Weer weg uit Zeeland

Nee, echt voorjaarsachtig ziet het er niet uit. Wel ruim. Zou het komen omdat ik Italië mis? Dat ik zoveel behoefte heb aan uitzicht en een rustige omgeving? Ik sliep prima in ons weekendhuisje en denk dat dit mede kwam door de stilte. Wel direct na het ontwaken een gevoel van ‘er is wat aan de hand’. Hebben jullie dat ook? Dat Corona een onrust veroorzaakt die zich maar lastig laat temmen.

Enfin, ik zie om me heen dat velen trachten het beste er van te maken. Dat mensen aanbieden te helpen als dat nodig is. Ik hoop en verwacht ferme taal van Mark Rutte vanavond. Mensen die de situatie onderschatten moeten het nog maar eens duidelijk horen van hem. Mensen die hamsteren ook. Ik heb gezegd.

Vreemde snuiters

Even wegdromen bij een palmboom. Zacht wiegend door een tropisch briesje aan een wit zandstrand bij een helderblauwe zee. Maar ik zag deze vandaag in een Delftse achtertuin. Waarom vind ik dit nou ongepast? In huiskamers zetten we ook tropische planten en daar schrik ik minder van. Ik ga er maar van uit dat de bewoners genieten van deze boom die hun vast de illusie van vakantiegevoel zal geven. Dan geniet ik nog even van een andere rare snuiter, die ik vandaag toegezonden kreeg van schoonzoon. Minstens even ongepast om de sensuele lippen op dit het meesterwerk van Johannes Vermeer te verstoppen onder een mondkapje. Maar daar geniet ík nou van.

Behoorlijk warm

Naar de kust of naar een meer? Dat was gisteren de vraag toen een afspraak verviel en we onszelf een soort vakantiedag hadden beloofd. Het werd het Trasimenomeer waar we kampeerherinneringen ophalen, vaste adresjes hebben voor de lekkerste vis en ook een goede ijssalon weten.

Er gaan veerboten naar de drie eilandjes in het meer. Heel leuk om te doen, maar dat doen we nog wel eens met de kleinkinderen. Wij hielden het bij een smakelijk vismaaltje in dit vrolijk gekleurde restaurant, wat geslenter onder de pijnbomen van een boulevard en een ijsje toe. Lekker daggie.

Landerig

DSC_0006

Na de pranzo lopen we nog even door de stille straten van Gubbio. Zo langzamerhand komt aan de vakantieperiode een einde. Na drie maanden gaan de scholen weer beginnen en herneemt het normale leven zich. De sfeer is wat landerig, een enkeling heeft een paraplu bij zich voor je-kan-niet-weten.DSC_0013

DSC_0011

Hoewel de temperatuur zo rond de 22 graden is, blijven de terrassen leeg. In de verte komt een bui aanrollen maar drijft ook weer over. Ik ga thuis de wijnetiketten in orde maken. In onze septemberroutine speelt alles rondom de wijnproductie een belangrijke rol. Ik kom er vast nog op terug.

DSC_0014

Naar het ronde archief

DSC_0031

Hoe doen andere bloggers dat toch, denk ik regelmatig. Een foto-archief goed ordenen en beheren, is een vak apart. Ik loop er geregeld in vast. Zo vind het het aardig om inzoomfoto’s te maken, maar ik plaats ze zelden omdat ze geen verhaal vertellen.

DSC_0154

Ik ben maar weer eens hevig aan het opschonen. Vrijwel alle landschapfoto’s kunnen weg. Die waar mensen op staan natuurlijk niet. Die gaan in een apart mapje. Elke dag een uurtje ruimen, dat zou het beste zijn. Maar er zijn zoveel andere leuke en noodzakelijke dingen te doen. Waar heb ik mijn opruimdiscipline ook al weer gelaten?

DSC_0016

Water en paarden

DSC_0041

Groot was de vreugde bij de kleindochters toen er gistermiddag ineens paarden in de wei tegenover ons huis stonden. De paarden hinnekten, de meisjes hinnekten terug. Wat een plezier. Vanmorgen verplaatste de kudde zich weer en was ik nét op tijd om een verre foto te maken. Pfff…heb ik mijn omissie van gisteren ook weer goed gemaakt met dit zoekplaatje. Het zijn dezelfde paarden die op ons erf stonden, maar nu zonder ruiter.

DSC_0043

DSC_0049-001

De vakantievierders amuseren zich uitstekend, zowel groot als klein. Alleen heeft vanmorgen een  waterpomp de geest gegeven. Geen goede timing want heel Italië is vrij in augustus. Aan een oplossing wordt  hard gewerkt. Pfff…niets is vanzelfsprekend hier.

De buitengebieden

DSC_0031

Een paar relaties van de belastingman verhuisden in de loop van de jaren vanuit de randstad naar Den Bosch, Nijmegen, Arnhem en Ede.  Hij bezocht ze vandaag allemaal en dus sloot ik me in mijn eentje aan bij de zondagochtend-wandelclub. Mooi maar koud hoor, om negen uur. Zitten op dit kleurrijk alternatieve bankje was er niet bij, we hielden de wandeling kort.

DSC_0007

Vervolgens zat ik aan de koffie in Reeuwijk waar onze dochter en haar gezin een week vakantie vieren. Ik schaarde me bij haar aan tafel en hielp mee een paar van de duizend puzzelstukjes aan te leggen. Heerlijk ontspannend werk. DSC_0018

De vakantievierders gingen zwemmen en ik terug naar Delft. Daar zag ik een fraai zonmotief bij onze voordeur. Waarna ik zeer voldaan in mijn eigen stoel ging zitten. DSC_0020