Nu we het toch over boeken hebben…

In 2020 won de ‘Meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman de NS Publieksprijs. Daar kan ik me goed in vinden, ik blogde al over dit boek en kan iedereen aanbevelen. Zelf had ik Het Hooge Nest van Roxanne van Iperen voorgedragen op de site van de NS. Nadat wij het lazen (klik) ging het naar onze dochter en schoonzoon. Deze laatste moet geloof ik nog wat aangespoord worden. Als ik een lijstje zou maken van de beste boeken die ik het afgelopen jaar las, staat dit boek op nummer één. Op nummer twee Mijn haat krijgen jullie niet van Antoine Leiris. Het is het dagboek van een man die zijn vrouw verloor bij de aanslag Bataclan in Parijs. Alle twee geen lichtvoetige boeken, integendeel zeer aangrijpend. Met de reeks boeken van Lucinda Riley heb ik de zwaarmoedigheid weer rechtgetrokken dit afgelopen leesjaar.

Boeken en lijstjes en jeugdsentiment

Blogvriendin Bertie schreef deze week een blog over het radioprogramma de Taalstraat met daaraan gekoppeld de Nederlandse Boeken top honderd (klik). Nou dan heb je mij hoor. Ik hang zelf van lijstjes aan elkaar en dus ik ging meteen kijken welke boeken ik ook heb gelezen en dat waren er heel wat. Bertie herlas Beekman en Beekman en ik herlas toevallig afgelopen zomer Mijn kinderen eten turf, beide boeken zijn geschreven door Toon Kortooms. Wat haar wel gebeurde en mij niet, dat ze nog steeds met veel plezier kon lachen over avonturen van die twee broers. Het boek ontkwam aan haar opruimronde. Mijn boek, dat ooit stuk gelezen is – kijk maar hoe het er uit zag – is na lezing bij het oud papier terecht gekomen. Niet alleen om dat het er niet meer uitzag, maar ik vond het zó ouderwets, belerend en stichtelijk dat ik me niet kon voorstellen er nog iemand blij mee te maken. Ik maakte er wel een foto van onder het motto misschien komt die nog eens van pas. Zoals het altijd gaat, ben ik nu toch benieuwd naar Beekman en Beekman. Ik wil ook wel eens schaterlachend lezen. Er is vast nog wel aan te komen, ik ga maar eens kringlopen.

Cadeautje voor mezelf

Mijn voornemen om dit jaar tenminste 52 boeken te lezen, is gelukt. Sterker nog, ik denk de 60 wel te halen. Nou was het in dit jaar met minder sociale contacten ook niet echt heel moeilijk. Al waren er ook wel perioden waarin de concentratie wat te wensen over liet en het boeklezen even stil lag. Ik las heel veel op mijn e-reader en ook de minibiebs leverden me veel. Tijd om mezelf te belonen met de aanschaf van twee boeken. Het Zoutpad van Raynor Winn stond langdurig op mijn wensenlijstje. Van dat boek ga ik na lezing een doorgeefboek maken. En Mrs Degas van Arthur Japin mag in mijn boekenkast niet ontbreken. De lange weekends eind deze maand zijn dan misschien minder ingevuld met familie en vrienden, ik kijk er nu op een andere manier naar uit.

Het stadse ommetje

Ons dagelijkse wandelingetje ging vandaag toch maar weer eens door het centrum. Direct na de lunch strekten we de benen. Eerder vanmorgen is het televisietoestel naar de reparateur gebracht en zijn twee tassen met kleding, stapels met overtollige boeken uit onze minibieb en vier stoelen naar de kringloop gebracht. Kortom we zijn weer aardig aan het ruimen. Gaat de man die al dat wegbrengwerk en sjouwen voor zijn rekening nam hier geïnteresseerd staan snuffelen bij een minibieb die we passeerden. ‘Ik hou mijn handen in mijn zakken’ zei hij en dat deed ie ook. Ik niet. Ik maakte nog even snel een foto van zomaar iets.

Suikerzoete romantiek

laatste pleintje in Perugia
Riegel in Duitsland

Al heel wat mensen zijn mij voorgegaan met het lezen van De Zeven Zussen. Ik stond niet te trappelen maar was wel benieuwd. Het leek mij iets te veel keukenmeidenromantiek. En dat is het ook. Schrijfster Lucinda Riley heeft het over smaragdgroene ogen, goudblonde lokken en een albasten huid. Wendingen zie je tien bladzijden eerder al aankomen. En toch. Toch weet ze ineens te verrassen. Zijn de achtergrondverhalen, die zich in verschillende werelddelen afspelen, informatief. Inmiddels heb ik bijna drie van de zeven delen uit. Ja, suikerzoete romantiek, maar ik zit nu zó in het verhaal dat ik er zelfs een blog met zoete foto’s over maak en ik me niet meer stoor aan:’ hij hield haar vast bij haar middel en even voelde ze zijn zachte adem in haar nek’. Sterker nog; ik ben benieuwd naar de andere delen.

keukentafel Caldese

Een slag in de rondte

Ook de minibieb in ons gebouw ontkwam niet aan een opruimbeurt. Hij stroomde over en dus keek ik eens goed welke boeken er al lange tijd in staan en verdween een stapel samen met ons eigen overschot richting de kringloop. Ik ben trouwens een grootverbruiker als het om minibiebs gaat. Het boek De lange dagen van Castellamare komt er ook vandaan. De levens van drie generaties op een eiland vlakbij Sicilië heb ik verslonden. Jammer dat het eiland niet bestaat, ik zou er zó naar toe willen.

