Spanning en struikelstoepen

Alle huizen aan het Haagse Sweelinckplein hebben de status van Rijksmonument én dat is zeer terecht. Zie ook een eerder blog van me (klik). Het spanningshuisje op het plein is knap beschilderd en vanaf het punt waarop ik stond lijk je er dwars doorheen te kijken. Mooi gedaan door Jille van der Veen in 2019. Het middendeel, dat een parkachtige allure heeft, verdient wel wat extra zorg van de plantsoenendienst, vind ik.

In twee hoeken is nieuwe aanplant gedaan. De afzetlinten moeten er voor zorgen dat deze delen niet betreden worden. Maar het was jammer genoeg nogal doorgeschoten, rommelig en vol met onkruid. De bankjes zijn tamelijk verveloos en de stoepen er omheen zo ongelijk dat ik voortdurend naar beneden moest kijken om niet te struikelen. Evengoed heb ik natuurlijk erg van deze oase genoten waar ik samen met een zusje wat wandelde, van de zon genoot en elders op een terrasje neerstreek. Een maandagmiddag in vakantiestemming.

Pinksterpicknick

We braken rond drie uur weer op maar vanaf twaalf uur zaten we toch maar mooi aan de jaarlijkse familiepicknick. In 2020 en 2021 was het vanwege bekende redenen niet mogelijk met grote groepen bij elkaar te komen. We prikten de laatste zondag van de schoolvakantie als uiterste poging om toch als grote familie bijeen te zijn en deden ook verwoede pogingen het zo picknick mogelijk te houden. Aan de zoete en hartige happen lag het niet, aan de wil om het gezellig met elkaar te hebben ook al niet want het wás gezellig. Maar de lage temperatuur en de dreigende regen zorgden er wel voor dat we niet tot half zeven met z’n allen ontspannen in het gras zaten. Maar ja, het is dan ook geen Pinksteren vandaag.

Vakantiegevoel

Na de lunch gisteren, zochten we een rustige plek aan het water op. We zagen een bankje in de schaduw, precies wat we nodig hadden. We hadden elk ons boek meegenomen maar we begonnen met staren over het water en haalden vakantieherinneringen op. Dit is nog altijd de plek waar we verliefd werden op Italië.

Mensen kijken, ook al heerlijk. Hoe houdt iemand het vol, liggend op de betonnen ondergrond met alleen een handdoekje? Hoe komen mensen er op om op het heetst van de dag in de zon te gaan liggen bakken? Van het naastgelegen grasveldje met ligbedden en parasols werd nauwelijks gebruik gemaakt. De wijnboer haalde nog een ijsje, wij klapten onze boeken dicht en gingen rond half vijf ons boodschappenlijstje afwerken.

Weg in eigen land

We reden er ongeveer langs, dus waarom niet even afslaan naar Kinderdijk? Ik dacht er ooit wel eens geweest te zijn maar herkende helemaal niets. Dat zal komen omdat de directe omgeving is aangepast op toerisme met een parkeerplaats, vertrekpunt van boten en heel veel mogelijkheden om per fiets de negentien molens langs te gaan. De lucht was dreigend en daar bleef het niet bij. Ik ben teruggehold naar de auto want geen zin in een verzopen kop. We doen de komende dagen net of we op vakantie zijn. Niet alleen in eigen land, zélfs in eigen provincie. De onderste foto maakte ik vanuit onze tijdelijke locatie. Mogen jullie raden waar we zijn.

Door de knieën

Jullie horen me weinig meer over onze bruggenloop. Dat klopt. Te afgezaagd geworden na een jaar linksom of rechtsom ommetjes. Sowieso begint er veel afgezaagd te worden nu we steeds langer down blijven. Er is genoeg te doen hoor. Kasten opruimen en inhoud uitdunnen is er zo een die elk jaar in deze periode actueel is. Sociale contacten onderhouden door af en toe een kaart te sturen of te beeldbellen. Virtueel musea bezoeken. Vakantiefoto’s bekijken, ik verveel me niet en heb op dat punt ook afwisseling genoeg. Maar het leven is wel saai, momenteel. Goed, ik liep gisteren weer eens een ander ommetje en passeerde deze gevels. Dat vind ik dan wel aardig. Voor een beter standpunt had ik even door de knieën moeten gaan maar dat gaat me wat lastig af. Vandaag een ultra kort rondje met de capuchon op en de plu mee. En dan morgen? Zon. Kunnen we dat afspreken?

Waarom schrijft een mens?

Beter nog: waarom schrijft dit mens? Ik begon het me af te vragen na de laatste reactie op mijn blog van gisteren. Bijzonder is ook dat de één het inspirerend noemt als ik begin op te ruimen en een ander me van barbarij beticht en me naar het Meertensinstituut verwijst. Ik begon gisteren met voorlezen van een reis door Zuid Afrika in 1997. Als we aan die reis terugdenken komen bepaalde beelden bovendrijven. Het was leuk deze terug te lezen. Er waren ook beschrijvingen die ons niet veel meer zeiden en geen duidelijke herinnering meer opriepen. Conclusie: wat we in ons hart en geheugen meedragen van die reis hoeven we niet van papier te lezen. Ik schreef tijdens zo’n reis toch ook vooral om de vele indrukken te ordenen en later bij de foto’s de juiste volgorde te kunnen nalezen.

