Dreigend

Alsof we gisteren nog niet water genoeg hadden gezien, liepen we vandaag en rondje om de plas in de Delftse Hout. Daartoe moest mijn dagschema wat omgegooid worden. Ik weet niet hoe dat bij anderen gaat, maar mijn ochtenden zijn meestal gevuld met nuttig en de middag is voor de ontspanning. Maar komaan, het zou vanmiddag gaan regenen dus de ontspannen wandeling werd naar de ochtend verschoven.

Het was er zo rustig, we kwamen eigenlijk alleen mensen met honden tegen. De natuur is hier aangelegd en wordt ook telkens aangepast met rietoevers, nevengeulen, duikers en drijvend groen. Er is ook een strandje dat de zomermaanden zeer goede diensten bewijst. Op die hoogte ligt in het water een plateau waar vanaf gedoken kan worden. Nu hadden meeuwen en aalscholvers het zich toegeëigend. Het begon te betrekken en bij de eerste regendruppels zaten wij weer hoog en droog enorm tevreden te zijn.

Knisperend wandelen

Vóór de gemeentelijke bladblaasbrigade langskomt, wil ik wel even door de herfstbladeren gebanjerd hebben. En aangezien ik pas morgen weer in de echte natuur ben, loop ik vandaag om te beginnen maar eens naar de overkant van het kanaal waar ik dagelijks kinderen enkeldiep door de bladeren zie struinen om deze al schoppend omhoog te laten dwarrelen.

De meewandelende wijnboer zag er trouwens vooral compost in en gelijk heeft ie. Het gaat hard nu met het vallend blad. Twee dagen je auto niet gebruiken en je moet hem bijna uitgraven. Bij wijze van spreken, hè? Ik ben vast niet de enige volwassene die, de uitdrukking van Kees van Kooten indachtig, door de bladeren lopen beschouwt als ‘kicks voor niks’.

150.000 perenbomen

Daar waar ik altijd dacht dat er slechts een paviljoen staat voor de mensen die in Delftse Hout het onderhoud plegen, blijkt een wereld aan educatie, dierenopvang, een arboretum en heemtuin te liggen, de Papaver.

We hebben er woensdag heerlijk rondgestruind en bij het weggaan werden we aangesproken en hoorden dat er de twee honderd gratis perenbomen werden weggegeven. Een kweker hield er 150.000 over die vanwege Corona niet geëxporteerd konden worden en hij zou ze moeten verbranden. Behalve dat dit enorm zonde is, levert het ook een hoop CO2 uitstoot op. Door ze te planten gebeurt het tegenovergestelde. Over het hele land zijn deze bomen aangeboden en gisteren haalde de wijnboer er drie op, die een plek gaan krijgen in de tuinen van onze kinderen. Ze vlógen weg, die bomen en zijn aldus gered, gelukkig. En wij ontdekten de proeftuin voor een duurzame lifestyle zoals de Papaver zich noemt. Om de hoek, naast Ikea en zowat onder de A13.

De natuur heeft altijd gelijk

Vorige week hadden we een heerlijke middag met twee bevriende Nederlandse stellen met wie we zowel in NL als in Italië bij elkaar komen. Het was een middag met gemengde gevoelens omdat een derde koppel helaas niet aanwezig kon zijn en de remigratie van een ander stel werd aangekondigd. Maar daar gaat dit blog helemaal niet over. Dit was maar een aanloopje. Ik had die middag een dikke hand want was door een wesp gestoken en daar kan ik nogal allergisch op reageren. Leg er een gekneusd koolblad op, raadde J. me aan. Eerder dit jaar had ik van haar bovenstaand boek gekregen. Dat had ik hier en daar wat doorgebladerd maar nu dook ik in het hoofdstuk Kool en wat een interessants las ik daar. Langzaam keerde een deel van mijn kennis op dit gebied terug want dat kraamvrouwen bij een borstontsteking zich met koolbladeren kunnen verbinden, wist ik nog. Als er in ons gezin iemand beginnende keelpijn heeft, roepen we altijd ‘gorgelen met zout water’ en bij een hevige verkoudheid een doorgesneden ui naast het bed leggen is ook een beproefd middel. Kortom ik ben wel van de huismiddeltjes op basis van puur natuur. Het verbaasde me dan ook niet dat de vurigheid al snel uit mijn hand trok en ik weer binnen 24 uur mijn slanke hand terug had.

