We waren in de buurt

De wijnboer is opgegroeid in de Haagse Ligusterstraat waar ook de schilder Pat Andrea woonde. Ze schelen acht jaar in leeftijd dus samen knikkeren was er niet bij maar zodra de naam van Pat opduikt, is onze belangstelling gewekt. We combineerden een bezoek aan Enschede met dat aan Kasteel Ruurlo waar het Museum voor Modern Realisme is gevestigd en nog tot 26 juni een expositie te zien is van deze schilder.

Het was niet voor het eerst dat we hier waren en zeker ook niet voor het laatst. Alleen al de entourage is een bezoek waard. De kunst van Pat Andrea valt onder de noemer popart en is altijd kleurrijk, vaak vervreemdend en heel vaak met vrouwen in de hoofdrol. Bij goed observeren zie je steeds meer details en ik raad iedereen die er naar toe gaat aan ook even de toelichtende film te bekijken. Het helpt bij het bekijken van zijn werk.

Tussen zoetsappig en ruig

Jamie en Claire in Outlander

Ongeveer gelijktijdig met de pandemie kwam Netflix in ons leven. Wat een heerlijke toevoeging, dat laatste. Momenteel zitten we in serie twee van Outlander. Het werd van diverse kanten aanbevolen maar het gegeven sprak ons aanvankelijk niet zo aan. De hoofdpersoon Claire reist terug in de tijd, van direct na de Tweede Wereld Oorlog in Engeland naar het Schotland tweehonderd jaar daarvoor. Maar in boeken en films kan alles en in deze serie levert het verrassende situaties op van vooruitkijken in de toekomst. Heel apart. Het is wel een ruig verhaal en ik denk dat we na serie twee even op zoek gaan naar iets luchtigers.

Jack en Mel in Virgin River

Zo’n wat luchtiger serie is Virgin River, waarvan we alle drie seizoenen hebben gezien. Zoetsappig en humoristisch. Een verpleegkundige die een nieuw bestaan probeert op te bouwen, wordt verliefd op een barman met een veteranen achtergrond. Heerlijke bijkomstigheid van dit soort series is dat je van de hoofdpersonen een beetje gaat houden. Net als bij boeken laveer ik graag tussen verschillende genres. Vinden we alles dan maar leuk? Nee. La Casa de Papel hebben we na één aflevering weer verlaten. Ach, het gaat ons om een ontspannen uurtje samen kijken aan het eind van de dag, zonder tv-gezeur over de actualiteit. Lang leve Netflix.

De bomen en de bommen en het bos

Landgoed Oosterbeek, dat ik gisteren al liet zien, ontdekten we bij toeval. Het plan was in Clingendael te gaan wandelen en daar de zij-ingang van te gebruiken. Toen er geen parkeerplaats was, reden we nog een klein stukje door en zo kwamen we op dit landgoed terecht. Natuurlijk was er ooit ook een landhuis. Daar was vanaf 1935 een filmstudio in gevestigd. Tijdens de oorlog, toen de Joodse eigenaar naar Amerika was gevlucht, werden er Duitse propagandafilms gemaakt. Uiteindelijk is het landhuis door de Engelsen gebombardeerd. De tankgracht en bunkers zijn gebleven. De oude werkplaats voor het afmonteren van V1-vliegende bommen en V2 raketten, ligt achter dit hek nog te wachten op een nieuwe bestemming. Van al deze verhalen had ik nog geen weet, toen we daar zo vredig liepen te wandelen.

Veel te zien

Gisteren naar de stad geweest. Als ik de stad zeg, bedoel ik Den Haag. Waar momenteel een grote bestuurscrisis is maar daar heb ik gelukkig niets mee te maken. Samen met een zus naar de film, hoe gezellig. Onderweg in de tram zag ik een hardloper op blote voeten over een fietspad gaan. Ik zag een jonge moeder achter de kinderwagen met alleen maar aandacht voor haar smartphone. Ik zag hoe de brug openstond en ik zag de eerste kerstboom in een winkel. Maar ik zag vooral een hele mooie film: Red Joan met Judi Dench in de hoofdrol. De film uit 2018 was speciaal geselecteerd voor een middagvoorstelling en was prachtig, boeiend en gebaseerd op een waar verhaal. Alleen die kerstboom in een woonwinkel had voor mij nog niet gehoeven.

