Voor-en achterkant

DSC_0002

Mijn vader vindt het leuk om de bedrijvigheid aan de overkant te bekijken. Waar eerst een schutting stond voor de nieuw te bouwen parkeerkelder, is nu een toegangshek geplaatst waar vrachtwagens gevuld met zand de bouwput verlaten. De kaalslag in winkelcentrum Leidsenhage is nu compleet en het opbouwen kan beginnen. Voor mijn ouders heeft het centrum geen enkele aantrekkingskracht meer. Ik vrees voor heel veel andere mensen ook niet. Eind 2019 zal de officiële opening  plaatsvinden, de bouw verloopt op schema. Mijn ouders zijn zo reëel dat zij zich afvragen het ooit mee te maken. Aan de andere kant van hun appartement hebben ze een heel ander uitzicht. Groen, ruimte en af en toe een fraaie zonsondergang. Ook fijn om naar te kijken.

DSC_0005

Ingepakt

DSC_0074

DSC_0080

Een leuke vriendin verhuisde begin van het jaar van Breda naar Schiedam. In die periode hielp ik haar in het oude huis met het sorteren en wegbrengen van overtollige spullen naar de stort.  Gelukkig zag ik die dag ook voor het eerst haar nieuwe woning, die toen nog niet ingericht was. Inmiddels woont ze er een half jaar en heb ik haar knusse grachtenappartement eindelijk nogmaals bewonderd. Ze heeft een achtergrond als binnenhuisarchitect dus de inrichting was subliem.  De zon scheen, uiteraard maakten we een stadswandeling.  Breda mag dan een aantrekkelijke stad zijn, Schiedam kan er ook wat van. We kwamen nog twee leukerds tegen.  Die zijn wel héél enthousiast aan het inpakken geweest.

DSC_0084

DSC_0075

 

 

Welkom terug Cisca

DSC_0034

De laatste keer dat ik iets van de correspondentie tussen Cisca en mij liet zien hier op het blog is vorig jaar geweest. Er gebeurde in haar leven leuke en helaas ook minder leuke dingen waardoor het schrijven er bij in schoot. Gelukkig hebben we de draad weer op kunnen pakken en publiceer ik haar wetenswaardigheden weer onder de button in de zwarte menubalk.  De belevenissen van Nederlanders die in het buitenland wonen, vind ik op zich al interessant, die van Cisca in Servië in het bijzonder.

De foto maakte ik in de polder en slaat dus niet op het verhaaltje van vandaag. Maar ik moest wat.

Ademen

P1220674-001

Ik hou van saaie dagen. Een dag die begint met een yogales waar ik me bewust ben van mijn ademhaling en deze optimaliseer. Een dag waarop de stofzuiger beetgepakt dient te worden wegens enorm nodig. Waarin ook tijd is om even terug te duiken in de weekendkrant en boek. Mijn agenda bepaalt mijn plannen en actiepunten voor de rest van de week. Daarin staan veel afspraken. Ik hou namelijk ook van goed gevulde dagen en leuke ontmoetingen. Zo’n verse week die voor me ligt met enorm veel variatie. Ik heb er zin in en neem nog maar eens een diepe ademteug.

De juiste samenstelling

DSC_0044

Zeven jaar geleden zijn we gestart met de vroege zondagochtend wandeling. Een clubje dat aanvankelijk wisselde wat deelnemers betreft. Wijzigingen in de privé omstandigheden of verhuizingen waren er de oorzaak van dat er een harde kern van acht en later zes personen overbleef. Vandaag werd er gewandeld én geluncht met elkaar en waren we weer even compleet. Want ook eten bereiden, erover praten en het gezamenlijk opeten delen we graag in deze groep. We proostten op ons jubileum, spraken de wens uit nog veel met elkaar op te mogen trekken, aten meer dan voortreffelijk bij twee van ons en eindigden in daverende lachbuien. Zo’n soort wandelclub zijn we.

DSC_0069

Postplezier

P1220675

De regen haalt ons in, dus we lopen niet langer dan noodzakelijk een boodschappenronde door Delft. Fruit en wat biodingen, meer is er niet nodig. O ja, toch. Een leuke kaart voor onze Frans-Italiaanse vrienden die we de afgelopen zomer leerden kennen. Vanuit Nancy kregen we zulke lieve post, daar moet een aardig bedankje naar toe terug. Kunnen we meteen even laten zien hoe mooi Delft is. DSC_0060

Ook de Australische familie in Sydney ontving post van Piero en Marguerite. Dat mensen gewoon doen was ze op een achternamiddag beloven, is erg sympathiek. En in het digitale tijdperk elkaar kaarten sturen schept onverwacht plezier.

Aan de snelle Vliet

P1220673

Lange boodschappenlijsten hadden we bij ons, mijn dochter en ik. Ieder jaar in deze periode winkelen en lunchen we samen. Het viel ons op dat we overal in Breda zo prettig werden geholpen. ‘U mag de tassen wel even hier achterlaten’ zei de aardige man in de Ecco-schoenwinkel. ‘Wil je een kop koffie?’ werd aan Fleur gevraagd terwijl ik in een paskamertje wat broeken en een jurk pastte. Sinterklaascadeautjes, kinderpyama’s en ander noodzakelijks; het lukte allemaal. Ook vandaag zat ik elders te lunchen. En weer was er sprake van een jaarlijkse  traditie zowel wat gezelschap als locatie betreft. Ik heb beide dagen zeer genoten. Morgen stamppot. Ook traditie na twee dagen uitspatten.