Op zoek naar David

Op de een of andere manier is hier ooit een kabouter terecht gekomen. Vóór onze kleinkinderen dit jaar hier kwamen, had ik hem ergens verstopt, er een foto van gemaakt en naar de twee meisjes toe gemaild om ze alvast in de stemming te brengen. Dat verstoppen is doorgegaan. Zij verstopten de kabouter, die de naam David schijnt te dragen, op hun beurt weer voor de andere kleinkinderen die hier vakantie kwamen vieren. Ook hun ouders begonnen zich ermee te bemoeien en nu waren wij aan de beurt want deze boodschap ontvingen wij bij aankomst maandag.

Al diezelfde avond liepen we te zoeken. Op de eerste etage vanwege die 15 stapjes. Het voert te ver om alle berichten die over de familie-app gingen hier weer te geven. Dat we vanuit de logeerkamer ‘zouden kunnen horen als ie een scheetje liet maar niet zouden ruiken’ en andere aanwijzingen volgden. Nergens was David te bekennen. We hebben best wel wat te doen hier, dus lieten we het weer even los, maar het zat ons niet lekker. ‘Daaaavid, waar bèèèèn je?’ was mijn noodkreet vanmorgen op de app. Daar volgde de laatste beslissende aanwijzing, de bovenste foto met een stenige achtergrond. ‘Trovato!’ appten wij geheel opgelucht terug. Waarna we de onderste foto toegestuurd kregen. Wij gaan voorlopig de ladder niet op om hem te halen. David overwintert in de duivennis.

Keukenzicht

Aan de lange schaduwen is te zien dat de avond valt. Als we nog bij daglicht de avondmaaltijd in de tuin willen eten, moeten we om zeven uur op z’n laatst aan tafel gaan, dan kunnen we nog zien wat er op het bord ligt. Vandaag werkten we kleine klussen af en zetten dingen in gang. De man van de smederij kwam langs om de maat op te nemen voor een nieuwe pergola. Er moeten een paar nieuwe pannen op het dak, de man die ze komt plaatsen, is op de hoogte gebracht van onze terugkomst. In huis zijn kleine ergernissen in de loop der jaren ontstaan waarmee korte metten werd gemaakt. Nieuwe handdoekstangen zijn bevestigd en een paar keukenattributen werden opgehangen omdat ze me al tijden in de weg lagen. Dat soort dingen af kunnen vinken en de keuken uitstappen met dit uitzicht; ik heb het echt wel naar mijn zin.

De roep van de natuur

Hij kwam vanmorgen gezellig naast me zitten op de buitenbank. Terwijl ik mijn cappuccino dronk zat ie doodstil een beetje voor zich uit te staren. Net zo als ik eigenlijk als ik nog niet lang wakker ben. Uiteindelijk nam deze hooiwagen tergend langzaam de zes benen naar de achterkant van de bank. Vanmiddag na de lunch zat ik daar opnieuw, ditmaal met een boek. Maar ik sukkelde een beetje in slaap tot een klein brutaal hagedisje over me heen kroop en ik wakker schrok uit mijn sluimerslaap. Ik nam maar aan dat het een teken was om weer aan het werk te gaan. Zo’n eerste dag vallen alle werkzaamheden een beetje rauw op ons dak en is het zorg om niet als een dolle aan de gang te gaan. Maar de natuur denkt daar kennelijk toch anders over.

Aan de thee op het terras

Het idee was om onderweg een soort fotoreportage te maken. In NL de prachtige zonsopkomst terwijl we oostwaarts reden. In Duitsland de bloeiende bermen en in Zwitserland een paar hoge bergen. Tot ik me ineens realiseerde dat ik de verbindingskabel tussen camera en laptop in Delft had laten liggen. Dat wordt lastig bloggen zo. Een paar snelle foto’s op mijn mobiel moeten het voor vandaag maar even zijn. Dan ga ik de komende dagen een oplossing zoeken. Mijn belangrijkste mededeling is dat we veilig in Caldese zijn aangekomen na een voorspoedige reis gisteren en vandaag. We zitten met een kop thee op het al aan geveegde terras ons enorm te verkneukelen over onze thuiskomst.

Op slot

Hoe kan ik Delft beter illustreren dan met zo’n specifiek stadsbeeld? Elk hek, elke paal wordt gebruikt om een fiets aan vast te ketenen. In Italië gaan we vast weer slordig geparkeerde auto’s zien want netjes inparkeren is dáár niet bepaald de norm. Nou ja, liever kijken we vanaf morgen weer naar de wijngaard, hoewel we daar niet hoopvol over zijn. We gaan kijken naar de groene heuvels van Umbria, naar de olijfbomen, de vijg, misschien zelfs nog wel bramen. We hopen op een mooie zonnige maand en hebben zoals altijd weer een waslijst aan klussen en plannen.

