Filmhuismeisje en inzamelhelden

Toen ik afgelopen zaterdag nog even in de zon op een muurtje zat te wachten tot de boodschappende wijnboer terugkeerde, trof mijn oog dit beeld. Sinds 1996 staat ze hier in de ondersteuning van de trappartij van het Delftse filmhuis. De maakster Marianne Neve is er in geslaagd een mooi en ingetogen figuurtje te maken waar ik al talloze keren aan voorbij liep. Soms levert wachten onverwacht iets moois op dat wat aandacht verdient.

Twee inzamelhelden (klik) waren daarentegen zó bedrijvig bezig dat ik alleen hun vervoermiddel kon fotograferen. Op aanvraag fietsen zij langs de bedrijven, particulieren en winkels om papier, karton en verpakkingsmaterialen op te halen. Wat een praktische en milieuvriendelijke oplossing biedt dit systeem. Geen grote vuilniswagens door de smalle straten en langs de grachten op momenten dat de terrassen overvol zitten. Nee, deze behendige inzamelaars koersten van de ene horecagelegenheid naar de andere. Ik zie ze steeds vaker hier in Delft en dit soort initiatieven kunnen niet genoeg bejubeld worden.

Blijf zitten waar je zit…

Deze zomer wordt de knoop doorgehakt. Filmhuis Lumen groeit uit zijn jasje, uitbreiding op deze locatie is niet mogelijk en alle seinen staan op groen voor een verhuizing naar een groter theater aan de andere kant van het centrum. Maar het bestuur twijfelt nog of het de juiste beslissing is. Nou, voor ons mag het blijven aan het Doelenplein. Voor het eerst sinds de C-periode waren we er weer voor een heerlijke pretentieloze wegkijk-film.

Het verhaal was niet erg verrassend, want ik had er al het een en ander over gelezen. Maar de wijnboer en ik hebben het afgelopen jaar de hele serie via Netflix gevolgd en vonden de film een fijn toetje waarvan we nog even na-gesmikkeld hebben. We zaten met in totaal acht personen in de zaal. OK, zaterdagmiddag om drie uur, niet echt een gewilde tijd misschien. Maar we houden van het kleine knusse filmhuis met twee zalen, z’n aardige vrijwilligers en goede programmering. En dat op maximaal vijfhonderd meter vanaf onze voordeur.

Delfts Wauw

Met meer dan gemiddelde interesse volg ik dit bouwproject. Vlak naast het station en het Gemeentehuis wordt het Huis van Delft gebouwd. Het gaat er spectaculair uitzien en behalve het filmhuis, congreszalen en kleine bedrijven komen er ook vijftig appartementen in. Héle dure appartementen.

foto van het www

In de gezamenlijke garage onder het pand is uitsluitend plaats voor deelauto’s. Dat idee spreekt me wel aan. Wonend naast een knooppunt van openbaar vervoer en met het bruisende centrum van Delft aan de overkant, lijkt me het hebben van een eigen voertuig bijna niet meer nodig. Ik ben benieuwd hoe het uitpakt met die auto’s. Het is een interessant project en ik blijf het volgen. Bij de makelaar zijn de appartementen al te koop. Gelukkig wonen wij al heel erg naar onze zin.

Val niet te hard

Ons ommetje deden we gisteren laat in de middag toen de zon voorzichtig tevoorschijn schoof. De markthouders waren aan het opbreken, we postten een brief en de wijnboer kocht een ijsje. We keken even bij het filmhuis of er goede films draaien maar twijfelen zeer om weer in een bioscoopzaal te gaan zitten. Onder de poort die naar de Doelentuin leidt is nog steeds een stoeptekening duidelijk zichtbaar. In 2019 is deze door Rianne te Kaat hier gemaakt en de bijbehorende haiku las ik weer eens met aandacht en raakt mijn hart. Het leven is vallen en opstaan en dat geldt niet alleen voor kinderen maar ook de actualiteit op vele fronten.

Herman

Elke dag zijn er wel klusjes te doen. Dat geldt voor iedereen. Maar ik schrijf ze op en vink ze af. Dat werkt prima voor mij. ’s Avonds kijk ik dan tevreden in mijn speciale notitieboekje en stel mijn lijstje voor de volgende dag op. Vandaag had ik mezelf beloofd dat als ik lekker opschoot, ik naar het filmhuis mocht. Om twee uur was alles afgevinkt, om half drie keek ik naar de Beentjes van sint Hildegard. Een goede recensie lees je hier op het blog Griemmank. Ik hoef daar niet veel aan toe te voegen en zeker voor de liefhebbers van Herman Finkers zou ik willen zeggen: gáán!

