Amusement

Er zijn langs de Adriatische kust echt wel mooiere stranden te vinden. In Rimini en Cattolica viert het massatoerisme hoogtij met parasols en ligbedjes in onafzienbare rijen op het strand en grote hotels zij en zij daar vlak achter. Als je hobby mensen kijken is, kom je hier volledig aan je trekken. De Italianen zijn uitbundige strandmensen waarbij het me altijd opvalt dat jong en oud, mooi en lelijk zich in te kleine badkleding hult.

En ’s avonds als de temperatuur naar een dragelijke 29 graden is gezakt, ga je natuurlijk met z’n allen paraderen of even bij de fontein zitten. Dan vraag je je man of hij een foto van je wil maken waarop je dan achteraf weer volop commentaar levert. Niet op de fotograaf maar op je eigen geforceerde pose.

Toch willen we nog wel eens terug. Zo eind september, begin oktober. Als de wijnoogst gedaan is, de toeristen naar huis maar de dagen nog aangenaam en je ’s avonds gewoon een vestje aandoet.

Even de toerist uithangen

Bij grote hitte is het heerlijk om aan de kust te zijn. Dus toen het vandaag 38 graden was, zaten wij aan de Adriatico, in Cattolica, om precies te zijn. Gister namiddag namen we onze intrek in een familiehotel met de aardigste hotelhouders die we ooit hebben meegemaakt. Geen moeite te veel, heel voorkomend, uiterst gastvrij. Het zal ook zeker te maken hebben met het feit dat iedereen na twee jaar van leegte en ellende de toeristen koestert. De hele sfeer was heel ontspannen en gezellig. Wij hebben in 24 uur onze portie zeelucht en drukte wel weer gehad en gaan weer over tot ons normale leven in Caldese. Maar ik laat morgen vast nog wel wat sfeerbeelden zien.

Alweer in een hotel

Het bed was een beetje te zacht maar verder was echt alles perfect aan onze overnachtingsplek even voorbij Milaan. Het hotel Sesmones refereert aan het feit dat hier ooit zes monniken woonden. De fundamenten zouden al uit de twaalfde eeuw stammen. Vrij recent is hier grondig gerenoveerd en dit hotel kan wel eens een blijverdje worden waar we ons op gaan verheugen na de tamelijk saaie en lange reis van meer dan elfhonderd kilometer.

Op ons verzoek werd er een tafel buiten in gereedheid gebracht en tja, het eten was ook al voortreffelijk. Na het ontbijt vanmorgen vervolgden we onze weg. Omdat we al voorbij Milaan waren, hadden we geen last van een ochtendspits. Rond half twee waren we in Gubbio, deden er voor minstens vijf dagen boodschappen en karden tenslotte onze berg op. Daarover morgen meer.

Het hotel en het meisje

Het is meivakantie en dat was aan de hotelbezettingen goed te merken. We kozen uiteindelijk voor Hotel Not, waar onze kamer verstopt zat in een boekenkast. Waar Eva wel even wilde poseren in een blauw-geel hoekje en waar ze met graagte haar nieuwe kleding showde die ze in de Koopgoot had kunnen kopen vanwege ruimte in het budget. Een budget dat zij elke avond nauwkeurig bijwerkte.

Zo één op één een paar dagen met elkaar optrekken biedt ruimte voor goede gesprekken die met een 13 jarige prima gaan. Ze vond het hotelpersoneel vriendelijk. Ik vond het dan weer leuk dat ze dat opmerkte. Ze houdt van nieuwe spijkerbroeken met gaten. Ze gaat binnenkort spelen voor het NK Softbal en is voor het eerst scheidsrechter bij de pupillen van haar club. Ze heeft de leuke leeftijd tussen kind en volwassene. Af en toe gaf ze me een high five en vond het gezellig om gearmd te lopen. We leerden elkaar nóg beter kennen en maakten herinneringen die we niet snel zullen vergeten.

Door naar Apeldoorn

Gisteravond een neef en zijn vrouw in Enschede ontmoet en gezamenlijk gegeten. Vorig jaar waren zij in de buurt van Gubbio en stuurden een appje met de vraag: bakkie doen? Wij waren op dat moment in NL dus die ontmoeting kon helaas toen niet doorgaan. Als alles meezit komen ze het komende seizoen wél langs bij ons op de berg. En dan voor iets meer dan een Haags kopje koffie.

We sliepen in een hotel in Enschede en reden vanmorgen naar Apeldoorn waar vrienden wonen. Ja, ja, we maakten er een toertje van gister en vandaag. Na de koffie aan de wandel in een wijk die De Parken heet. Een naam die klopt! Wat een mooie omgeving met fraaie huizen. De witte villa heet Huis in de zon, ook al zo treffend. Enfin, we slenterden wat en genoten van de omgeving. Tenslotte aten we er een verlate lunch of een vroeg diner, dat ligt er maar aan hoe je het bekijkt. Heerlijk was het zeker. Na al die verwennerij koersten we naar Delft.

Deze vrienden zullen in ons huis in Italië verblijven als wij er niet zijn. Zij kennen het huis en de omgeving en ze kunnen daar rustig een week vakantie vieren zonder dat wij er bij zijn. Mooi geregeld.

