Daar zit muziek in

Hotel Hampshire ligt vlakbij de Koepoortbrug op de grens van het centrum van Delft. De verf van de muurschildering is nog nat, bij wijze van spreken. Mischa de Bie is de kunstenaar die deze enorme klus kortgeleden voor zijn rekening nam en al menig muur in Delft opfleurde (voor meer werk klik hier en hier).

De naam van het restaurant is Swing waar vaak live muziek gebracht wordt. Dat is terug te zien in de muzikale verwijzingen die ook op de utiliteitshuisjes op het parkeerterrein te vinden zijn. Ik zie ook twee beroemde meisjes van Vermeer en wat markante gebouwen en daarmee heeft Delft er weer een fraaie muurschildering bij.

NB: dank voor alle goed reiswensen! Er volgt nog een weekje van organisatie, wat bezoekjes en inpakken maar dan hopen we echt weg te gaan.

Vreugd en Rust

Op weg naar mijn moeder maakten we een kleine uitstap naar Park Vreugd en Rust in Voorburg. We leerden dit park met landhuis kennen toen het in slechte staat verkeerde nadat de Montessorischool en de verpleegsteropleiding Vronesteijn het hadden verlaten. In 1987 kocht Henk Savelberg samen met enkele geldschieters dit pand, restaureerde het grondig en in 1989 wist hij er een sterrenrestaurant van te maken. Onze zoon, toen middelbare scholier, werd er keukenhulp. Mijn veertigste verjaardag vierde ik hier en toen we 25 jaar getrouwd waren, trakteerden onze kinderen ons op een overnachting in dit poepsjieke hotel.

Savelberg verkocht zijn hotel-restaurant aan Ron Blauw die het omdoopte tot Central Park. Ook hij verliet dit weer en tegenwoordig gaat het onder deze nieuwe naam zelfstandig door. De tuin, het terras en de omgeving oogde wat rommelig. Picknicktafels op het riante grasveld en rood-wit afzetlint oogden niet erg passend bij de voorname sfeer die het ooit uitstraalde.

Aan de overkant van de Vliet reed een rode cabrio langs. Kijk, dat past wat beter bij het beeld dat wij nog kenden. De Montessori basisschool waarop onze kinderen zaten, heet heel toepasselijk Nieuw Vreugd en Rust. ‘Veel vreugd, weinig rust’ zeiden wij daarover altijd. Maar dat gold dus niet voor de start van deze zonnige zondag. Wél veel vreugd en reuze veel rust.

Ons zolderappartement

Misschien is het wel leuk als ik ook nog even laat zien hoe ons appartementje in Gorinchem er uit zag. Op de derde etage, 54 treden hoog, zonder lift. Goed voor de conditie. Het was van vele gemakken voorzien en sfeervol bovendien. Er zat een prima keuken in en we hadden onze boodschappenkrat gewoon in zijn geheel meegenomen. De wijnboer alias de belastingman klapte ’s avonds de laptop open en hield dan kantoor aan de grote eettafel.

Zo hadden we een paar dagen een uitvalsbasis die direct als thuis aanvoelde. Heel wat leuker dan in een onpersoonlijke hotelkamer, vinden we. De eigenares had verse bloemen neergezet en de inrichting bevatte heel wat voorwerpen die ze van verre reizen had meegenomen. Op zestig kilometer van ons huis waren we toch even in een andere wereld.

Pipo

Dat ik hier niet eerder over geschreven heb, verbaast me zeer. De zoekterm Pipo op mijn blog leverde maar één verhaaltje op en dat ging over het Museum van Beeld en Geluid waar ik me ooit gek lachte om het bordkartonnen decor dat jarenlang voor deze populaire serie is gebruikt.

Lange inleiding om te vertellen dat je bij ons om de hoek in een heuse Pipowagen kunt logeren. Bij hotel de Emauspoort staan er twee op de binnenplaats en ik fotografeerde er een door de glazen kijkgaten in een garagedeur. Hier geen bordkarton maar alle gemak die aan een hotelkamer kan worden gesteld met douche, toilet, telefoon, televisie en zo meer. Aan alles is gedacht, zelfs een rustplek voor het ezeltje Nononono. Iedereen boven de zestig die opgroeide in Nederland kan nu met me meezingen: daar komt een ezelwagen daar over berg en dal …

Kleinigheidjes

Er is een verschil tussen een ommetje maken of even met de camera er op uit om te zien of er nog opvallende dingen te fotograferen zijn. Vanmorgen deed ik dat tweede. Alléén want dan kan ik nog vaker stoppen dan wanneer ik samen met de wijnboer mijn broodnodige passen maak. En? Was er nou wat aardigs te zien onderweg? Een heel klein insectenhuisje tussen de lavendel en de rozen. Een paar met bont gevoerde laarzen die tot werkschoenen gepromoveerd zijn en een klein beeldje zomaar in een vensterbank. Gemeenschappelijke factor: zorgzaam.

