Op de pier van Fano

DSC_0055

DSC_0056

We waren vandaag een dag naar Urbino en Fano. Over Urbino morgen meer. In Fano liepen we over een pier een stukje de zee in toen ik dit paar levende voeten ontdekte. Kan daar nou iemand comfortabel liggen? Nou ja, kennelijk wel.

DSC_0057

Ineens sprong er tussen de rotsen nog een persoon te voorschijn. Het leek wel of het in scène was gezet.

DSC_0058

Al met al een verrassende rotspartij met mannen die net als wij genoten van de milde zon, de aangename temperatuur en een zwoele wind. Halverwege de pier was nog een man. Die zat, zoals zo vaak, geduldig op me te wachten.

DSC_0059

Advertenties

Zon, zee en wind

P1190530We zijn in feite gewoontedieren. Want als we een dagje kust doen, gaan we vaak naar Fano. Specifieker naar het kiezelstrand in het zuiden van deze plaats. Vandaag kozen we voor het zandstrand in het noorden. Dat voelde vreemd, want onbekend terrein en dus gezoek naar een parkeerplaats. Bovendien loopt er een spoorlijn langs het strand inclusief voorbij razende treinen, dus dat is even wennen. Maar het heeft wel een langzaam in zee aflopend strand en het was er absoluut niet overvol, zoals je in deze tijd en met dit weer kunt verwachten. Geen toeristen en natuurlijk wel een heerlijk eettentje. Eigenlijk alles wat we van een aangename stranddag verwachten.

Soortgenoten kijken

P1190476Wat doe je als blijkt dat de temperaturen tussen de 38 en 40 graden komen? Zelfs buiten in de schaduw is het dan te warm. Naar de kust dan maar. Op een ligbed, onder de parasol met een briesje is de temperatuur nog maar 35 graden. Het water in om af te koelen en er zijn lekker veel mensen om naar te kijken. De een staart wat voor zich uit over de Adriatische Zee en een ander probeert windsurfen onder de knie te krijgen. En dan heb je ook nog van die mensen die net doen of ze lezen maar ondertussen foto’s maken van bijzondere exemplaren van de menselijke soort. Voor de goede orde: dit is niet mijn echtgenoot, die heeft een veel mooiere zwembroek.

Oost West

DSC_0037
Als er een top tien zou bestaan van huiselijke ongemakken dan scoren kapotte apparaten heel hoog bij mij. Er zijn dingen in het leven die nou eenmaal móeten en het liefst zo soepel mogelijk. Een wasmachine die de geest geeft, veroorzaakt erg veel ongemak. De kletsnatte was die eruit kwam en op de een of andere manier toch droog moet worden, de rompslomp van monteur bellen en de schok toen de man zei dat herstellen geen optie was. Eerlijk gezegd vreesde ik dat al maar hoopte op een wonder. Enfin, er staat al een nieuwe. Thuis is het eigenlijk heel Best.

De foto maakte ik onlangs tijdens onze overnachting aan zee. Meteen de laatste in de kleurloze serie die maar twee dagen duurde.

Zeezicht

DSC_0005
Jammer hoor, zo’n regendag. Juist nu we aan zee verblijven. Zusje en zwager hebben voor een week een appartement gehuurd en wij gaan daar een nachtje logeren. Misschien kunnen we tussen de buien door toch wat frisse lucht happen. Ik laat laptop met toebehoren thuis en als ik mooie foto’s maak, halen die later het blog wel. Ga lekkere Thaise soep voor ons viertjes maken, zet een nieuw breiwerkje op kijk desnoods door het ráám naar de zee. Die hyacinten mogen in de tussentijd gewoon door het Delftse raam kijken.

(kleur bekennen 20)

Van hunebed naar zeezicht

IMG_20150120_150342
De vloer van onze woonetage was door de sterkste van ons twee vrijdag in de lijnolie gezet. Het lange weekend was een mooie gelegenheid om de olie in te laten intrekken, we hoefden gisteravond alleen de meubels weer terug te zetten. Dachten we. Maar dat viel tegen, de vloer pikt nog. Wat nu? Verder inwrijven gaf niet het gewenste resultaat. We moeten nu de vloer ontvetten. Een behoorlijke klus. Vanmiddag hadden we een afspraak met zusje en zwager en wandelden daarmee heerlijk over het strand. Wat een contrast met gisteren. Overigens heb ik alle ontbrekende foto’s van de dagen ervoor inmiddels ook geplaatst. En die vloer? Die krijgt morgen opnieuw alle aandacht.