Bieb-miep

Daar stond ik van de week weer even. Op het schoolplein om de kleindochters op te halen en aansluitend met ze naar de bibliotheek te gaan. Geen straf voor deze oma en al helemaal niet voor de kleindochters. De jongste kiest in een paar tellen heel doelgericht haar boeken uit. De oudste snuffelt en neust en raadpleegt via de pc wat op voorraad is. Kijk haar zitten met hangende knieën en vorsende blik.

Uiteindelijk ging dit boek mee van een van haar favoriete schrijvers, de muis Thea Stilton. Dat blijkt een pseudoniem te zijn van de Italiaanse Elisabette Dami. Dat heb ik moeten opzoeken op internet.

Ik wil het graag eens lezen, al spreekt de omslag mij niet direct aan met de Disney-achtige figuren. Maar voor een meisje van negen ligt dat anders, natuurlijk. Elk jaar krijgen de kleinkinderen van ons een boek dat behoort tot de klassiekers van de Nederlandse jeugdliteratuur. Voor twee euro is het vanaf gisteren te koop bij de boekhandel via de Stichting Geef een Boek Cadeau!

Vóór dat ik het weggeef, denk ik het nog even stiekem zelf te lezen.

De dames van de bieb

‘Kom je straks boeken lenen, oma, want we gaan bibliotheekje spelen”. Onze kleindochters zijn echte boekenmonsters. Zeer tot mijn grote vreugde. Toen we gisteren bij de jongste twee oppasten, kreeg ik een persoonlijke bibliotheekpas die ze zelf gemaakt hebben. Ook de laptop waarop de administratie werd bijgehouden, is zelfgemaakt.

Aan alles was gedacht. Het boek van de maand was op een apart tafeltje uitgestald en er was een leeshoek. Ik heb ook heerlijke gesprekken met ze. ‘Mijn lievelingsdieren zijn de waterdieren’ zegt Isabel en ze legt me even haarfijn het verschil uit tussen een zeeleeuw en een zeehondje. ‘Maar ik ben ook dol op de katachtigen zoals de poema’, voegt ze er aan toe. Toen ik Juliet in bed stopte, streek ze over mijn nek. ‘Waar komen al die plooien vandaan, oma?”Die krijg je zomaar als je oud wordt, daar hoef je helemaal niets voor te doen’, heb ik geantwoord. En ik aaide nog maar eens over haar strakke velletje.

Trappen

P1230844

We kennen de Koninklijke Porceleyne Fles van het Delfts Blauw. Maar ook de tegels van het trappenhuis in het fabrieksgebouw zijn er vervaardigd. En in de keramische kamers is nog meer bouwkeramiek te bewonderen. Kleinzoon Lucas vond het aardig daar een zoekplaatje te maken.

P1230868

Persoonlijk vind ik de strakke tegels iets fraaier dan de al te hevig gedecoreerde maar dat is een kwestie van smaak.

P1230894

In ons appartementencomplex, ooit de Bibliotheek van de TU Delft,  ziet het trappenhuis er van boven ook wel aardig Koninklijk uit. Hier nog wat details.

 

Het was leuk om de kleinkinderen te wijzen op de toepassing van het Delfts keramiek in ons eigen huis. Een omgeving die zij uiteraard als heel vanzelfsprekend ervaren maar die best bijzonder en historisch is.

Zonnebloem (slot)

DSC_0008

 

DSC_0010

‘Deze zonnebloemen zijn al dertien weken’, zei de zesjarige Isabel vanaf de achterbank toen we langs een veld reden met licht hangende bloemen. ‘Hoe weet jij dat ?’ vroeg deze verbaasde oma. Dat staat in mijn boek. En eenmaal thuis in Caldese kreeg ik Het leven van een zonnebloem in mijn handen gedrukt.  Ik las dit boek met dezelfde belangstelling als mijn kleindochter. Ze had het uitgekozen in de bibliotheek ‘want ik weet dat jij veel van zonnebloemen houdt’.  P1220475

De zonnebloemen waarbij Isabel poseert, staan bij vrienden waar we vanmorgen een paar heel gezellige uurtjes doorbrachten.

Gewichtig

DSC_0005

Dit is het boek waar ik zo door gegrepen was. Ik had me ten doel gesteld het in deze periode te lezen want hier heb ik toch net iets meer rust voor dikke pillen dan in Nederland. Ik vind het een prachtig geschreven verhaal en ga ook zeker naar het Mauritshuis de komende winter. Wat het een met het ander te maken heeft, weten jullie vast wel. Ik laat ook even mijn e-reader zien die ik kreeg voor mijn verjaardag. Nooit meer dikke pillen dus, een hele boekenkast in een paar gram. Het grote voordeel is bovendien dat ik weer gewoon lid van de bibliotheek kan worden. Op afstand boeken lenen, dat noem ik nou eens geweldig.