Ik deed het

De extra dag in februari geeft me mooi de gelegenheid nog even wat knalkleuren te plaatsen. Ik besluit de maand zoals ik hem begonnen ben: met de tulp in de hoofdrol. Die lekkere eigenwijze tulp die helemaal horizontaal in de vaas stond.

Op een paar uitstapjes na in Scheveningen, Dordrecht en Zwijndrecht fotografeerde ik alles in Delft. Waarmee ik aan mezelf bewijs dat ik een kleurrijke maand in mijn directe omgeving kan hebben. Als je dingen graag wil zien, dan zie je ze ook. Dat is een eenvoudig filosofietje dat mij vrolijk stemt.

Blij ei

DSC_0005
Goed, ik weet. Ik ben nou eenmaal zo. Maar de afgelopen dagen heb ik toevallig wél de eerste koekoek gehoord, de eerste zwaluwen gezien en de eerste zaailingen gepot. De kersenbloesem is al bijna over haar hoogtepunt maar nog steeds mooi. De tulpen doen hun best al huiveren ze nog een beetje in de ochtendkou. Mijn huisvrouwengeluk koestert zich met een wapperende was in de stralende zon. Ondanks een discussie op FB waarin ik me mengde en die me op zijn minst doet zuchten. Ondanks de nachtvorst. Ondanks de mierenplaag in de slaapkamer. Ondanks het feit dat we al dagenlang geen TV meer kunnen kijken vanwege problemen met of aan de schotel. Blije mij. En het is geeneens nog geen mei.

Van tulp naar oleander

P1180832 Met deze tulp nemen we weer even afscheid van Nederland. Ik ben die tulp letterlijk ingedoken. En zo gaan we dat ook weer doen met ons Italiaanse leven. Vanaf morgen komen de berichten weer rechtstreeks uit Caldese, ons droomoord. Dat woord, een palindroom, pikte ik op uit het boekenweekgeschenk. Mooi boek, mooi woord. Maar daar gaat dit blog niet over. Het gaat erover dat we vandaag kilometers maken en hopen tot in Noord Italië te komen. De oleanders zullen er nog niet bloeien maar de zon schijnt er wel. En daar zijn we voorlopig zeer tevreden mee.