Meneer de president

DSC_0036-001

Na die prachtige dag gisteren kregen we er gratis en voor niks nog een zonsondergang bij die mij naar het keukenraam dirigeerde om een foto te maken. Niet lang daarna zaten we in het filmhuis Loro te kijken. Een Italiaanse film over de nadagen van Silvio Berlusconi. Die film duurde tweeëneenhalf uur en dat had korter gekund. We kregen wel een aardig beeld van ’s mans karakter. De overeenkomsten met die andere president met fout haar, liggen voor het oprapen. Vol ongeduld wachten we nu op zijn nadagen. Enfin, we hebben ons bij Loro vermaakt maar niet meer dan dat. Vierentwintig uur na de bovenste foto ziet ons uitzicht er weer gewoon uit. uitDSC_0039

Advertenties

Wat ik allemaal mag

P1240057

We mochten van ons zelf uitslapen vanmorgen. De wandelclub verzamelde pas om half tien. Die ‘we’ zijn mijn zus en ik, de rest van de club was verhinderd. In de moestuin die we passeerden staan dahlia’s te pronken.

P1240060

Ach het is allemaal niet erg spectaculair wat ik te melden heb vandaag. Je kunt niet lyrisch blijven bloggen over het mooie weer. Maar we liepen er natuurlijk wel van te genieten. Vanmiddag mocht ik van mezelf naar het filmhuis en zag The Children Act met Emma Thomson in de hoofdrol. Ik ben er nog stil van. Meer daarover vind je hier. Een absolute aanrader.

Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031

De eerste keer

Omdat het filmhuis hier om de hoek is, komen we er nogal eens. Gisteren zag ik dat de film The Lion er draait. Daar had ik bij een blogvriendin al veel goeds over gelezen. Ik had geen afspraken in mijn agenda maar wel een volle stempelkaart die me na vijf eerdere bezoekjes nu gratis toegang verschafte. De wijnboer, in deze weken in functie als de belastingman, had geen tijd. Ik dus wel. In een goed gevulde zaal keek ik naar een ontroerend mooie film. Na afloop had ik natte ogen. Ik besefte bovendien dat ik voor het eerst in mijn leven alleen naar de bioscoop was geweest. Maar dáár kwamen die tranen niet van.

De kinderen van Juf Kiet

dsc_0022

Eindelijk. Eindelijk draaide in het Delftse filmhuis de film die al minstens drie weken op mijn wensenlijstje stond. Om kwart over zeven zat het kleine zaaltje helemaal vol. Na drie kwartier stapten twee dames uit onze rij weer op met de verzuchting ‘ jullie werken zeker allemaal in het onderwijs’. Onbegrijpelijk dat mensen deze film niet boeiend vinden. Nee, wij werken niet in het onderwijs maar zijn wel geïnteresseerd in mensen, had ik ze na willen roepen. Hoe dan ook, wij hebben twee uur lang onafgebroken naar een juf zitten kijken die je elk kind gunt. Naar kinderen van verschillende nationaliteiten, uit diverse leeftijdscategorieën en elk met een eigen,  vaak dramatische, achtergrond. Ontroerend, grappig en vertederend. Gáán.

Doelen

P1200608

Het filmhuis ligt op nog geen vijfhonderd meter van ons huis. Het liefst lopen we er via de Doelentuin naar toe. Ik laat het graag zien om aan te tonen dat het heus geen kommer en kwel is met de groenvoorziening in hartje stad. De tot stompjes verworden bomen die ik een paar dagen geleden liet zien, doen dat wellicht vermoeden. Ik denk dat als je leidingen wil vernieuwen in een smalle straat langs een gracht, je zoveel wortels tegenkomt, dat de bomen niet te redden zijn. Op Het Rietveld zijn al nieuwe bomen geplant en het begint weer ergens op te lijken.

IMG_20160527_125410

’t Kan niet op

P1170742

Bij de lunch at ik twee haringen, bij de boekhandel kocht ik, heel verrassend, een boek. Dan kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk. In de dikke zaterdagse Volkskrant las ik een stuk over Sietske Galama, over en weer volgen we elkaars blog. Dan is het extra leuk nog wat uitgebreider over haar leven in Libanon te lezen. We slenterden nog even over de antiekmarkt hier in Delft en het gaat er vanmiddag alsnog van komen om in het filmhuis te kijken naar de honderd jarige man. We weten onze zoon, schoondochter en kleinkinderen weer veilig thuis na een lange autorit vanuit Italië.  Mensenlief, wat een topdag.