Hier ligt de te lezen stapel voor me klaar. Het idee zonder boek te zitten is bijna onverdraaglijk en komt eerlijk gezegd ook nooit voor. Ben nu bezig in de Engel van Amsterdam van Geert Mak waarin de geschiedenis tot de negentiger jaren van de hoofdstad wordt beschreven en geduid. Heel interessant. De wijnboer dook na mij in het boek over Castellamare. Daarna zal het gaan rouleren bij onze Nederlandse vrienden in Italië. Ik lees me in deze periode een slag in de rondte en de boeken circuleren mee.

In ganzenpas naar de kringloop

Vandaag pakken we één van onze lastigste klussen aan, namelijk het opschonen van de boekenkast. Harde keuzes dienen er gemaakt te worden want voor elk boek dat het huis binnenkomt, moet er ook weer één uit. Ondanks minibieb en e-reader kopen en krijgen we nog steeds boeken. Dat kan maar niet ongebreideld door gaan. Net zo min als bij deze twee ganzenfamilies die we vorige week tegenkwamen. Eén stel met vijf koters, het andere met zes. In vrede samen langs de slootkant. Het mag er dan allemaal schattig uitzien, de populatie wordt wel erg groot en de overlast ook. Twee kratten boeken verdwijnen er naar minibieb en kringloop. Dat kun je met gansjes niet doen. Ik gun ze van harte hun leven en familiegeluk maar waar laten we al dat spul?

Bieb-miep

Daar stond ik van de week weer even. Op het schoolplein om de kleindochters op te halen en aansluitend met ze naar de bibliotheek te gaan. Geen straf voor deze oma en al helemaal niet voor de kleindochters. De jongste kiest in een paar tellen heel doelgericht haar boeken uit. De oudste snuffelt en neust en raadpleegt via de pc wat op voorraad is. Kijk haar zitten met hangende knieën en vorsende blik.

Uiteindelijk ging dit boek mee van een van haar favoriete schrijvers, de muis Thea Stilton. Dat blijkt een pseudoniem te zijn van de Italiaanse Elisabette Dami. Dat heb ik moeten opzoeken op internet.

Ik wil het graag eens lezen, al spreekt de omslag mij niet direct aan met de Disney-achtige figuren. Maar voor een meisje van negen ligt dat anders, natuurlijk. Elk jaar krijgen de kleinkinderen van ons een boek dat behoort tot de klassiekers van de Nederlandse jeugdliteratuur. Voor twee euro is het vanaf gisteren te koop bij de boekhandel via de Stichting Geef een Boek Cadeau!

Vóór dat ik het weggeef, denk ik het nog even stiekem zelf te lezen.

Esther, Adriaan, Ton en een weggever

Uit de minibieb haalde ik een boek met verzamelde colums van Esther Verhoef. Nog niet eerder las ik iets van haar. Ze schrijft best aardig, vond ik. En toen ik bij de kringloop twee boeken van haar zag voor nog geen twee euro per stuk, schafte ik ze aan. Lekkere weglezers tijdens de donkere dagen. Fijne doorgevers zijn het ook. Lees vooral dit hele bericht uit.

Van Adriaan van Dis heb ik zo’n beetje zijn hele oevre in de boekenkast staan. Dus dat onlangs geschreven kinderboek wil ik wel hebben, liet ik me recent ontvallen. Ik mocht het op 5 december uitpakken want de wijnboer bleek een attente Sinterklaas te zijn.

Leuk geschreven en geweldig geïllustreerd. Een luxe gouden boekje bovendien. Had ik niet onlangs een zilveren boekje gekregen? Warempel, het meisje met de Parel, geschreven door Ton van Reen en van tekeningen voorzien door Ben van Brummelen.

Waar ken ik nou de naam Ton van Reen ook weer van? Ha, die staat met twee dikke en één dun boek ook in de kast. Korte dagen en veel regen; ik hoef me niet te vervelen.

De twee thrillers van Esther Verhoef ga ik doorgeven. Wie er één wil hebben (als ik ik het uit heb) kan zich melden, ik stuur het met liefde door.

Eén herder en twee koningen

Afgelopen week leverden we de restanten van onze niet verkochte rommelmarktspul in bij de plaatselijke kringloopwinkel. Dus ik ging ábsoluut niets kopen toen ik vanmorgen met een vriendin bij Rataplan was. Zij zocht kerstboomverlichting en slaagde uitstekend terwijl ik zomaar wat rondsnuffelde.

Ik kocht evengoed wel drie boeken, waarvan ik er één aan mijn vriendin gaf. De andere twee gaan mij leesplezier verschaffen én mijn zelf opgelegde boekenquotum voor dit jaar toch nog enigszins in de juiste richting helpen. Ik kwam bovendien thuis met een nieuw idee: volgend jaar gaat deze sinterklaas bij de kringloop winkelen en mijn hele klazenfamilie daartoe ook te zien overhalen.