Den Haag, Alkmaar en Enkhuizen

Restaurant Des Deux Villes staat er nog op de gevel van wat nu de Pathé Bioscoop is aan het Buitenhof in Den Haag.

Het restaurant was onderdeel van het aan het Spui gelegen hotel de Twee steden, logemement Alkmaar en Enkhuizen. Ik ken het gebouw beter als de Cineac. Daar kwam ik als kind en zagen we het Polygoon Journaal als mijn oma haar vijf oudste kleinkinderen een dagje mee uit nam naar de stad.

Wij zaten vanmiddag in de mooiste bioscoop van Den Haag voor de film Yesterday waarin heel veel Beatle-liedjes te horen zijn. Wat een heerlijke en leuke film. Blog vriendin Bertie schreef er al over en ik ben het helemaal met haar eens.

Strand en zee

P1230156

Zeevissen. Als de hele installatie is opgezet, treedt de rust in. Een dobber is er niet, dat heeft geen nut bij de golfslag. Het komt neer op nauwkeurig de lijn in de gaten houden.  Aan het eind van een lange ochtend worden de hengelaars opgehaald, gaan ze de vangst vergelijken en bier drinken. P1230161

P1230163

Tja, het strand. Ik had het plan er vanmorgen naar toe te gaan. Het is mistig en een stuk kouder dan gisteren. Dus doe ik iets anders: bak een cake voor vrienden die op de thee komen en met wie we naar de film gaan. Met foto’s van vorig jaar krijg ik toch een béétje strandgevoel.

Vincent

DSC_0069

De film die ik gistermiddag samen met een zusje zag, is heel bijzonder. Alle beelden in de film zijn geschilderd en dat zijn twaalf doeken per seconde. Ook de acteurs zijn via een zeer geavanceerde techniek overgeschilderd en het resultaat is verbluffend. Temeer daar de scenes zich allemaal afspelen in het decor van zijn werk. Het verhaal kwam moeizaam op gang, pas de tweede helft was echt boeiend. Het kan ook zijn dat we toen aan het onrustige beeld gewend waren en we ons meer concentreerden op de inhoud. De scenes in zwart-wit vond ik kitscherig aandoen. En tóch ben ik blij de film gezien te hebben. Maar dat komt mede omdat ik zijn werk bewonder.

Eén been

DSC_0030

Het duurt meestal een week voordat ik weer geïntegreerd ben. Vanmorgen waren we gezellig bij mijn ouders op de koffie en zij hoeven ons maar weinig te vragen of we lopen verbaal leeg met enthousiaste verhalen over het Italiaanse leven. In ons Delftse huis staat inmiddels de pot met munt en basilicum precies te doen wat ik hoopte, namelijk de geur van Italië nog even vasthouden. De pompoen en noten kochten we onderweg in Duitsland. Straks eten we zuurkool met worst en gaan daarna naar het filmhuis. Daar draait Tulipani, een Nederlands-Italiaanse film van Mike van Diem. Alles bijeen een fraaie mix van diverse identiteiten. Vanaf morgen richt ik de blik wat definitiever op ons Hollandsche leven en sta ik weer met twee benen in de realiteit.

Loslaten

DSC_0004-003

Als ik een goede boekrecensie lees of hoor, dan zet ik het boek op mijn lijstje. Idem wat betreft films, tentoonstellingen en recepten. Er is zoveel moois en mijn belangstelling tamelijk breed. Maar ja. Ik kan in dit ene leven niet álles lezen, leren, zien, eten en beleven. Kloek besluit: wég met mijn ik-wil-nog-graag-lijstjes. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Zoals bijvoorbeeld dit boek, dat ik uit de minibieb van Delft haalde. Een detective, geschreven door twee Italiaanse auteurs. Het verhaal speelt zich af in de buurt van Bologna en zit vol met herkenbare types. De wijnboer en ik lazen met met plezier. De minibieb indachtig, ga ik het doorgeven. Ik weet wel een paar mensen die ik daar een plezier mee kan doen.