Wonderland

DSC_0004-001

Dat was even boffen. Dat ik nou juist vanmórgen bij mijn ouders was toen mijn neef met zijn vrouw hun dochterje aan mijn ouders kwamen voorstellen. Tweeënhalve week is Alice. Het elfde achterkleinkind. Een prachtig meisje van een stel trotse ouders. Mijn zus en zwager werden dus weer opa en oma, voor anderen is zij een nichtje of achternichtje. Ik ben haar oudtante, een aanspreektitel om direct weer te vergeten. Een mooi gezond kindje, deel uitmakend van een grote warme familie. Hoe sprookjesachtig mooi is dat?

DSC_0006

Advertenties

Bouwplaats, smullen en bijpraten

DSC_0002-001

Wij zaten vanmorgen gezellig aan de koffie bij een oud-collega van mij die de wijnboer ook goed kent.  Met elkaar gingen we naar de plek waar ze volgend jaar een nieuw appartement zullen betrekken. Daarna lunchten we gevieren en aangezien onze contacten beperkt zijn tot twee à drie maal per jaar, was er genoeg bij te praten. Wie ook wat bij te praten heeft, is Cisca. Ze schreef: ‘de eerste sneeuw hebben we hier afgelopen weekend gehad, het was net genoeg zodat Lana een sneeuwpop kon maken. Die pret heeft ze alvast gehad.’  Meer over haar leven in Servië is te lezen onder de button in de zwarte menubalk.

Mensen, mensen wat een feest

DSC_0062

DSC_0110

Wie zondagmiddag een pakje had uit te pakken werd ter linker en rechter zijde bij gestaan door een leuk meisje. Via een kleine speurtocht vonden onze kleindochters de pakjes die Sint en Piet bij de andere opa en oma in het schuurtje hadden gezet. Daarna kon het uitpakfeest beginnen.

DSC_0001

Vandaag ging de wijnboer met een mijter op zijn hoofd én met groot plezier zijn jaarlijkse toneelspel opvoeren. En daarna brachten we samen, gewoon in de rol van opa en oma, nog een pakje bij de, inmiddels ongelovige, andere kleinkinderen. Ook zij vierden het Sinterklaasfeest zondag al, weer in een ander gezelschap.

DSC_0003

Tenslotte schoven we aan bij mijn ouders, waar we bij een kopje thee met wat lekkers, het sinterklaasfeest 2017 afsloten. We hebben er weer volop van genoten.

DSC_0005.JPG

Vondsten

DSC_0042-001

Altijd wat te zien op mijn dagelijkse ronde. Kijk nou wat ik allemaal tegen kom. Troep. Vooral aan blikjes stoor ik me. Ben een groot voorstander van statiegeld op blik, plastic en glas.

DSC_0061

Dit lijkt me een gevalletje grote vrachtauto heeft moeite met passeren op de smalle gracht.

DSC_0062

En dit vind ik dan weer lief. Vergeten werkhandschoenen waar iemand een steen op heeft gelegd om ze bij elkaar te houden. Ze lagen vlak naast een container.

DSC_0072

Nog een zorgvuldig neer gelegd gevonden voorwerp. Ik ben bang dat er ergens een zuchtende moeder maar weer een stel nieuwe wanten koopt voor het kind.

Nattig

DSC_0024

We vinden het van onszelf ook best flink om er toch maar weer te staan op zo’n mistige miezerige zondagochtend om negen uur. Dus lever ik daarvan graag het verse bewijs. De rest van de dag staat in het teken van de goedheiligman, maar daar kom ik op 5 december nog op terug. Vandaag laat ik hem op miniformaat zien.

DSC_0028

Om de hoek aan het Rietveld, dobbert elk jaar dit Klaasje in de gracht. Het kan niet anders dan dat daar ook een fan van hem woont. Momenteel negeer ik elke kerstversiering nog en ik zou tegen de Sint willen zeggen: zet hem op Klaas en weg met de Kerstman.

Gered

DSC_0073

Besmeurd hing dit feestjurkje afgelopen week over een vuilniscontainer. Toen de zon nog scheen, zette ik haar (want een jurk noem je geen hem, toch?) op de foto. Er gingen twee regendagen overheen en het zag er steeds triester uit. Vóór de container door een grote grijpgrage hijskraan geleegd zou worden en het jurkje voor altijd zou verdwijnen in de kolkende massa vuilnis, besloot ik tot een reddingsactie. Ik waste het en zag dat er desondanks viltstift vlekken op bleven zitten. Hier en daar waren de naden kapot maar ook daar heb ik wat aan gedaan. Twee verkleedgrage kleindochters gaan hier vast nog plezier aan beleven. Tenzij zich alsnog een Delfts meisje bij me meldt die haar feestjurk mist.

DSC_0002

Ksiedemaantje

IMG-20171201-WA0000

Als kind noemde ik een sikkelvormige maan een ksiedemaantje. Inderdaad naar het gelijknamige sinterklaaslied. Dus toen ik vanmorgen deze foto van mijn zusje door-ge-appt kreeg, barstte ik in vrolijk gezang uit. Het is ook echt van dat Sinterklaasweer; de vroege donkerte, kale zwiepende bomen en de maan die schijnt. Een maan die nodig is om de Sint en zijn Pieten veilig over de daken te loodsen. Vanavond ga ik gedichten schrijven, een surprise maken en de laatste pakjes inpakken. Kwestie van hulpklaas zijn.

Foto:Tres