Want zeg nou zelf: een bij die ná een bezoek aan roos en lavendel een hotelovernachting krijgt aangeboden en werkschoenen die buiten moeten staan in verband met de schone vloer, dat is toch zorgzaam! En dat kleine lachebekje in de vensterbank zorgt voor een glimlach. Wie het kleine niet eert…

San Quirico d’Orcia

We hadden deze plaats nooit als uitvalsbasis voor ons kleine toertje door Toscane gekozen als we hier niet jaren geleden al eens terecht waren gekomen. Maar hoe ook al weer en wanneer? Het bleek in 1997 te zijn geweest toen we een huis huurden in Deruta en in de week voorafgaand wat rondtrokken. We wilden destijds in Siena overnachten maar hebben de stad toen vanwege de grote drukte links laten liggen. Bij toeval vonden we in dit charmante plaatsje een kamer, gelegen boven de plaatselijke bar. We keken uit op dit plein waar ’s avonds de plaatselijke bevolking hun ‘quatro passi‘ deed en de ouderen op de stenen bankjes tegen de stadsmuur zaten. Het waren mede die momenten waarin onze liefde voor Italië ontstond. Kijk dit is de albergo waar we in ’97 verbleven. Ziet er van buiten niet geweldig uit maar het was er prima om te slapen en ’s morgens het ontbijt in de bar.

Het hotel waar we dit keer zaten was van een andere orde, behoorlijk fantastisch vonden we. Misschien wijd ik er nog een blogje aan, misschien ook niet. Hoe we er achter kwamen dat we nou juist in ’97 hier al eerder waren, is wellicht leuk om nog eens te vertellen maar voor vandaag ben ik ruimschoots door mijn limiet van woorden heen.

In Zuid Duitsland

Na een lange autorit van duizend kilometer met één uur oponthoud bij de Gotthardtunnel is het echt fijn als je weet dat er een uitstekend hotel op je wacht. Riegeler Hof is er zo een. Ooit bij toeval terecht gekomen en sinds een paar jaar ons baken op de terugweg. Op de heenweg dit jaar ook trouwens maar dat kwam omdat we niet in de buurt van Milaan wilden overnachten.

Het heeft een uitstekend restaurant. Aan tafel komt eerst iemand langs met een pompje handdesinfectie vóór je de menukaart krijgt. De bediening draagt de hele tijd maskers, de gasten doen ze af aan tafel. We zaten in de met bloeiende planten aangelegde binnenplaats die met parasols en luifels schaduwrijk was gemaakt. Ook het ontbijt gisterochtend was overvloedig en zeer smakelijk. De kamers zijn misschien een tikje gedateerd maar schoon en goed verzorgd. Op deze manier wordt overnachten een klein feestje met een enorm vakantiegevoel.

Ontbijt in een museum

De foto had beter gekund maar mijn bedoeling komt wel over, hoop ik. We kijken hier de ontbijtzaal in van het hotel in Brindisi. Mijn blog over een verrassende ontmoeting daar houden we tegoed, er moeten linkjes in die ik op mijn mobiel niet voor elkaar krijg. Goed, terug naar het hotel waar we vorig weekend verbleven.Door alles in wit- en crème tinten te houden, inclusief de tafelkleden, komt de kunst mooi uit.

Ongesigneerd werk maar wij vonden deze twee schilderijen fantastisch.

Vannacht sliepen we hier. Een echt Duits ingericht hotel. Van een andere orde dus maar ook apart. De eetzaal waar we vanmorgen ontbeten had beslist iets museaals. Morgenochtend ontbijten we in Delft, gewoon weer thuis.

De reis met Jos en Maarten

Of het nou kwam omdat de Gothardpas gesloten was of dat er een lang Paasweekend aankomt, feit is dat we gisteren in Zwitserland bijna twee uur in files hebben gestaan. Dus zochten we na dertien uur autorijden én stilstaan in Noord Italië een hotel terwijl we meestal pas na Milaan overnachten. Het was eenvoudig en goedkoop met twee straten verder een goede Osteria waar we heerlijk aten.

Vandaag was het in Italië al niet veel beter. Dan ga je al snel uit verveling dit soort foto’s maken. Hoewel. Vervelen was niet aan de orde. We luisterden naar de podcast over het verzetsverleden van tante Jos en volgden op CD een hoorcollege van Maarten van Rossem over de USA. Over beide valt heel veel te vertellen. Ik volsta even met twee links. Want ik moet ook kwijt dat we goed zijn aangekomen, het huis in orde aan troffen, in het zonnetje thee dronken en verder ons suf hebben gesjouwd om alles uit te laden en een plekje te geven.