Veer met sfeer

DSC_0003.JPG

Een nogal groezelig wasje, een beetje slordig opgehangen.

DSC_0031

Een pui waarin zich wat groen genesteld heeft en een deur met zoveel spinrag dat de veer er houvast vond.

DSC_0030

Achteraf straten en stegen hebben veel opmerkelijks te bieden. Zelfs in Urbino. Al moet je wel goed opletten waar je loopt.

DSC_0020

Advertenties

Spelletjes

DSC_0004-001.JPG

Of we ook een scrabble-spel hebben, vroegen onze gasten. Daar moest ik diep over denken en nog dieper naar graven. In een enorme hutkoffer bewaren we dingen die we zelden gebruiken. Voor de kleinkinderen heb ik wat voor de grijp liggen maar ons zal je samen nooit betrappen met een spel kaarten. Scrabble blijken we hier niet te hebben maar ik kwam wel een oud Monopolyspel tegen. Uit het jaar nul. En dit. Wie herkent het?

DSC_0001-001

Ik kwam plotseling in de opruimmodus. Monopoly gaat weg. Tenzij iemand nog iets artistieks met het geld en de kaartjes wil doen? Eenmaal, andermaal…

DSC_0002

Met het solitairspel ga ik mijn wiskundig inzicht nog maar eens bijscherpen.

Hoogstaand

DSC_0012

DSC_0014

Urbino is echt een pláátje. De stad, in het noorden van Le Marche, staat op de wereldranglijst van Unesco. Dat vergt veel onderhoud. Er waren vakmensen aan het werk die heel secuur aan het restaureren waren. Onze handige hulpvriend wreef liefdevol over het houtwerk van een andere deur. Het kon zijn goedkeuring meer dan wegdragen.

DSC_0015

DSC_0026

Dit is de zijkant van het Palazzo Ducale, dat de stad zijn karakteristieke uitstraling en faam geeft. En hier zien we een deel van de gevel van de kathedraal.

DSC_0008

De schilder Rafael werd in Urbino geboren en het schilderij, La Muta, is in het  museum van het Palazzo te bewonderen. Sla deze fraaie stad nooit over als je in de buurt bent.

Raffael_043

 

Op de pier van Fano

DSC_0055

DSC_0056

We waren vandaag een dag naar Urbino en Fano. Over Urbino morgen meer. In Fano liepen we over een pier een stukje de zee in toen ik dit paar levende voeten ontdekte. Kan daar nou iemand comfortabel liggen? Nou ja, kennelijk wel.

DSC_0057

Ineens sprong er tussen de rotsen nog een persoon te voorschijn. Het leek wel of het in scène was gezet.

DSC_0058

Al met al een verrassende rotspartij met mannen die net als wij genoten van de milde zon, de aangename temperatuur en een zwoele wind. Halverwege de pier was nog een man. Die zat, zoals zo vaak, geduldig op me te wachten.

DSC_0059

Hangen en sluiten

DSC_0008

Gisteren zag ik een discussie voorbij komen waarin gepleit werd om het begrip hoog-en laagopgeleiden te vervangen door praktisch en theoretisch geschoolden. Het was Marianne Zwagerman, met wie ik verder niet veel op heb, die dit lanceerde. En ze heeft absoluut een punt. Ik moest er aan denken toen ik bij opnieuw indelen van onze schuur, het hang-en sluitwerk tegenkwam van de inmiddels hergebruikte luiken. Nog geen idee welke bestemming dat zal krijgen, maar zomaar weggooien is er zeker niet bij.

DSC_0016

DSC_0015

Ik fotografeerde onlangs in Gubbio oude deuren. Laten we de kreet ‘vakmanschap is meesterschap’ ook maar weer eens afstoffen.

DSC_0082

 

Hulde voor handige mannen

DSC_0019

Onze schoonzoon had tijdens onze afwezigheid plannen uitgvoerd die we hem geuit hadden, maar niet met de achterliggende gedachte dat hij ze zou realiseren. Tot onze grote verrassing en blijdschap zagen we eind augustus een paar nette rekken. Gemaakt van de oude luiken die op deze manier hergebruikt zijn.

DSC_0007

Momenteel verblijven hier vrienden waarvan er één heel handig is en zegt niet lang stil te kunnen zitten. Deze handige Harry maakte in de tegenover liggende hoek nog een kast. Van de laatste oude luiken. Het enige nadeel van zelf wijn maken, namelijk de hoeveelheid spullen die dat met zich meebrengt, is nu ook opgelost. Opgeruimd staat netjes.

Rozijnen en soepborden

DSC_0011

Deze ingedroogde consumptiedruiven brachten me op een idee. We leggen deze minkukeltjes meestal in een schaal een beetje ver weg van het terras. Dan kan het vliegend insectenspul zich er tegoed aan doen en wij rustig zitten. Maar het zijn eigenlijk rozijnen, toch? Alleen dan totaal verdroogd.  Dus plan B bedacht.

DSC_0005

Het idee van de natte pootjes tegen de mieren pikte ik van Ton. Op internet zag ik dat het vijf tot zeven dagen in de volle zon duurt vóór het rozijnen zijn. De kleine bakjes werden vervangen want de mieren vonden een brug. De eerste verzopen mier is nu een feit. Nu nog rozijnen.

DSC_0029