Vooruit denken

We waren opnieuw even in de Heemtuin in de Delftse Hout en daar was nog wel wat kleurrijks te zien. Ik deed er inspiratie op voor onze tuin in Italië want daar is het wat bloeiend spul betreft een saaie bedoening dit jaar. Ik wil kijken of ik daar binnenkort wat vaste planten kan poten die ons dan volgend voorjaar kunnen verrassen. De grond is nu nog redelijk warm en voor de kou invalt kunnen ze zich zetten en aanslaan. Ik zag ook onlangs ergens dat er van wat bouwpuin en aarde een aardbeienheuvel was gemaakt en ook dat idee laat me niet los. Wie weet ga ik dat op korte termijn wel realiseren en laat ik het hier zien.

Een broccoli in bikini

Van mijn hoogbejaarde moeder kreeg ik voor mijn verjaardag dit kinderboek. Ik had er zelf om gevraagd, hoor. Ik hoop er met onze kleinkinderen uren in te kunnen verdwalen maar voorlopig boeit het me zelf al in hoge mate.

Op elke pagina staan afbeeldingen die met dezelfde letter uit het alfabet beginnen. Zeer gedetailleerd en met de nodige humor heeft Charlotte Dematons dat getekend. Door het hele prentenboek heen loopt een letterdief attributen weg te kapen. Alleen al hém volgen is leuk om te doen. Een boek om langdurig in te kijken en waar volgens mij iedereen van jong tot oud plezier aan zal beleven. Als je op www.alfabetboek.nl gaat kijken, kun je bovendien de woorden vinden en downloaden die die bij alle 26 letters zijn getekend. Mogen jullie raden welke twee letters er op bijgevoegde foto’s zijn afgebeeld.

Met de deur in huis vallen

Nu onze straat zodanig is afgesloten dat het zelfs voor voetgangers onmogelijk is te passeren, vervalt onze bruggenloop ook. In plaats van langs de ránd van het centrum te wandelen, lopen we er nu doorheen. Gisteravond, na een dag zonder veel beweging, had ik behoefte om even de benen te strekken en liepen we onze nieuwe route in het donker. Dat is nog even wennen. Niet de route maar die donkerte. Gelukkig heb ik eerder al foto’s gemaakt van ons nieuwe rondje. We passeren ook een voordeur waar een gedicht op staat. Dat huis stap je volgens mij altijd binnen met een glimlach en een goed gevoel. En daar moeten leuke mensen wonen, kan niet anders.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dsc_0031-2.jpg

Vier vriendinnen

Hoe langer je elkaar kent, hoe meer lief en leed er gedeeld wordt. Bij onze langdurige vriendschap is dat zeker het geval. Vandaag zochten we de vriendin op die er jammer genoeg op 31 augustus niet bij kon zijn. Ze heeft een veelbewogen jaar achter de rug. Het huis waar ze met haar man woonde, moest worden afgebroken en werd herbouwd. Terwijl ze in een wisselwoning woonden, overleed haar man maar ze beloofde hem terug te verhuizen naar het nieuwe huis op de oude plek en ze is er dol gelukkig mee. We bewonderden haar nieuwe huis maar vooral haar positiviteit. Het uitzicht vanuit haar woonkamer is onveranderd maar haar persoonlijke uitzicht veranderde volkomen. Daarover uitvoerig met elkaar kunnen praten is een teken van een diep gewortelde vriendschap die ik eindeloos koester (en waardoor ik vandaag zo laat ben met mijn blog).

Bibliotheek in 1960

Toen in 1960 een zekere G.S. de opleiding volgde tot speciale bibliothecaris, liep hij stage bij de Bibliotheek der Technische Hogeschool Delft. Daarover schreef hij een uitgebreid stagerapport en via vrienden kregen wij vandaag dit rapport. Ach, als erfgenamen kun je ook niet alles bewaren. Maar voor ons, wonend in het oude gebouw van de Hogeschool en uitkijkend op de toren van de bibliotheek, is het bijzonder om wat meer over de historie te lezen.

Er werkten destijds honderdtien mensen, die in een woud van dossiermappen, kaartenbakken, typemachines, ponskaarten en moderne microfiches zorgden voor een soepele uitleen. Zélfs voor Moeilijk Toegankelijke Wetenschappelijke Literatuur, waarvoor een speciale stichting in het leven was geroepen, werd een oplossing gezocht door samenwerking met bijvoorbeeld TNO. Wij zullen zuinig zijn op dit stageverslag en het eventueel overdragen aan de huidige bibliotheek of aan het bedrijf dat in de oude bibliotheek gevestigd is. De stagiair, die wij gekend hebben, heeft zijn diploma behaald. Hij zal nooit vermoed hebben dat wij zestig jaar na dato zijn verslag met belangstelling hebben gelezen.