Logistiek spektakel

Het kan mij altijd boeien; organiseren in het algemeen en dat van feesten en partijen in het bijzonder. Vanmorgen rond acht uur werd een begin gemaakt met het klaar zetten van alle ingrediënten voor de barbecue vanavond. Het is de start van de introductieweek voor de nieuwe Delfste studenten.

Vanaf een grote oplegger worden de tafels neergezet en de luifels uitgerold. Als een lopende band ontrold zich een bijna twee kilometer lange feestlocatie aan de overkant van het Rijn Schiekanaal. Vervolgens worden de tafels met blauwwitte luifels voorzien van tafelkleden, gasflessen en barbecues. Er komen banken en stoelen en massa’s witte rolcontainers voor het vuilnis.

Om zes uur begint het spektakel, dat weet ik nog van vorig jaar. Het draaiboek zal hetzelfde zijn, de organisatie is perfect. Of het ook allemaal lekker smaakt ? Geen idee.

Boodschappen voor één

Onze jongste kleindochter van zes heeft nu al aangekondigd als vakantiebaantje later achter de kassa van AH te willen zitten want ze vindt het scannen zo leuk.  Ik vraag me af of er dan nog gewone kassa’s bestaan of dat alle klanten inmiddels zelf scannen. Ik ben nog steeds zo’n mens dat graag de boodschappen op de band legt en een paar woorden wisselt met de caissière.

In mijn huidige éénpersoons huishouden was dit vandaag mijn oogst. Ik had zelf couscous willen maken maar kon de kant en klare salade niet weerstaan. Jammer van dat plastic maar weggooien mét maaltijd is nog erger. Koken voor één persoon ben ik niet gewend en in mijn eentje eten ervaar is als super ongezellig. Vandaar die troostreep.

Nog tot 27 oktober

In Den Haag is een nieuwe manier van toeristenvervoer. Met deze oude HTM tram kan een rit door de stad worden gemaakt volgens het hop-on hop-off systeem. Bij het zien van de tram kwamen de nostalgische beelden uit mijn jeugd meteen terug. Een tram waar je bij de bestuurder het kaartje af liet stempelen. Of er desnoods een kocht. Zijn wisselgeldmachine was al een attractie op zich.

Nu kun je voor € 15,- per persoon een 24 uurskaart kopen, word je langs toeristische hoogepunten geleid en is er een audiotour aan boord in maar liefst tien talen waaronder in het Haags. Dát lijkt mij de ultieme reden om er on te hoppen, al weerhoudt de prijs me.

Het leven langs de waterkant

Er zijn herriemakers en rustiger types die uren op wacht staan. De nijlganzen en de reigers zijn in voortdurend gevecht om de beste plek aan de waterkant.

Tevreden hondenbezitters zie je hier ook voorturend. En ik zie ze bukken om op te ruimen wat de honden op hun ronde vooral ook komen doen. Van dat opruimen word ik dan heel tevreden.

Rustige genieters op hun bootje. Zodra je van die oude veilingboten ziet, staan er meestal kratten bier en drinkende mensen op en hoor je harde muziek.

Rommelmakers. Hou je altijd. Afvalbak op nog geen meter afstand.

Fietsende gezinnen en gezelschappen, soms noodgedwongen met een paraplu in de hand. Maar meestal rustig voorbij peddelend.

Al met al hebben wij het levendigste uitzicht dat je maar bedenken kunt.

Variaties op een thema

Mijn zoon stuurde me bovenstaande foto met de vraag of ik deze variant al kende. Nee dus. Maar wat prachtig. Ik moet er nog achteraan wie de fotograaf hiervan is.

In het jaar van de Gouden Eeuw fotografeerde Carolien Sikkenk op diverse historische locaties in Delft iconische Vermeerfiguren met hedendaagse trekken. Ze zijn in het Vermeer Centrum te bewonderen.

Als de stand van het hoofd en de kleuren kloppen, volstaat ook een paraplu om het beeld van het Meisje met de Parel op te roepen. Zélfs als er geen goudgeel en blauw aan te pas komt zoals bij de mooie donkere vrouw, herkent iedereen er het werk van Vermeer in. Mijn fascinatie neemt alleen maar toe.

In de wolken

Het is behoorlijk buiig de laatste dagen. Maar het levert wel prachtige wolkenformaties op. Gisteravond rond etenstijd zag de lucht er vanuit het keukenraam dreigend uit maar het bleef droog.

Boven het dak van de nieuwbouw die aan het monumentale gebouw is vastgebouwd torent de spits van de Nieuwe Kerk op de Markt. Zoon Vincent beklom de toren vorige week en stuurde me later onderstaande foto door. Vanuit dat standpunt heb ik ons huis nog nooit gezien. Misschien toch nog eens doen. Bij helder weer zie je de zee, het Westland, Rotterdam en, centraal op de foto, ons huis.

Kerstmis

Deze oma kon het niet laten, hè? Bij de ingang van het Vermeer Centrum hoefde ik de de kleindkinderen niet eens aan te sporen. Hier is zo overduidelijk te zien dat een hoofd door een gat steekt, dat de illusie van het Meisje met de Parel compleet wegvalt en het grappig wordt.

Toen we later bij ons thuis aan tafel gingen, zei de kleinzoon zich al te verheugen op het Kerstdiner. Ik snap zijn associatie maar persoonlijk hou ik me daar nog helemaal niet mee bezig. Ik moet er nog niet aan dénken zelfs. Maar als liefhebber van goed gevulde tafels met daar omheen mensen die me lief zijn, deed zijn opmerking me wél wat. Grappig en lief, dat zijn ze, die kleinkinderen van ons.