Herman

Elke dag zijn er wel klusjes te doen. Dat geldt voor iedereen. Maar ik schrijf ze op en vink ze af. Dat werkt prima voor mij. ’s Avonds kijk ik dan tevreden in mijn speciale notitieboekje en stel mijn lijstje voor de volgende dag op. Vandaag had ik mezelf beloofd dat als ik lekker opschoot, ik naar het filmhuis mocht. Om twee uur was alles afgevinkt, om half drie keek ik naar de Beentjes van sint Hildegard. Een goede recensie lees je hier op het blog Griemmank. Ik hoef daar niet veel aan toe te voegen en zeker voor de liefhebbers van Herman Finkers zou ik willen zeggen: gáán!

Pausen

Facebook meldt mij elke ochtend wat ik een aantal jaren geleden heb geplaatst. Vooral als het onze kleinkinderen betreft, klinkt er een ‘oh ja!’ Maar verder is het niet erg interessant en neem ik het voor kennisgeving aan. Gisteren las ik dat we precies acht jaar geleden de film Habemus Papam zagen. Daarin kregen we een inkijkje in het Vaticaan tijdens een Paus verkiezing. Het toeval wil, dat we gister aan het eind van de middag in het filmhuis The Two Popes zagen. Benedictus trad af, Franciscus aan. Wij, ex-katholieken, vonden het een fantastische film in meerdere opzichten. Briljant gespeeld door Antony Hopkins en Jonathan Pryce. Een boeiend verhaal tegen de historische achtergrond, prachtige dialogen, mooie beelden en met de nodige humor. Eens in de acht jaar een film over het rijke Roomse leven, het bevalt ons prima.

foto’s van het internet

Mi vida

Laten we eens kijken of er nog iets aangenaams draait in het filmhuis, zeiden we zaterdagmiddag tegen elkaar toen we na de boodschappen weer naar huis liepen. Ja dus. Om kwart over zeven zaten we in een vrijwel uitverkochte zaal. De film kreeg uitstekende recensies en die hebben effect. Loes Luca speelt fantastisch, de film is zeker aangenaam. Maar vier sterren? Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen of had ik te veel voorfilmpjes gezien met goede scenes waardoor het verrassingseffect wat teloor ging?

Ik vind het een hele aardige film maar bij vier sterren verwacht ik er nog dagen van onder de indruk zijn. Dat ben ik niet.

Park, film, polder en boeken

P1240588

Tussen ons huis en het filmhuis ligt een klein park, de Doelentuin. Gistermiddag liepen we er doorheen op weg om de film Green Book te bekijken. Een gruwelijk thema, over de bij wet geregelde achterstelling van de zwarte mensen in de USA begin zestiger jaren. Luchtig en humorvol verfilmd. Heel bijzonder en tot nadenken stemmend, gezien de acualiteit.

1547439099244_G0D210S57.1-0

Uiteraard deden we vanmorgen weer de polderwandeling. Het was gewoon weg druk in de Delftse Hout. Niet alleen met recreanten, ook de vogels lieten van zich horen.

IMG_20190324_092158 (1)

Vanmiddag bezochten we de boekwinkel. Onze aanschaf ligt op tafel. De wijnboer kocht de Bourgondiërs, ik zelf ging voor Peter Buwalda en het essay. Het boekenweekgeschenk kregen we in tweevoud mee. Wat een rijk weekend!

P1240593-001

 

In zwart-wit

DSC_0024

Gisteravond zagen we, wat ons betreft, de mooiste film van het jaar. In de krant had ik er al over gelezen en blogvriendin Jeanne (klik) gaf me in haar blog het laatste zetje. Cold War van de Poolse regiseur Pawel Pawlikowski ontving diverse prijzen van de European Film Awards. De film is in zwart wit te zien en op klein scherm met harde overgangen. Dat past helemaal bij de periode waarin de romance in film zich afspeelt, ten tijde van de Koude Oorlog in het Europa achter het ijzeren gordijn en in Parijs. Het is mooi ingehouden gefilmd, goed geacteerd en de muziek is zeer functioneel. Prachtig.  Aanrader.

DSC_0029

Meneer de president

DSC_0036-001

Na die prachtige dag gisteren kregen we er gratis en voor niks nog een zonsondergang bij die mij naar het keukenraam dirigeerde om een foto te maken. Niet lang daarna zaten we in het filmhuis Loro te kijken. Een Italiaanse film over de nadagen van Silvio Berlusconi. Die film duurde tweeëneenhalf uur en dat had korter gekund. We kregen wel een aardig beeld van ’s mans karakter. De overeenkomsten met die andere president met fout haar, liggen voor het oprapen. Vol ongeduld wachten we nu op zijn nadagen. Enfin, we hebben ons bij Loro vermaakt maar niet meer dan dat. Vierentwintig uur na de bovenste foto ziet ons uitzicht er weer gewoon uit. uitDSC_0039

Wat ik allemaal mag

P1240057

We mochten van ons zelf uitslapen vanmorgen. De wandelclub verzamelde pas om half tien. Die ‘we’ zijn mijn zus en ik, de rest van de club was verhinderd. In de moestuin die we passeerden staan dahlia’s te pronken.

P1240060

Ach het is allemaal niet erg spectaculair wat ik te melden heb vandaag. Je kunt niet lyrisch blijven bloggen over het mooie weer. Maar we liepen er natuurlijk wel van te genieten. Vanmiddag mocht ik van mezelf naar het filmhuis en zag The Children Act met Emma Thomson in de hoofdrol. Ik ben er nog stil van. Meer daarover vind je hier. Een absolute aanrader.

Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031

De eerste keer

Omdat het filmhuis hier om de hoek is, komen we er nogal eens. Gisteren zag ik dat de film The Lion er draait. Daar had ik bij een blogvriendin al veel goeds over gelezen. Ik had geen afspraken in mijn agenda maar wel een volle stempelkaart die me na vijf eerdere bezoekjes nu gratis toegang verschafte. De wijnboer, in deze weken in functie als de belastingman, had geen tijd. Ik dus wel. In een goed gevulde zaal keek ik naar een ontroerend mooie film. Na afloop had ik natte ogen. Ik besefte bovendien dat ik voor het eerst in mijn leven alleen naar de bioscoop was geweest. Maar dáár kwamen die tranen niet van.

De kinderen van Juf Kiet

dsc_0022

Eindelijk. Eindelijk draaide in het Delftse filmhuis de film die al minstens drie weken op mijn wensenlijstje stond. Om kwart over zeven zat het kleine zaaltje helemaal vol. Na drie kwartier stapten twee dames uit onze rij weer op met de verzuchting ‘ jullie werken zeker allemaal in het onderwijs’. Onbegrijpelijk dat mensen deze film niet boeiend vinden. Nee, wij werken niet in het onderwijs maar zijn wel geïnteresseerd in mensen, had ik ze na willen roepen. Hoe dan ook, wij hebben twee uur lang onafgebroken naar een juf zitten kijken die je elk kind gunt. Naar kinderen van verschillende nationaliteiten, uit diverse leeftijdscategorieën en elk met een eigen,  vaak dramatische, achtergrond. Ontroerend, grappig en vertederend. Gáán.