Natuurdagboek

Kleindochter Isabel had me in een lief briefje geadviseerd om het raam open te gooien. En kijk, ruik en geniet, schreef ze erbij. Direct erna kwam ik deze tekening in de krant tegen bij een artikel van Gemma Venhuizen met de titel Natuur voor binnenblijvers. Zij raadde aan een natuurdagboekje bij te houden, je zintuigen goed te gebruiken en je natuurkennis te vergroten. Dus daar ben ik maar eens aan begonnen. Ik hou de stand van zaken bij de familie Meerkoet bij. Noteer hoe een perkje van minikeukenhof veranderde in een wilde bloementuin en meer van dat soort dingen.

Hier is goed te zien dat ik de ramen volgens voorschrift heb opengegooid. In de avondzon staat hier ‘onze’ boom weer helemaal groen te zijn en de inkijk naar de Vermeerstraat op natuurlijke wijze te blokkeren. En zo zag het er op 8 april nog uit. We kregen dus binnen een maand een compleet nieuw uitzicht, zonder ons te verplaatsen. Da’s toch een wonder?

Paarse weelde

De laatste rododendrons in het parkje achter het Doelenplein staan in bloei. Op 25 maart fotografeerde ik ze ook. En als je hier klikt, zie je hoe kaal de bomen toen waren. De steeds veranderende natuur blijft me plezieren. Vooral nu we er met ons neus bovenop staan omdat we niet door andere zaken afgeleid worden, verbaast de schoonheid en de kracht me dagelijks. Temeer daar je altijd denkt dat je de natuur vooral ondergaat búiten de stad. Ik hou zelfs een aantekenboekje bij van wat er in onze omgeving te zien is. Een soort Corona-natuurdagboek. Ik laat het nog wel eens zien hier.

Voorspelbaar geluk

Het gebeurt me ieder jaar rond deze tijd. Dat ik opveer bij lentebodes. Dat ik speur naar groen en kleur en daar dan altijd blij van word. Het schijnt wetenschappelijk bewezen dat stress bij mensen direct vermindert in de natuur. Nou heb ik geen stress maar feit is wel dat we leven in een stenige omgeving; voor een beetje fleurige natuur moet je echt op zoek.

Dat kan in de stad bij de bloemenkraam op de markt, of bij die leuke bloemwinkel in de Choorstraat.

Maar vlak bij huis in een piepklein geveltuintje vind ik een bloeiende roos. Het geluk ligt altijd voor het oprapen. En dichterbij dan je denkt.

Ouderwets vee

Het is van grote afstand niet te zien maar dit roodbonte vee heeft gewoon nog horens. Dat zou toch eigenlijk normaal moeten zijn, nietwaar? Het zijn de koeien van de Bieslandhoeve die we in de Delftse Hout zien grazen. En vrijwel altijd zeggen we dan tegen elkaar dat het hier zo mooi is. Zó middenin een stedelijk gebied en toch ouderwets landelijk. Rustgevend en helend. Elke zondagochtend wandelen we door het zelfde gebied en dat wordt nooit eentonig. De kracht van de natuur; om bewonderend van te genieten.

Zomerdonkerte

Daar zitten we, mijn zus en ik op het terras van Du Midi. Het begon een beetje te miezeren maar het ontbijt was toen al op en de wandeling gedaan. Zij was het ook die zomerdonkerte zei bij het zien van dit weitje dat overschaduwd wordt door bomen.

We zijn ruim een maand na de langste dag en bomen en struiken zijn op hun groenste toppunt.

Het was zelfs een beetje mystiek vanmorgen met die dreigende drupregen. De hele natuur, mens en dier, herademt na de hitterecords van de afgelopen week. Geen brandende zon meer, iedereen blij.

Bloeddruk verlagend

In het TV programma Binnenste Buiten was gisteren een natuurfilosoof en die zei onder meer ‘Iedereen voelt zich prettig in de natuur, wij zijn zelf natuur. Je bloeddruk daalt ogenblikkelijk als je in een natuurlijke omgeving bent’. Ik kan me daar helemaal in vinden. Het zal een van de redenen zijn dat wij het wonen hier in Caldese zo geweldig vinden. Werk wil nog wel een stress opleveren. Zeker als er tijdsdruk is. Maar werken in de tuin, al is het maar onkruid weghalen, is weldadig. En jullie zouden het hoofd van de wijnboer eens moeten zien als ie na een ochtend noeste arbeid uit de wijngaard terugkeert. Gelukzalig.