Tussen maart en mei

Twee maanden geleden liepen we voor het eerst door het Elsburgerbos (klik). We vonden het een ware ontdekking, zo dicht in de buurt. Afgelopen zondag kwam het er niet van maar gisteren wél. We maakten er een rondje en hoorden niets anders dan gekwinkeleer van vogels en hier er daar een hondenblafje.

Een mevrouw, duidelijk van een hondenuitlaatservice, liet maar liefst achttien honden heerlijk met elkaar rollebollen en spelen. Ik vind dat knap hoor, zo’n roedel loslopende beesten in bedwang te houden. Ik vind één loslopende hond al eng. Denk trouwens niet dat ik van angst de horizon scheef fotografeerde. Nee, het terrein is hellend en ik genoot van de uitbundigheid van al deze dieren.

De kastanjeboom links staat volop in blad en heeft zijn kaarsjes al aan. De bomen rechts ervan maken een aarzelend begin met hun bloei. Wie de moeite neemt mijn blog van 9 maart terug te lezen, zal het verschil tussen toen en nu goed kunnen zien. De picknickmand waarover ik destijds schreef, hadden we ook nu niet bij ons maar ik zie ons hier hoogzomer nog wel eens naar terug keren.

Op zoek naar de ijsvogel

We hebben reuze ons best gedaan om de ijsvogel te spotten tijdens een dagje Biesbosch met de kleindochters die, tamelijk overbodig na alle lockdowns, nu een week krokusvakantie hebben.

Ik geef meteen maar toe; nog nooit eerder was ik in de Biesbosch. Het was weidser en meer open dan ik had verwacht. Het Biesbosch Museum Eiland was uiteraard gesloten, wel jammer voor de meisjes. Bij het uitkijkpunt Petrusplaat ligt een groot spaarbekken waar we hardop dit Lentegedicht hebben gedeclameerd dat op een informatiezuil stond.

De ijsvogel zagen we alleen op een foto. Goede reden om nog eens terug te gaan en dan met een natuurgids of in een fluisterboot dat bijzondere vogeltje toevallig tegenkomen. Wat we wél vonden was een plek om een kleine picknick te houden. Al stond er behoorlijk veel wind wat het coronakapsel van de wijnboer geen goed deed.

Daar bij de waterkant

Natuurlijk ben ik nog niet uitgejubeld over het Westbroekpark. Een beetje verstopt aan de zijkant zit een paviljoen genaamd De Waterkant. In het gras staan wat zitjes, je kunt er roeiboten huren en als je wil kan je ook van buiten het park op een klein pontje stappen. Vanaf de Haringkade telefoneer je met iemand van de bediening, die draait de lier en voor één euro per persoon hoef je dan niet helemaal om te lopen. Het doet allemaal nogal Engels aan inclusief de mogelijkheid tot het meenemen van een picknickmand in de bootjes. Ons smaakte de koffie met taart uitstekend.

Zomerbengels

P1230200\

Er zit een gezin aan de overkant van het water op een picknickkleed. Het is wat lastig inzoomen maar ik wil jullie deze gezelligheid  niet onthouden.  Vijftig meter verderop zijn een stel studenten aan de barbecue en het bier. Eén van hen besluit te gaan zwemmen. Eerst denk ik nog aan grootspraak als hij duikbewegingen op de kant maakt. Maar hij doet het echt.  De kinderen van de picknickfamilie kijken hun ogen uit. Ze gaan dan wel niet zwemmen, maar met bungelbeentjes hebben ze toch het zomergevoel. De ouders blijven er relaxt onder.  Deze overbuurvrouw kijkt vertederd toe.

P1230201

P1230203

P1230207

P1230212

Pinksterpicknick

DSC_0048-002DSC_0049-001

Editie 34. Mijn ouders waren beiden 60 jaar toen we voor de eerste keer met ons gezin inclusief zes kleinkinderen een picknick organiseerden op Eerste Pinksterdag. Het werd een traditie die zich nog steeds elk jaar herhaalt. Er huppelen inmiddels tien achterkleinkinderen rond en het heerlijke is dat door alle generaties heen, iedereen het fijn vindt om er bij te zijn. We klonteren en klitten bij elkaar, we eten en drinken en draaien mee met de zon. We eindigen altijd met de vaststelling dat het weer geweldig was. Die lieve ouders zitten urenlang op de meegebrachte tuinstoelen het hardst te genieten van ons allemaal.

