Nep en leeg

DSC_0006

We wilden graag iets ontspannends doen op deze regenachtige zaterdag en kwamen zodoende uit bij museumbezoek. Met deze foto opent de expositie in het Fotomuseum Den Haag. De Amerikaanse filmmaker en fotograaf Lauren Greenfield houdt zich al 25 jaar bezig met het thema ‘rijkdom’. Zij laat zien waar het brandende verlangen om rijk te zijn toe leidt, tegen elke prijs. Ik werd er treurig van.

DSC_0002

Op een muur konden bezoekers ingevulde briefjes pinnen waarop ze zelf de antwoorden  gaven op de vraag Wat wil je bereiken in je leven? Wat is je waardevolste bezit? En Wie is je voorbeeld? .

DSC_0004

Na het zien van alle foto’s snapte ik dit obstinate antwoord wel.

DSC_0005

Maar ik schaar me liever achter de woorden van de 89 jarige dame die een betere en tevreden wereld wil tegenkomen. Om toch nog wat móóis te zien, snelden we naar het naast gelegen Gemeente Museum. Daarover morgen meer.

Advertenties

Daar zit muziek in

Wij lopen deze straat meestal voorbij omdat ie voor ons niet in de looproute ligt. Maar autovrij en met zicht op de toren van de Nieuwe Kerk is het er fraai en fotogeniek.  Een paar bewoners hebben boven hun voordeur een trompet gehangen. Kijk dit is het zicht op de straat zoals wij passeren als we de bruggenloop doen.

DSC_0007

Hier en daar is er wat nieuwbouw tussen gezet maar ik concentreer me graag op mooie oude gevels en huizen. Ik doe gewoon wat onbescheiden Delft promotie vandaag. Omdat ik blij ben hier om de hoek te wonen.

DSC_0011-001

DSC_0020

De regie

DSC_0018-002

Zoals ze haar leven lang de regie graag zelf in handen had, zo ook was vanmiddag haar afscheid. ‘Hou het luchtig, zet de muziek vooral lekker hard en na afloop wijn en happen zodat het crematorium in een gezellige kroeg verandert’. En natuurljk deden we dat met z’n allen. Het was een prachtig afscheid van een heel bijzonder mens. We gaan haar allemaal heel erg missen. Nu al.

 

 

 

Meneer de president

DSC_0036-001

Na die prachtige dag gisteren kregen we er gratis en voor niks nog een zonsondergang bij die mij naar het keukenraam dirigeerde om een foto te maken. Niet lang daarna zaten we in het filmhuis Loro te kijken. Een Italiaanse film over de nadagen van Silvio Berlusconi. Die film duurde tweeëneenhalf uur en dat had korter gekund. We kregen wel een aardig beeld van ’s mans karakter. De overeenkomsten met die andere president met fout haar, liggen voor het oprapen. Vol ongeduld wachten we nu op zijn nadagen. Enfin, we hebben ons bij Loro vermaakt maar niet meer dan dat. Vierentwintig uur na de bovenste foto ziet ons uitzicht er weer gewoon uit. uitDSC_0039

Warmste novemberdag ooit

DSC_0004

DSC_0026

Dit weer vráágt om wandelen. Het werd een klein stadsrondje want een afspraakloze dag bepaalt vrij dwingend dat er opruimdingetjes gedaan moeten worden. Daar gaan we de rest van de week niet aan toekomen en ik wil absoluut af van die tassen en koffers die uit Italië meekwamen.

DSC_0028

We troffen een fietser met pech. Mijn behulpzame man bood hem een papieren zakdoekje aan voor zijn vieze handen. De reparatie was net klaar.

DSC_0030

DSC_0031-001

Zonder jas maar met vest en sjaal struinden we op ons gemak rond en deden de boodschappen. Ik liep te puffen van de warmte. Het is zes november en in Gubbio regent het.

Rubriek

DSC_0006-001

Nu ik mijn archief opschoon, kom ik foto’s tegen die mijn blog nooit haalden. Een jaar of drie geleden ruimde ik op maandag nog wel eens een plaats in voor dit soort foto’s. Ik heb ook een blogmaatje die op maandag altijd muziek plaatst, een ander laat tegenwoordig op maandag muurschilderingen zien. En zo komt het dat ik mijn oude idee van stal haal en de komende maandagen archieffoto’s ga plaatsen. Deze koppen waren te zien in Fano. De tekst bij de onderste betekent zoveel als ‘leef je leven echt’. Een wijze spreuk als je het mij vraagt.

DSC_0007

Zonder haar

P1240112

We waren gisterochtend in het hotel, toen we het bericht van haar overlijden kregen. De avond vóór we de laatste keer naar Caldese vertrokken, bezochten we onze vriendin nog in het hospice. Daar was ze kort ervoor naar toe overgebracht. Ze maakte het ons die avond niet moeilijk. Was monter en opgewekt, deed een kleine rondleiding en was blij met de goede zorg die ze er kreeg. Nog weer een paar dagen daarvoor zat ze bij ons aan tafel. Als deelneemster aan de wandelclub, die af en toe transformeert tot eetclub, zat ze, ziek en broos, te genieten van ons samenzijn. Hoewel ze dus niet onverwacht is overleden, is ze er toch ‘ineens’ niet meer.

P1240127

We wandelden vanmorgen en haalden herinneringen aan haar op. Aan de gulle gastvrouw die ze was. Aan haar zorgzaamheid, de liefde voor haar kinderen en kleinkinderen. Aan haar gevoel voor perfectie, haar kookkunsten. Ze kreeg rake klappen in het leven. Maar wat een dapper mens was ze. Wij wandelen verder met veel goede herinneringen maar verdrietig en met een zwaar hart.