Vestdijk ruimen of niet?

Zo eens in de twee, drie jaar ruimen wij delen van onze boekenkast leeg. Toevallig hadden we het vorige week over de Vestdijkplank. De wijnboer verzamelde zo’n 34 boeken van deze veelschrijver. Van herlezen komt het niet en bovendien: is het niet erg ouderwets geworden? Spreekt het ons nog wel aan? Zullen we Vestdijk ruimen? Vorige week was het vijftig jaar geleden dat Simon overleed en verscheen er een groot stuk in de krant van Joyce Roodnat die hem met veel genoegen aan het herlezen is. Tja, dan slaat bij ons de twijfel toe. Boeken wegdoen is sowieso een emotionele beproeving. De ruimtenood is bovendien nog niet nijpend. Jullie snappen dat we aan het herlezen gaan. Er liggen nog vier boeken op mijn stapel, daarna komt de Koperen tuin aan bod. Bevalt het niet dan zijn er vast liefhebbers te vinden die we met deze collectie een plezier doen.

Spannende ontsnapping

Vandaag is het precies vierhonderd jaar geleden dat Hugo de Groot in een boekenkist ontsnapte vanuit Slot Loevestein. We komen Hugo vaak tegen want zijn standbeeld staat meer dan levensgroot op de Markt in Delft. Slot Loevestein kwamen we vorige week tegen toen we op de uiterwaarden van de Waal naar de overkant keken. Tijdens zijn gevangenschap, die hij studerend door mocht brengen, kreeg deze rechtsgeleerde boeken vanuit Gorinchem aangeleverd. Zo ontstond ook het idee om te ontsnappen in die boekenkist. Al op elfjarige leeftijd ging hij in Leiden rechten studeren en nog steeds wordt hij gezien als de grondlegger van het zeerecht zoals dat nog steeds geldt. Het is dus een Delftenaar waar we best een beetje trots op mogen zijn. En wat zal de goede man vierhonderd jaar geleden blij geweest zijn toen hij eindelijk uit die kist kon kruipen.

In Bethlehem

Je hoeft natuurlijk niet persé naar Gorinchem om boeken te kopen. Maar nu we een paar dagen in dit vestingstadje verblijven en we bovendien hoorden van een vriendin dat hier in een historisch pand de literaire boekhandel de Mandarijn gevestigd is, maakten we gisteravond al een afspraak voor een bezoekje vandaag.

Jarenlang was hier een museum in het oorspronkelijk als patriciërswoning gebouwde pand. De naam Dit is in Bethlehem komt van een beeldhouwwerk dat de gevel siert in de vorm van een kersttafereel. Met de eigenares van de boekwinkel hadden we een leuk gesprek. Sinds kort is ook de Historische Vereniging Oud Gorcum vertrokken uit dit hoge pand. De boekhandelaarster doet nu een voorstel om er (voor) leeskamers van te maken, schrijflessen te gaan geven en soortgelijke activiteiten. Het lijkt mij een uitstekend plan want de lees- en schrijfvaardigheid van de jeugd holt hard achteruit, is onlangs nog weer eens vastgesteld. Wij kochten er drie boeken, daar kom ik binnenkort nog wel eens op terug. Ze liggen mooi te zijn op de sitetable in ons sfeervolle tijdelijke appartement.

Nu we het toch over boeken hebben…

In 2020 won de ‘Meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman de NS Publieksprijs. Daar kan ik me goed in vinden, ik blogde al over dit boek en kan iedereen aanbevelen. Zelf had ik Het Hooge Nest van Roxanne van Iperen voorgedragen op de site van de NS. Nadat wij het lazen (klik) ging het naar onze dochter en schoonzoon. Deze laatste moet geloof ik nog wat aangespoord worden. Als ik een lijstje zou maken van de beste boeken die ik het afgelopen jaar las, staat dit boek op nummer één. Op nummer twee Mijn haat krijgen jullie niet van Antoine Leiris. Het is het dagboek van een man die zijn vrouw verloor bij de aanslag Bataclan in Parijs. Alle twee geen lichtvoetige boeken, integendeel zeer aangrijpend. Met de reeks boeken van Lucinda Riley heb ik de zwaarmoedigheid weer rechtgetrokken dit afgelopen leesjaar.

Boeken en lijstjes en jeugdsentiment

Blogvriendin Bertie schreef deze week een blog over het radioprogramma de Taalstraat met daaraan gekoppeld de Nederlandse Boeken top honderd (klik). Nou dan heb je mij hoor. Ik hang zelf van lijstjes aan elkaar en dus ik ging meteen kijken welke boeken ik ook heb gelezen en dat waren er heel wat. Bertie herlas Beekman en Beekman en ik herlas toevallig afgelopen zomer Mijn kinderen eten turf, beide boeken zijn geschreven door Toon Kortooms. Wat haar wel gebeurde en mij niet, dat ze nog steeds met veel plezier kon lachen over avonturen van die twee broers. Het boek ontkwam aan haar opruimronde. Mijn boek, dat ooit stuk gelezen is – kijk maar hoe het er uit zag – is na lezing bij het oud papier terecht gekomen. Niet alleen om dat het er niet meer uitzag, maar ik vond het zó ouderwets, belerend en stichtelijk dat ik me niet kon voorstellen er nog iemand blij mee te maken. Ik maakte er wel een foto van onder het motto misschien komt die nog eens van pas. Zoals het altijd gaat, ben ik nu toch benieuwd naar Beekman en Beekman. Ik wil ook wel eens schaterlachend lezen. Er is vast nog wel aan te komen, ik ga maar eens kringlopen.

