Wolken, zon en regen

Nadat we bij een enorme lieverd in Loon op Zand op de koffie waren geweest, koersten we richting Tilburg, Museum de Pont. Het bestaat 27 jaar en misschien is het wel 25 jaar geleden dat ik er voor het eerst was. Het enige wat ik me ervan herinnerde was dat het destijds nogal indruk op me maakte en dat deed het vandaag weer. Bij de entree staat sinds twee jaar dit werk van Anish Kapoor. Roestvrij staal waarin de lucht weerspiegelt, zo fraai.

Jan Dibbits

Uitgeknipte foto op geschilderd doek. Geniaal. En van die prachtige ruimten in wat ooit een industriele wolspinnerij was.

Robert Therrien

Een restaurant om vrolijk van te worden en als toegift een semi wilde tuin waarvan we in de zon nog uitgebreid hebben genoten. Terug in Delft kwam de regen met bakken uit de hemel.

Picknick nummer 36

Er zijn ontzettend veel mensen die weten dat wij op eerste Pinksterdag een grote familiepicknick houden. En velen zullen gezegd hebben dat we maar weer eens boffen met het weer. Gisteren nog storm en regen, morgen ook niet stralend maar vandaag! Mijn ouders waren er ruim twee uur bij. De baby die vorig jaar werd aangekondigd, spartelde nu vrolijk mee in de kinderwagen. Een ander kleintje ging van schoot tot schoot. †

De formule is even eenvoudig als succesvol. Twaalf uur verzamelen en wat lekkers meenemen. Vandaag ontstond er spontaan een geheime Indianenclub, het gezelschapspel Weerwolf werd gespeeld, er werd bijgepraat en gevoetbald. Editie 36 zit er weer op. In al zijn ongedwongenheid een heerlijke familietraditie.

Het succes van de minibieb

Om te beginnen hou ik van het woord minibieb. Een goed bekkende Nederlandse samenstelling die precies zegt wat het is. Hier in Delft zijn er best veel. Zelfs een oud konijnenhok is geschikt gemaakt. Alleen moet je hier op de hurken om een boek te kiezen.

Ik maak vaak gebruik van een minibieb en lees daardoor regelmatig verrassende boeken. Zo nam ik dit boek mee, de titel sprak me direct aan, dat snappen jullie wel. De naam van de auteur zei me niets maar dat ligt aan mij. Ik ben niet zo bekend met de Skandinavische schrijvers. Maar dat gaat veranderen na dit boek. Wat een pracht roman van een waanzinnig goede schrijver. Hij schreef ook de Wallander-serie. Nooit gezien, wel over gehoord.

In Italië kom ik sporadisch een minibieb tegen, maar zie ik er één dan neem ik een kijkje. En dat valt eerlijk gezegd nogal eens tegen.

Stadsgroen

Ja, we wéten dat we in een stedelijk gebied wonen. Hier rijden we weer op huis aan na een bezoek aan vrienden in Den Haag. Maar als we dan ’s avonds na het eten onze dagelijkse wandeling maken in de buurt, dan valt die verstedelijking wel mee als je er een beetje oog voor hebt.

Toen we hier liepen, hoorden we de slagen van de roeiers op het Rijn Schiekanaal dat rechts ligt. We passeren een vrijstaand huis aan de waterkant met een weelderige tuin. Zie hier een veldboeket in een stadstuin bij avondzon.

En als toegift de Nieuwe Plantage met zijn parkachtige allure. Ik heb het hier al zo vaak geschreven: wonen in de Randstad kan ook groen.

Zijn ze nou helemaal gek geworden

Onlangs parkeerde ik bij een winkelcentrum in Voorburg voor een snelle boodschap. Het is er gratis parkeren en het was niet druk dus ik had een plek voor het uitkiezen. Toen ik na een kwartiertje terugkwam, zat er een bon onder de ruitenwisser. Het bleek dat ik vergeten was mijn parkeerschijf achter de voorruit te leggen. Stom. Geen moment aan gedacht. En wat denken jullie dat de schade was? € 104! Daar ben ik dus goed ziek van. Wat een bizar hoog bedrag. Te hard rijden, op de stoep parkeren, anderen belemmeren en in gevaar brengen; daar hoor je voor bekeurd te worden. Hier had ik de helft van het bedrag redelijk gevonden. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan maar dat helpt niet. Deze fout zal ik niet gauw meer maken. Snel betaald dus maar. En ook weer snel vergeten. Misschien lukt dat beter nu ik het van me afgeschreven heb.

Mozaïekfascinatie

Eivormige objecten die verstrooid op het Elzenplein in Delft liggen. Waarschijnlijk met de bedoeling om auto’s te weren. Altijd fraaier dan een stel saaie betonnen paaltjes. †

Er staan namen bij van Corrie en Rene, Hans en Diny. Misschien een kleinschalig buurtproject? Voorlopig volg ik op FB de Stichting Samen Doen die al verschillende keramiek kunstwerken in de stad heeft aangebracht. Het zou me niets verbazen als dit de initiatiefnemers zijn. Hoe dan ook, ik vind het geslaagd. Sinds we in Ravenna waren heb ik een nieuwe interesse: stadsmozaïek en kan ik in Delft mijn lol nog op.

Ambacht

Tot mijn verrassing stond ik zaterdag op een sfeervol plein van een stadje met de bijzondere naam Hendrik Ido Ambacht. Door de mensen aldaar vaak uitsluitend Ambacht genoemd. Na het optreden van Zinge! (zie het blog van zaterdag) scharrelden we nog even over het gezellige plein waar de kerk een dominante positie heeft maar door alle kramen en bomen er omheen nauwelijks zichtbaar was.

Eenmaal binnen werden we getroffen door de fraaie gebrandschilderde ramen waarvan de oudste uit 1669 is. De kerk stamt overigens al uit 1331 en heeft een preekstoel met knap houtsnijwerk. Het driehonderd jaar oude orgel werd bespeeld en een fluitiste zorgde voor de wat lichtere toets.

Ik hou wel van dit soort verrassingen. Ik las dat de gemeente Hendrik-Ido-Ambacht in 1855 is ontstaan uit de samenvoeging van de ‘ambachtsheerlijkheden’ Hendrik-Ido-Schildmanskinderen-Ambacht en de Oostendam en Sandelingen-Ambacht. Snap helemaal dat de bevolking kiest voor de korte benaming.