gaan doen. We herzagen onze ideeën keer op keer en de ochtend ging heen met administratie (hij) en een keukenkastje opruimen (zij). Na de lunch reden we naar Wassenaar en Scheveningen voor wat zakelijke aangelegenheden en ik vergat om foto’s te maken. We eindigden op een terrasje op de Fred, waar de lunchroom nét ging sluiten maar we toch nog snel een kopje thee konden drinken. De eigenaar begon de tafels al leeg te halen en zette peper -en zoutstelletjes, menukaarten én plantjes in plastic kratten. Ook dat dode plantje dat links op de bovenste foto staat. ‘Gooi toch weg man’, had ik moeten zeggen. Maar zulke dingen zeg ik niet. Morgenochtend wordt het weer op tafel gezet, vrees ik.

(de Fred is de Frederik Hendriklaan, een bij Hagenaars bekende winkelstraat in het Statenkwartier).

Tuin op maandag

Onkruid bestaat niet, het zijn plantjes op de verkeerde plek, zeg ik altijd maar. Neem nou dit boeketje. Toch moest het eraan geloven. Even heb ik nog gedacht het daadwerkelijk in een vaasje te zetten maar nee hoor. Overal waar ik kijk staan de mooiste boeketten op plaatsen waar het van ons wel mag staan. Kijk maar hier.

Geen idee welke planten hier door elkaar heen groeien en ja, ik heb een app waarop het na te kijken is maar geen zin in en tijd voor. Ik kiek ze vóór ze geëlimineerd worden, geniet nog even van hun eigenwijs gedrag en vervolg mijn missie in het grind.

Tussen de spijlen van het hek

Plaats ergens een hek en een mens wil weten wat er achter ligt. Althans een nieuwsgierig mens, tot welke soort ik zéker behoor. Het oude binnenterrein van wat eens het legerdepot was, is al jaren geleden omgetoverd tot een privétuin. Daar sta ik wel eens te kijken hoe mooi de beukenhagen aan het verkleuren zijn en hoe aardig divers de tuin beplant is.

Voordeel van het opruimen van mijn foto-archief is dat ik op het idee kwam vergelijkende foto’s te maken. De bovenste twee zijn van zes weken geleden, de onderste is zeer recent. Het groen is vrijwel verdwenen en de bomen zijn kaal. Mijn standpunt is ook anders geweest want we zien behoorlijk wat bebouwing op de achtergrond bij de laatste foto. Zelfs het pand waarin wij wonen staat er nu op en torent hoog boven de rode pannendaken uit. Ik stel me voor dat op de volgende foto die ik er maak, de tuin bedekt is met een laag sneeuw. Ik heb wel eens zin in een echte winter.

Slangen

Nu de droogte aanhoudt en de temperaturen al weken royaal de dertig graden passeren, komt het er ook op aan de boel een beetje vochtig te houden. Het gras is dan de minste zorg, maar wat bloeit, moet water. Dit jaar hebben we geen planten in bakken staan, dat is wat saai en kaal maar komt nu wel goed uit. Uit NL brachten we een extra lange tuinslang mee die nu zijn diensten gaat bewijzen. De vlinderstruiken, dit voorjaar niet gesnoeid en dus raar doorgeschoten, staan vrolijk in bloei. Net als wijzelf verdienen zij elke dag water, veel water.