Cadeautje voor mezelf

Mijn voornemen om dit jaar tenminste 52 boeken te lezen, is gelukt. Sterker nog, ik denk de 60 wel te halen. Nou was het in dit jaar met minder sociale contacten ook niet echt heel moeilijk. Al waren er ook wel perioden waarin de concentratie wat te wensen over liet en het boeklezen even stil lag. Ik las heel veel op mijn e-reader en ook de minibiebs leverden me veel. Tijd om mezelf te belonen met de aanschaf van twee boeken. Het Zoutpad van Raynor Winn stond langdurig op mijn wensenlijstje. Van dat boek ga ik na lezing een doorgeefboek maken. En Mrs Degas van Arthur Japin mag in mijn boekenkast niet ontbreken. De lange weekends eind deze maand zijn dan misschien minder ingevuld met familie en vrienden, ik kijk er nu op een andere manier naar uit.

Het stadse ommetje

Ons dagelijkse wandelingetje ging vandaag toch maar weer eens door het centrum. Direct na de lunch strekten we de benen. Eerder vanmorgen is het televisietoestel naar de reparateur gebracht en zijn twee tassen met kleding, stapels met overtollige boeken uit onze minibieb en vier stoelen naar de kringloop gebracht. Kortom we zijn weer aardig aan het ruimen. Gaat de man die al dat wegbrengwerk en sjouwen voor zijn rekening nam hier geïnteresseerd staan snuffelen bij een minibieb die we passeerden. ‘Ik hou mijn handen in mijn zakken’ zei hij en dat deed ie ook. Ik niet. Ik maakte nog even snel een foto van zomaar iets.

Suikerzoete romantiek

laatste pleintje in Perugia
Riegel in Duitsland

Al heel wat mensen zijn mij voorgegaan met het lezen van De Zeven Zussen. Ik stond niet te trappelen maar was wel benieuwd. Het leek mij iets te veel keukenmeidenromantiek. En dat is het ook. Schrijfster Lucinda Riley heeft het over smaragdgroene ogen, goudblonde lokken en een albasten huid. Wendingen zie je tien bladzijden eerder al aankomen. En toch. Toch weet ze ineens te verrassen. Zijn de achtergrondverhalen, die zich in verschillende werelddelen afspelen, informatief. Inmiddels heb ik bijna drie van de zeven delen uit. Ja, suikerzoete romantiek, maar ik zit nu zó in het verhaal dat ik er zelfs een blog met zoete foto’s over maak en ik me niet meer stoor aan:’ hij hield haar vast bij haar middel en even voelde ze zijn zachte adem in haar nek’. Sterker nog; ik ben benieuwd naar de andere delen.

keukentafel Caldese

Een slag in de rondte

Ook de minibieb in ons gebouw ontkwam niet aan een opruimbeurt. Hij stroomde over en dus keek ik eens goed welke boeken er al lange tijd in staan en verdween een stapel samen met ons eigen overschot richting de kringloop. Ik ben trouwens een grootverbruiker als het om minibiebs gaat. Het boek De lange dagen van Castellamare komt er ook vandaan. De levens van drie generaties op een eiland vlakbij Sicilië heb ik verslonden. Jammer dat het eiland niet bestaat, ik zou er zó naar toe willen.

Hier ligt de te lezen stapel voor me klaar. Het idee zonder boek te zitten is bijna onverdraaglijk en komt eerlijk gezegd ook nooit voor. Ben nu bezig in de Engel van Amsterdam van Geert Mak waarin de geschiedenis tot de negentiger jaren van de hoofdstad wordt beschreven en geduid. Heel interessant. De wijnboer dook na mij in het boek over Castellamare. Daarna zal het gaan rouleren bij onze Nederlandse vrienden in Italië. Ik lees me in deze periode een slag in de rondte en de boeken circuleren mee.

In ganzenpas naar de kringloop

Vandaag pakken we één van onze lastigste klussen aan, namelijk het opschonen van de boekenkast. Harde keuzes dienen er gemaakt te worden want voor elk boek dat het huis binnenkomt, moet er ook weer één uit. Ondanks minibieb en e-reader kopen en krijgen we nog steeds boeken. Dat kan maar niet ongebreideld door gaan. Net zo min als bij deze twee ganzenfamilies die we vorige week tegenkwamen. Eén stel met vijf koters, het andere met zes. In vrede samen langs de slootkant. Het mag er dan allemaal schattig uitzien, de populatie wordt wel erg groot en de overlast ook. Twee kratten boeken verdwijnen er naar minibieb en kringloop. Dat kun je met gansjes niet doen. Ik gun ze van harte hun leven en familiegeluk maar waar laten we al dat spul?