Mijn eigen versie

Het gelukskoekje dat in mijn Delfts-blauwe-doe-het-zelf pakket zat, bevatte een mooie aanmoediging. Dus ging ik maar eens op mijn gemak aan de slag. In het pakket, waarover ik hier al eens blogde, zaten voorbeelden en carbonpapier waarmee ik een motief op de bordjes zou kunnen overbrengen. Maar dat was mijn eer te na. Ik ging voor een eigen ontwerp.

Twee meegeleverde tegels waren bedoeld om op te oefenen. Die tulp werd niets maar de zonnebloem vond ik wel aardig gelukt. Plateelschilders doen er jaren over om tot een goed resultaat te komen, dus een middagje klungelen met penseel en verf levert uiteraard iets amateuristisch op. In de rand verwerkte ik nog wat vogeltjes die ons Caldeser huismerk zijn maar die nauwelijks opvallen. Nou ja…dit is dan het resultaat. Ik bakte het af in de oven en zette op de onderkant mijn meesterteken. Ik denk dat de bordjes meegaan naar Italië, daar valt het minder op dat het een neppe versie is van Delfts aardewerk.

Blije bloem

DSC_0033

Ze staan er weer, velden vol. Deze staan met hun rug naar me toe, dus moet ik op zoek naar een beter standpunt. Kijk, dit is duidelijker. Ze bezorgen me het ultieme zomergevoel. Vorig jaar had kleindochter Isabel er zelfs een boek over meegenomen en leerde ik van haar de levenscyclus van de zonnebloem.

DSC_0036

DSC_0038

Tien weken oud zijn deze ongeveer. Nog drie weken en dan laten ze hun koppen definitief hangen. Maar daar ga ik niet op vooruit lopen. Hoewel? Ik noteer in mijn tuinschrift dat ik naast stokrozen ook zonnebloemen neer ga zetten volgend jaar.

Zonnebloem (slot)

DSC_0008

 

DSC_0010

‘Deze zonnebloemen zijn al dertien weken’, zei de zesjarige Isabel vanaf de achterbank toen we langs een veld reden met licht hangende bloemen. ‘Hoe weet jij dat ?’ vroeg deze verbaasde oma. Dat staat in mijn boek. En eenmaal thuis in Caldese kreeg ik Het leven van een zonnebloem in mijn handen gedrukt.  Ik las dit boek met dezelfde belangstelling als mijn kleindochter. Ze had het uitgekozen in de bibliotheek ‘want ik weet dat jij veel van zonnebloemen houdt’.  P1220475

De zonnebloemen waarbij Isabel poseert, staan bij vrienden waar we vanmorgen een paar heel gezellige uurtjes doorbrachten.

Te sneu om te laten zien

P1190486Je hebt zonnebloemen en zonnebloemen. De velden waar ze in het gelid staan maar toch individueel hun koppen draaien, zijn me lief. Er zijn ook rommeliger velden waar zonnebloemen en mais en nog zowat door elkaar heen groeien. Vrienden vertelden woensdag dat dit gedaan wordt om dieren aan te trekken; fazanten en zo. Wat er vervolgens met die dieren gebeurt, kun je raden. Ook onze buren hebben zo’n veldje, ik zette het vandaag op de foto. Dan hebben we nog een sneu rijtje bij ons langs het hek. Hoewel regelmatig besproeid, hebben ze erg last van de hitte en droogte. Ten slotte heb je zonnebloemen in de vaas. Gekregen van de eerder genoemde vrienden. Deze bloemen heffen onze sneue exemplaren op en het zaad ervan gaat hier volgend jaar de grond in. Eens kijken of we onze zielige vertoning kunnen opkalefateren. P1190490

Hangend en klimmend

P1180017
Ach, het ziet er zo treurig uit, een veld vol met bruin geworden zonnebloemen die allemaal het kopje laten hangen. Wachtend te worden gerooid en ontdaan van hun pit. Het contrast met een bloeiend veld kan niet groter. Maar kijk. Een dappere akkerwinde gebruikt een steel als klimpaal. In de natuur heeft alles zijn nut. Dreigende wolkenluchten en sombere zonnebloemen verliezen hun treurigheid. We zien hier gewoon en veld zonnebloemolie en een lief wit bloempje. Wat een opbeurend gezicht.

Onweer en zonnebloem

DSC_0079
Al vijf dagen achtereen bezoeken we een barretje in Gubbio om te kunnen internetten. Van uitvoerig mails lezen, laat staan beantwoorden, komt het niet. Maar na nog maar eens een telefoontje naar de internet- en telefoonaanbieder vanmorgen, hebben we sinds een uur of twaalf weer verbinding. Tenminste, als het niet onweert en dat doet het vanaf vier uur. Soms word ik wel wat ibbelig van al dat gedoe. Ja, ja, ik weet het luxeproblemen. Vandaar dat ik de zonnebloem laat zien. De enige die we dit jaar hebben. Maar wel een pracht exemplaar waar ik helemaal vrolijk van word.