Stranddag

DSC_0009-001

DSC_0012-001

Gedachteloos aaide hij haar enkel terwijl ie zelf een telefoongesprek voerde. Ik dacht aan vader en dochter toen ik het jonge meisje en de veel te zware grijze man op een strandbedje in Fano zag liggen. Maar toen zij op een zeker moment haar benen als een octopus om zijn veel te dikke middel sloeg, wist ik ineens wel beter. De man, die er in een verhullend pak wellicht ietsje aantrekkelijker uit zal zien, voerde voortdurend zakelijke gesprekken. Dan pakte zij ook haar mobieltje en keek verveeld en chagrijnig naar het schermpje. Vóór mijn fantasie verder met me op de loop ging, keek ik maar eens naar de blauwe lucht.

DSC_0010

Dat had het jonge meisje misschien ook beter kunnen doen.

(De slanke man op de foto is de badmeester van het strandje)

Jutten

p1210522

Na alle arbeid van olijven en druiven persen, was het vandaag tijd er een vakantiedagje tussen te persen. Hoewel. Van persen is geen sprake. We lopen met alles prima op schema en een dag naar de kust geeft ons altijd net even dat vakantiegevoel. Omdat het vandaag een vrije dag is in Italië vanwege Allerzielen, waren we niet de enigen. Hele gezinnen lieten zichzelf en de kinderen uit. We zagen zwemmers, we aten een ijsje, zaten op een bankje in de zon en mijn zus zou mijn zus niet zijn als ze niet met wat jutmateriaal van het strand afkwam. Alweer een topdag. En dan morgen weer aan het werk.

p1210521

Zon, zee en wind

P1190530We zijn in feite gewoontedieren. Want als we een dagje kust doen, gaan we vaak naar Fano. Specifieker naar het kiezelstrand in het zuiden van deze plaats. Vandaag kozen we voor het zandstrand in het noorden. Dat voelde vreemd, want onbekend terrein en dus gezoek naar een parkeerplaats. Bovendien loopt er een spoorlijn langs het strand inclusief voorbij razende treinen, dus dat is even wennen. Maar het heeft wel een langzaam in zee aflopend strand en het was er absoluut niet overvol, zoals je in deze tijd en met dit weer kunt verwachten. Geen toeristen en natuurlijk wel een heerlijk eettentje. Eigenlijk alles wat we van een aangename stranddag verwachten.

Ergens langs de route

P1180926
Gisteren een regenrit maar vandaag! Schitterend. Na Milaan, waar we overnachtten, reden we in één rechte lijn naar het zuiden. Dat gaat door wat ik maar gemakshalve de Italiaanse Betuwe noem. En die staat in bloei. Bij de kustplaats Fano bogen we af het binnenland in, waar we na een uurtje Gubbio bereikten. Meteen boodschappen gedaan en dan de berg op. Alweer benieuwd hoe we huis en haard aantreffen. En verrassing: alwéér een dode uil en ravage! Morgenavond komt er iemand naar de schoonsteen kijken in verband met plaatsing van een rooster en aansluiting houtkachel. En wij kunnen meteen weer aan de slag met glasruimen, poepboenen en kadaverafvoer.

No Foligno

P1180068
Heb vanmiddag aardige foto’s gemaakt in het centrum van Foligno. Daar hadden we een afspraak met de leverancier van onze zonnepanelen. In een deprimerend kantoor, maar dit terzijde. Vanwege subsidies en andere geldstromen die niet volgens afspraak verlopen in bureaucratisch Italië. Maar ook dáár gaat dit blog niet over. De foto’s staan op het interne geheugen van mijn Lumix-camera en daar willen ze maar niet vanaf. Waarom ze niet gewoon op het schijfje staan dat in de camera zit, is me ook al een raadsel. Kortom, ik plaats een foto uit Fano van afgelopen zondag, gemaakt op de bloemen en plantenmarkt. Het raadsel van de zonnepanelen is deels opgelost. En daar ging het vandaag eigenlijk om.

Zomerstuipen

P1180074
Het badseizoen is over. De zo kenmerkende rijen met ligbedden en parasols zijn opgeslagen in hun winterstalling. Toch was het heel aangenaam op het strand van Fano. Op Facebook zie ik vrienden in strandpaviljoens op Scheveningen, overvolle terrassen bij pannekoekhuizen, ik zie molens, paddestoelen in herfstbossen en peuters in pretparken. Volgens mij geniet de hele bevolking van Nederland én die van Italië van de laatste zomerdagen. En waarschijnlijk iedereen die daar tussenin woont ook.

Per ongeluk

P1170435-003
Gisteren heerlijk op het strand van Fano gezeten met beschermingsfactor dertig op het blanke vel. Vandaag regen en wind om het huis. Heel apart. Dan maar de naaimachine op de keukentafel gezet en wat achterstallig werk gedaan. Werk, waarvan het me irriteerde dat het er nog lag. Twee nieuwe lopertjes in tuinstoelen, een paar kussenslopen die gerepareerd moesten worden en nog zo wat. Bij mooi weer komt daar niks van terecht en ’s avonds ontbreekt de puf. Een metalen kledinghangertje werd door mij al eens tot hartje gebogen, een bosje thijm, overgehouden van een tuinopschoonsessie, hing ik erin. Zo ontstond per toeval een aardig hoekje in de keuken waar een tevreden vrouw een reeks van klusjes afrondt. En waar de man een kruidenbrood bakt. We zitten hier gewoon in onze zelf bedachte streekroman.