Opvallend in Delft

DSC_0044DSC_0045

Zijn we zomaar weer even in Delft. De familiepicknick morgen is de reden van onze overkomst. We ervaren opvallend veel stadsgeluiden, logisch want de ramen staan open. Na een korte regenbui rond een uur of negen vanmorgen, heerst er een zomerachtige sfeer. We doen boodschappen en kijken met hernieuwde liefde en belangstelling naar onze stad. Langs de grachten staan kraampjes met antiek en curiosa, het wemelt van de mensen en de terrassen zitten vol. Als een toerist loop ik rond met mijn fotocamera en valt het enorme aantal fietsen me op.DSC_0047

DSC_0049

DSC_0048

En boten, vooral ook veel boten.

DSC_0033.JPG

DSC_0034

Delft heeft net zoals Gubbio veel middeleeuwse aspecten. Maar wat een contrast.

Kinderlogica

DSC_0056

Ze nam zelf geplukte aardbeien mee uit hun tuin. Dus moest er gepicknickt worden met Isabel. In de grote tuin van ons complex deed ze later met nonno een hardloopwedstrijd. Hier lopen ze samen naar het zogenaamde parcours. Natuurlijk liep ze sneller dan haar opa, die als een  schaduw achter haar loopt.

DSC_0059

Ze kwebbelt en redeneert en wijst op de tule strook aan haar rok: ‘dat is heel handig, dan komen er geen vliegen.’ Haar juf had een studiedag en wij derhalve een pretdag.’Mijn haar hangt los, nu kan ik een snor maken’.

De verlaten plek

P1200563P1200570

De apps volgden elkaar vanmorgen in hoog tempo op. Wat doen we? Wagen we het erop? Het zijn de koudste Pinksterdagen sinds tachtig jaar. Gaan we met bijna veertig familieleden in de kou en met kans op regen buiten picknicken, of wijken we voor een keer uit naar de kookstudio van zus en zwager?  Enfin, de foto’s tonen een lege plek, we zaten dus binnen.  Het was als vanouds wonderbaarlijk gezellig maar zó vol dat er van fatsoenlijk foto’s maken geen sprake was. Na het naar huis brengen van mijn ouders, deed ik nog even snel een rondje over ons vaste plekje. Het was er berekoud.

Snoep

P1200234-001

Bij het opruimen van een kast kwam mijn zus een blik met lolly’s tegen. Vrolijk restant van een pinksterpicknick. Ze bedacht dat ik er onze kleinkinderen misschien mee kan verblijden en stortte de inhoud in mijn handtas. Waar ik ze pas na drie dagen op de bodem terugvond. En daarna in een schaaltje mikte. Tot zover de verklaring van deze foto. Want vandaag had ik vriendinnendag en zaten we hier in Delft fotoloos lekker soep met een broodje te eten. Morgen komen hier twee kleinkinderen waarvoor ik ook snoeptomaatjes in huis heb. Volgens mij doe ik ze daar meer plezier mee. Of mezelf, als ik weer een kleurrijke foto wil maken..

kleur bekennen 3

In het Amsterdamse Bos

P1190366Leden van de Colombiaans-Nederlandse tak van onze familie zijn deze dagen in ons land. Reden voor zwager Hans een familiepicknick uit te roepen. Om twaalf uur ontmoetten we elkaar op een voor iedereen centraal gelegen punt. Zoals dat gaat bij familiebijeenkomsten was het ook vandaag gezellig, smakelijk en heel sfeervol. Vanwege dreigende regen zaten we onder een grote boom. Lastig fotograferen en eerlijk gezegd wilde ik daar ook niet de hele tijd mee bezig zijn. Dus rommelige foto’s, veel armen en benen, spelende kinderen en een overvolle tafel met heerlijkheden. Schoonzus Maribel werd versierd door haar kleindochter. Dat vat het beeld en de sfeer van onze bijeenkomst wel aardig samen.