Einde van de zomer

Deze duif kwam af op onze broodkruimels. En toen vond ik het ineens wel toepasselijk hem een plaatsje te geven op het blog vanwege wereld dierendag. Vandaag viert Italië het feest van de H. Franciscus, de patroonheilige van het land. Dat zijn naamdag en dierendag samenvallen is dus geen toeval, hij sprak immers met de dieren.

Van het kerkelijke feest was uiteraard niets te merken in Fano waar wij ons eerste en tevens laatste stranddagje vierden van 2021. Vrijwel alle horeca is gesloten, strandbedden en parasols staan opgeslagen en hotels worden opgeknapt voor een volgend seizoen. Er was kennelijk nog iemand op het strand die er een beetje sentimenteel van werd, gezien deze steen met tekst die ik tijdens een wandelingetje vond.

Daar zit muziek in

Hotel Hampshire ligt vlakbij de Koepoortbrug op de grens van het centrum van Delft. De verf van de muurschildering is nog nat, bij wijze van spreken. Mischa de Bie is de kunstenaar die deze enorme klus kortgeleden voor zijn rekening nam en al menig muur in Delft opfleurde (voor meer werk klik hier en hier).

De naam van het restaurant is Swing waar vaak live muziek gebracht wordt. Dat is terug te zien in de muzikale verwijzingen die ook op de utiliteitshuisjes op het parkeerterrein te vinden zijn. Ik zie ook twee beroemde meisjes van Vermeer en wat markante gebouwen en daarmee heeft Delft er weer een fraaie muurschildering bij.

NB: dank voor alle goed reiswensen! Er volgt nog een weekje van organisatie, wat bezoekjes en inpakken maar dan hopen we echt weg te gaan.

Vreugd en Rust

Op weg naar mijn moeder maakten we een kleine uitstap naar Park Vreugd en Rust in Voorburg. We leerden dit park met landhuis kennen toen het in slechte staat verkeerde nadat de Montessorischool en de verpleegsteropleiding Vronesteijn het hadden verlaten. In 1987 kocht Henk Savelberg samen met enkele geldschieters dit pand, restaureerde het grondig en in 1989 wist hij er een sterrenrestaurant van te maken. Onze zoon, toen middelbare scholier, werd er keukenhulp. Mijn veertigste verjaardag vierde ik hier en toen we 25 jaar getrouwd waren, trakteerden onze kinderen ons op een overnachting in dit poepsjieke hotel.

Savelberg verkocht zijn hotel-restaurant aan Ron Blauw die het omdoopte tot Central Park. Ook hij verliet dit weer en tegenwoordig gaat het onder deze nieuwe naam zelfstandig door. De tuin, het terras en de omgeving oogde wat rommelig. Picknicktafels op het riante grasveld en rood-wit afzetlint oogden niet erg passend bij de voorname sfeer die het ooit uitstraalde.

Aan de overkant van de Vliet reed een rode cabrio langs. Kijk, dat past wat beter bij het beeld dat wij nog kenden. De Montessori basisschool waarop onze kinderen zaten, heet heel toepasselijk Nieuw Vreugd en Rust. ‘Veel vreugd, weinig rust’ zeiden wij daarover altijd. Maar dat gold dus niet voor de start van deze zonnige zondag. Wél veel vreugd en reuze veel rust.

Ons zolderappartement

Misschien is het wel leuk als ik ook nog even laat zien hoe ons appartementje in Gorinchem er uit zag. Op de derde etage, 54 treden hoog, zonder lift. Goed voor de conditie. Het was van vele gemakken voorzien en sfeervol bovendien. Er zat een prima keuken in en we hadden onze boodschappenkrat gewoon in zijn geheel meegenomen. De wijnboer alias de belastingman klapte ’s avonds de laptop open en hield dan kantoor aan de grote eettafel.

Zo hadden we een paar dagen een uitvalsbasis die direct als thuis aanvoelde. Heel wat leuker dan in een onpersoonlijke hotelkamer, vinden we. De eigenares had verse bloemen neergezet en de inrichting bevatte heel wat voorwerpen die ze van verre reizen had meegenomen. Op zestig kilometer van ons huis waren we toch even in een andere wereld.

Pipo

Dat ik hier niet eerder over geschreven heb, verbaast me zeer. De zoekterm Pipo op mijn blog leverde maar één verhaaltje op en dat ging over het Museum van Beeld en Geluid waar ik me ooit gek lachte om het bordkartonnen decor dat jarenlang voor deze populaire serie is gebruikt.

Lange inleiding om te vertellen dat je bij ons om de hoek in een heuse Pipowagen kunt logeren. Bij hotel de Emauspoort staan er twee op de binnenplaats en ik fotografeerde er een door de glazen kijkgaten in een garagedeur. Hier geen bordkarton maar alle gemak die aan een hotelkamer kan worden gesteld met douche, toilet, telefoon, televisie en zo meer. Aan alles is gedacht, zelfs een rustplek voor het ezeltje Nononono. Iedereen boven de zestig die opgroeide in Nederland kan nu met me meezingen: daar komt een ezelwagen daar over berg en dal …