Bieb-miep

Daar stond ik van de week weer even. Op het schoolplein om de kleindochters op te halen en aansluitend met ze naar de bibliotheek te gaan. Geen straf voor deze oma en al helemaal niet voor de kleindochters. De jongste kiest in een paar tellen heel doelgericht haar boeken uit. De oudste snuffelt en neust en raadpleegt via de pc wat op voorraad is. Kijk haar zitten met hangende knieën en vorsende blik.

Uiteindelijk ging dit boek mee van een van haar favoriete schrijvers, de muis Thea Stilton. Dat blijkt een pseudoniem te zijn van de Italiaanse Elisabette Dami. Dat heb ik moeten opzoeken op internet.

Ik wil het graag eens lezen, al spreekt de omslag mij niet direct aan met de Disney-achtige figuren. Maar voor een meisje van negen ligt dat anders, natuurlijk. Elk jaar krijgen de kleinkinderen van ons een boek dat behoort tot de klassiekers van de Nederlandse jeugdliteratuur. Voor twee euro is het vanaf gisteren te koop bij de boekhandel via de Stichting Geef een Boek Cadeau!

Vóór dat ik het weggeef, denk ik het nog even stiekem zelf te lezen.

Esther, Adriaan, Ton en een weggever

Uit de minibieb haalde ik een boek met verzamelde colums van Esther Verhoef. Nog niet eerder las ik iets van haar. Ze schrijft best aardig, vond ik. En toen ik bij de kringloop twee boeken van haar zag voor nog geen twee euro per stuk, schafte ik ze aan. Lekkere weglezers tijdens de donkere dagen. Fijne doorgevers zijn het ook. Lees vooral dit hele bericht uit.

Van Adriaan van Dis heb ik zo’n beetje zijn hele oevre in de boekenkast staan. Dus dat onlangs geschreven kinderboek wil ik wel hebben, liet ik me recent ontvallen. Ik mocht het op 5 december uitpakken want de wijnboer bleek een attente Sinterklaas te zijn.

Leuk geschreven en geweldig geïllustreerd. Een luxe gouden boekje bovendien. Had ik niet onlangs een zilveren boekje gekregen? Warempel, het meisje met de Parel, geschreven door Ton van Reen en van tekeningen voorzien door Ben van Brummelen.

Waar ken ik nou de naam Ton van Reen ook weer van? Ha, die staat met twee dikke en één dun boek ook in de kast. Korte dagen en veel regen; ik hoef me niet te vervelen.

De twee thrillers van Esther Verhoef ga ik doorgeven. Wie er één wil hebben (als ik ik het uit heb) kan zich melden, ik stuur het met liefde door.

Eén herder en twee koningen

Afgelopen week leverden we de restanten van onze niet verkochte rommelmarktspul in bij de plaatselijke kringloopwinkel. Dus ik ging ábsoluut niets kopen toen ik vanmorgen met een vriendin bij Rataplan was. Zij zocht kerstboomverlichting en slaagde uitstekend terwijl ik zomaar wat rondsnuffelde.

Ik kocht evengoed wel drie boeken, waarvan ik er één aan mijn vriendin gaf. De andere twee gaan mij leesplezier verschaffen én mijn zelf opgelegde boekenquotum voor dit jaar toch nog enigszins in de juiste richting helpen. Ik kwam bovendien thuis met een nieuw idee: volgend jaar gaat deze sinterklaas bij de kringloop winkelen en mijn hele klazenfamilie daartoe ook te zien overhalen.

De schrijfster

Ze is bezig met haar derde boek. Twee jaar geleden schreef ze al twee delen over haar opa. Nu werkt ze aan Meester Krab. De eerste boeken waren met grote hanenpoten neer gekrabbeld. Inmiddels komt er structuur in. Voorin staan alvast de vier hoofdstukken vermeld. Een daarvan heet: Gevaar. Het laatste hoofdstuk: Eind goed, al goed. Dat we alvast maar weten dat het wel spannend wordt maar toch goed afloopt. Carry Slee en Francine Oomen zijn haar voorbeelden. Ze vertelde me gisteravond heel serieus dat ze later schrijfster wil worden. En ook dat ze dan de Gouden Griffel wil winnen. Isabel Harmsen. Ze past wel in dat rijtje vindt deze onbevooroordeelde oma.

Verslavend boek

Minder schermtijd en meer boeken lezen. Dat is wat ik graag wil en ik wijdde er zelfs een blogje aan. Nu we bijna op de helft van het jaar zijn, heb ik 26 boeken gelezen, dus de 52 die ik in 2019 wil lezen, ga ik in dit tempo wel halen. Is het raar om jezelf dit soort opdrachten te geven? Misschien. Maar voor mij werkt het wel. En veel belangrijker; ik geniet ervan. Ik las vandaag Een klein leven uit van Hanya Yanagihara. Aanbevolen door een bevriend echtpaar (mannen die boeken lezen hebben sowieso een streepje vóór bij mij, omdat het minder voorkomt). Een snijdende leeservaring en Het exeptionele verhaal over de kracht van vriendschap, zijn twee recensies waarmee ik het volledig eens ben. In 750 (!) bladzijden las ik een huiveringwekkend verhaal waarvan ik even bij moet komen.

Het succes van de minibieb

Om te beginnen hou ik van het woord minibieb. Een goed bekkende Nederlandse samenstelling die precies zegt wat het is. Hier in Delft zijn er best veel. Zelfs een oud konijnenhok is geschikt gemaakt. Alleen moet je hier op de hurken om een boek te kiezen.

Ik maak vaak gebruik van een minibieb en lees daardoor regelmatig verrassende boeken. Zo nam ik dit boek mee, de titel sprak me direct aan, dat snappen jullie wel. De naam van de auteur zei me niets maar dat ligt aan mij. Ik ben niet zo bekend met de Skandinavische schrijvers. Maar dat gaat veranderen na dit boek. Wat een pracht roman van een waanzinnig goede schrijver. Hij schreef ook de Wallander-serie. Nooit gezien, wel over gehoord.

In Italië kom ik sporadisch een minibieb tegen, maar zie ik er één dan neem ik een kijkje. En dat valt eerlijk gezegd nogal eens tegen.

Van ’t een komt ’t ander

9789018044367_anwb_image_1jpg_2 (1)

Kort geleden kreeg ik dit boek cadeau. Het was met zorg voor me uitgekozen en ik heb het met heel veel plezier gelezen. Marjolein Westerterp reist met Rik Felderhof door Italië en doet dat aan de hand van scenes uit de Ravelli-serie de Vliegenvanger. En als een soort bijvangst interviewt zij Rik. Ik heb nooit geweten dat Ravelli het pseudoniem van Rik Felderhof was. Mijn geheugen voor boeken is niet erg groot maar gaandeweg begon me steeds meer te dagen. In Delft dook ik in mijn boekenschrift en vond uit dat ik tenminste één deel heb gelezen. Nu ga ik koortsachtig op zoek naar de andere twee delen. Toevalligheid speelt dus een grote rol in mijn leesgedrag.

P1240560