Pausen

Facebook meldt mij elke ochtend wat ik een aantal jaren geleden heb geplaatst. Vooral als het onze kleinkinderen betreft, klinkt er een ‘oh ja!’ Maar verder is het niet erg interessant en neem ik het voor kennisgeving aan. Gisteren las ik dat we precies acht jaar geleden de film Habemus Papam zagen. Daarin kregen we een inkijkje in het Vaticaan tijdens een Paus verkiezing. Het toeval wil, dat we gister aan het eind van de middag in het filmhuis The Two Popes zagen. Benedictus trad af, Franciscus aan. Wij, ex-katholieken, vonden het een fantastische film in meerdere opzichten. Briljant gespeeld door Antony Hopkins en Jonathan Pryce. Een boeiend verhaal tegen de historische achtergrond, prachtige dialogen, mooie beelden en met de nodige humor. Eens in de acht jaar een film over het rijke Roomse leven, het bevalt ons prima.

foto’s van het internet

Mi vida

Laten we eens kijken of er nog iets aangenaams draait in het filmhuis, zeiden we zaterdagmiddag tegen elkaar toen we na de boodschappen weer naar huis liepen. Ja dus. Om kwart over zeven zaten we in een vrijwel uitverkochte zaal. De film kreeg uitstekende recensies en die hebben effect. Loes Luca speelt fantastisch, de film is zeker aangenaam. Maar vier sterren? Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen of had ik te veel voorfilmpjes gezien met goede scenes waardoor het verrassingseffect wat teloor ging?

Ik vind het een hele aardige film maar bij vier sterren verwacht ik er nog dagen van onder de indruk zijn. Dat ben ik niet.

Park, film, polder en boeken

P1240588

Tussen ons huis en het filmhuis ligt een klein park, de Doelentuin. Gistermiddag liepen we er doorheen op weg om de film Green Book te bekijken. Een gruwelijk thema, over de bij wet geregelde achterstelling van de zwarte mensen in de USA begin zestiger jaren. Luchtig en humorvol verfilmd. Heel bijzonder en tot nadenken stemmend, gezien de acualiteit.

1547439099244_G0D210S57.1-0

Uiteraard deden we vanmorgen weer de polderwandeling. Het was gewoon weg druk in de Delftse Hout. Niet alleen met recreanten, ook de vogels lieten van zich horen.

IMG_20190324_092158 (1)

Vanmiddag bezochten we de boekwinkel. Onze aanschaf ligt op tafel. De wijnboer kocht de Bourgondiërs, ik zelf ging voor Peter Buwalda en het essay. Het boekenweekgeschenk kregen we in tweevoud mee. Wat een rijk weekend!

P1240593-001

 

In zwart-wit

DSC_0024

Gisteravond zagen we, wat ons betreft, de mooiste film van het jaar. In de krant had ik er al over gelezen en blogvriendin Jeanne (klik) gaf me in haar blog het laatste zetje. Cold War van de Poolse regiseur Pawel Pawlikowski ontving diverse prijzen van de European Film Awards. De film is in zwart wit te zien en op klein scherm met harde overgangen. Dat past helemaal bij de periode waarin de romance in film zich afspeelt, ten tijde van de Koude Oorlog in het Europa achter het ijzeren gordijn en in Parijs. Het is mooi ingehouden gefilmd, goed geacteerd en de muziek is zeer functioneel. Prachtig.  Aanrader.

DSC_0029

Meneer de president

DSC_0036-001

Na die prachtige dag gisteren kregen we er gratis en voor niks nog een zonsondergang bij die mij naar het keukenraam dirigeerde om een foto te maken. Niet lang daarna zaten we in het filmhuis Loro te kijken. Een Italiaanse film over de nadagen van Silvio Berlusconi. Die film duurde tweeëneenhalf uur en dat had korter gekund. We kregen wel een aardig beeld van ’s mans karakter. De overeenkomsten met die andere president met fout haar, liggen voor het oprapen. Vol ongeduld wachten we nu op zijn nadagen. Enfin, we hebben ons bij Loro vermaakt maar niet meer dan dat. Vierentwintig uur na de bovenste foto ziet ons uitzicht er weer gewoon uit. uitDSC_0039