Onze familiereizen naar Australië zijn ingebonden en de weerslag ervan ligt hier rechts onder. Sinds ik digitale foto’s in albums verwerk, vaak van onze familiereünie ergens ter wereld, verwerk ik het reisverslag ervan en dat plak ik achterin het album. Misschien vinden kinderen en kleinkinderen dat ooit nog eens aardig om te lezen. Het dagboekschriftje van de familiereünie in Thailand 2014 links op de foto ligt samen met de reisbescheiden klaar om nog verwerkt te worden! Dat ga ik alsnog doen, net zoals een album maken van onze familiebijeenkomst in Nederland, drie jaar geleden! Maar aantekeningen van losse vakanties die alleen voor ons zelf aardige herinneringen oproepen, gaan na lezing echt weg. Waarom zou ik alles bewaren? In kratten laten verstoffen en het onze kinderen later weg laten gooien? Die kennen onze verhalen wel en hebben aan onze inboedel al werk genoeg. Over dertig jaar.

De herinnering verversen

Ooit heb ik stapels schriften en notitieboekjes met vakantiedagboeken meegenomen naar Italië in de ijdele hoop ze daar op de laptop uit te werken en aldus al onze vakanties en reizen voor het nageslacht te bewaren. Een deel van de Franse vakanties heb ik daadwerkelijk in een pc-bestand gezet. En ook de reizen naar Australië werkte ik uit en de kinderen kregen daar een bijeengebonden exemplaar van. Maar wat doe je verder met al die blaadjes gevuld met stedentrips, zonvakanties en rondreizen? Ik ben vandaag gestart met het voorlezen aan de man met wie ik al die vakanties vierde. Daarna gooi ik het betreffende schrift weg.

Onlangs kwam ik op het spoor van die vakantiedagboeken toen ik opzocht wanneer we voor het eerst in San Quirico d’Orcia waren en hoe we daar verzeild kwamen. Belangrijk is de terug gevonden informatie totaal niet. Het grote opruimen is dus weer begonnen en vandaag past het weer er ook prima bij.

bovenste foto vanuit ons raam, overige twee op de Paardenmarkt

Onder de Toscaanse zon

(vanuit de rijdende auto)

Alleen het landschap al is hier zo ongelooflijk mooi en romantisch, dat ik foto’s zou kunnen blijven maken. De camera liet ik thuis en ik fotografeer op mijn mobieltje. In zekere zin jammer want het kan mooier. Maar ik bedacht me dat ik deze drie vakantiedagen niet voortdurend wil fotograferen. Ik geniet en neem mijn herinneringen in mijn hoofd mee, dat is ook wel eens mooi. Als er straks in Caldese nog een paar regenachtige dagen komen, ga ik wel eens kijken of ik materiaal genoeg heb dat de moeite waard is om over te bloggen.

Misverstand

De naam van mijn blog zegt het al, we wónen in Caldese. Het is dus geen vakantie. Gisteren reageerde Sjoerd, hij vindt dat we zo hard werken. Nou mensen, dat doen we met liefde . We zijn trots op hoe we hier wonen en wat we in de loop der jaren tot stand hebben gebracht en dan is het logisch om dat te onderhouden. Wekelijks gaan we een dag op pad en hebben dan wél direct een vakantiegevoel. Op weg naar ons doel gisteren, reden we voorbij Assisi. Dan móet ik even de auto uit om een foto te maken.

Nog zomaar een detail onderweg. Daar genieten we van. En wat te denken van de pizza die we voor de pranzo in een eenvoudige tentje aten? Instant vakantiegevoel. Na afloop deden de weekend boodschappen en eenmaal thuis hebben we nog een uurtje wijn gebotteld. Zo’n dag is een zalige mix van in-en ontspanning. En waar we geweest zijn, vertel ik morgen.

Weer weg uit Zeeland

Nee, echt voorjaarsachtig ziet het er niet uit. Wel ruim. Zou het komen omdat ik Italië mis? Dat ik zoveel behoefte heb aan uitzicht en een rustige omgeving? Ik sliep prima in ons weekendhuisje en denk dat dit mede kwam door de stilte. Wel direct na het ontwaken een gevoel van ‘er is wat aan de hand’. Hebben jullie dat ook? Dat Corona een onrust veroorzaakt die zich maar lastig laat temmen.

Enfin, ik zie om me heen dat velen trachten het beste er van te maken. Dat mensen aanbieden te helpen als dat nodig is. Ik hoop en verwacht ferme taal van Mark Rutte vanavond. Mensen die de situatie onderschatten moeten het nog maar eens duidelijk horen van hem. Mensen die hamsteren ook. Ik heb gezegd.