Het OV

Daar zat ik dan vanmorgen. In de tram. Met een mondmasker én een beslagen bril. Door omstandigheden had Ik geen auto tot mijn beschikking en wilde wel naar mijn moeder in Leidschendam. Overal zie je aanwijzingen en stapstickers op de perrons. Tot drie haltes voor het eindpunt zat ik in mijn dooie eentje in de meterslange tram. Uiteindelijk kwamen er nog twee medepassagiers aan boord. Dus ja, mijn ritje met het OV is me enorm meegevallen.

Jammer genoeg is het eindpunt van de tram tijdelijk verplaatst vanwege de enorme verbouwing van het winkelcentrum. Via een afgezette route met hekken en pijlen kwam ik tenslotte bij mijn moeder. Ik had het gevoel alsof ik een puzzeltocht met hindernissen tot een goed einde had gebracht.

De vooruitgang

IMG_20190313_115155

Omdat mijn ouders tegenover winkelcentrum Leidsenhage wonen, kom ik er nog al eens om boodschappen voor ze te doen. Sinds een aantal jaar wordt er gewerkt aan een totale renovatie van het uit 1974 stammende winkelcentrum. In 1998 werden er overkappingen aangebracht. En nu is het al vier jaar kommer en kwel. Dat is lang hoor voor de winkeliers en publiek. Het wordt groot, mooi, vernieuwend en ik weet niet wat nog meer. In 2020 moet het dan echt gereed zijn. Maar vandaag, met dit huiverweer, bekroop me toch een grote treurigheid.

IMG_20190313_115243

Al was ik nog wel in staat om aan de rand van het gebied een plek vast te leggen waar de voorbereidingen op de komende lente gestalte krijgen. Dat biedt hoop.

IMG_20190313_115335

Voor-en achterkant

DSC_0002

Mijn vader vindt het leuk om de bedrijvigheid aan de overkant te bekijken. Waar eerst een schutting stond voor de nieuw te bouwen parkeerkelder, is nu een toegangshek geplaatst waar vrachtwagens gevuld met zand de bouwput verlaten. De kaalslag in winkelcentrum Leidsenhage is nu compleet en het opbouwen kan beginnen. Voor mijn ouders heeft het centrum geen enkele aantrekkingskracht meer. Ik vrees voor heel veel andere mensen ook niet. Eind 2019 zal de officiële opening  plaatsvinden, de bouw verloopt op schema. Mijn ouders zijn zo reëel dat zij zich afvragen het ooit mee te maken. Aan de andere kant van hun appartement hebben ze een heel ander uitzicht. Groen, ruimte en af en toe een fraaie zonsondergang. Ook fijn om naar te kijken.

DSC_0005

Mall of mal?

dsc_0046

Er moesten overhemden worden geruild en dagelijkse boodschappen gedaan. Dus togen we even naar Winkelcentrum Leidsenhage. Gebouwd ergens in de zeventiger jaren van de vorige eeuw en een jaar of tien, vijftien geleden nog eens gemoderniseerd met overkappingen. Maar het is niet genoeg. Dit gaat het modernste winkelcentrum van Nederland worden en krijgt dan ook een andere naam, namelijk Mall of the Netherlands. Ik hoor het me zelf nog niet zeggen. Nu zeggen we nog winkelen of boodschappen doen in Leids. Want het woord shoppen zal ik zeker niet gebruiken.  Ik heb nog tot 2019 de tijd om een lekker bekkende afkorting te verzinnen voor die rare naam. Het Mon?

IJspret

DSC_0026-001Kleinzoon vond het maar moeilijk om zijn opa te vertellen dat ie eigenlijk liever niet meeging schaatsen. Voetballen kan hij als de beste en zwemmen vind ie ook heel leuk maar hij begeeft zich liever niet op glas ijs. Daar had de opa uiteraard alle begrip voor. De twee jongste meisjes krabbelden achter een steunpinguïn. De ballerina onder de kleindochters, die er tot haar grote vreugde een vriendinnetje tegenkwam, zwierde frank en vrij over het ijs. Ze stapte als laatste van het clubje weer van het kunstijs af. Wel met een nat zitvlak, het zwieren was duidelijk wel eens mislukt. Met een beker warme chocolademelk na afloop schrijven we alweer een leuk kleinkindermiddagje bij in de boeken.