De 24 uur van Caldese

IMG_20170811_195814

Toen we gisteravond de berg afreden voor de vrijdagavond pizza, werden we beneden naar de kant van de weg gedirigeerd. Er bleek een wielerronde te passeren. Gelukkig zat ik op de bestuurdersplaats en kon nog net met mijn mobiel een snelle foto maken. Rakelings racete men langs de auto. Dicht op een kluitje ook. Je houdt je hart vast voor een valpartij. Een van de laatste auto’s die het peloton begeleidde was een ambulance. Op alles voorbereid dus. En verder zag het er hier de laatste uren op de berg zo uit.

DSC_0002

DSC_0004

DSC_0006

En daar worden wij heel blij van.

 

Advertenties

Op weg

P1220405

Het ziet er een beetje uit als een snapshot van een paparazzo. Dat komt denk ik, omdat ik inzoomde en zij er zelf geen erg in hadden gefotografeerd te worden. Hoe dan ook, de vakantievierders zijn vertrokken.  In drie etappes rijden ze op huis aan, onderweg zijn nog twee hotelovernachtingen geboekt. Dat maakt zo’n grote autorit overzichtelijk en ontspannen.

P1220477

Gisteravond zagen we nog een mooie maansverduistering, we beleefden met elkaar de hittegolf Lucifer en het zwembad is nog nooit zó intensief gebruikt als de laatste weken. Er werd in gewóónd. Het was opnieuw heel gezellig in de herberg van Caldese. Nu gaan we weer eens ervaren hoe de stilte klinkt.

Wabi sabi

P1220362

DSC_0072

De schoonheid van het imperfecte. Zoveel mooier dan glimmend en gepoetst. Ik denk dat ik daarom ook zoveel van Italië hou. Hier laat men rustig wat roesten en afbrokkelen. Of zou het geldgebrek zijn? Vreemd, nu ik er over nadenk. Want ik hou wel van mooi gedekte tafels, serviesgoed zonder barsten, schone kleding en een opgeruimd huis. Maar ik geef daarentegen weer niets om dure sieraden, mooie auto’s en nagels die uit een studio komen. Wat een ongerijmdheden. Verweerde spiegels, karakteristieke koppen, een stapel boeken op de grond. Allemaal ja. Meubelshowrooms, kunstbloemen en botoxgezichten, nee dus.  Ik ga toch voor het imperfecte, het wabi sabi.

De rauwe realiteit

p1210570

Na het jaarlijks etentje met vrienden uit mijn arbeidzame leven, reed ik innig tevreden naar huis. Wachtend op een stoplicht zag ik een man moeizaam zijn fiets bestijgen. Na drie pogingen zat hij op het zadel maar viel tegelijkertijd om. Ik zette mijn auto half op de stoep en met twee toegesnelde meisjes hielpen we de man overeind. Het was een onverzorgd type, hij had in zijn boek geplast en stond te zwaaien op zijn benen. Dronken zo leek het. Op mijn verzoek belden de meisjes 112 terwijl de man probeerde zijn fiets op slot te zetten en ik hem behoedde voor verder omvallen. Toen vertelde hij dat ie pillen tegen epilepsie had moeten innemen. Daar gingen nog meer alarmbellen van rinkelen. Uiteindelijk konden we hem overdragen aan politie en even later aan de ambulancemedewerkers. Mijn gezellige maar ietwat decadente middag kantelde geheel. Ik hoor natuurlijk nooit meer hoe het met de man is gegaan. Maar wat een triestigheid.

p1210574

Laadpaal

dsc_0066

Het gloedvolle betoog dat gisteravond door Jan Terlouw bij DWDD werd afgestoken, heb ik vandaag vele malen voorbij zien komen op Facebook. Dat is hoopvol, want zijn boodschap is simpel. We moeten meer vertrouwen hebben in elkaar én in de democratie. En zorgen dat we snel maatregelen treffen voor een beter klimaat. Daar zijn deze twee buurtbewoners in elk geval al mee begonnen. Een auto aan de laadpaal, daar kijk ik nog van op. Maar ik hoop van harte dat het binnen een paar jaar een gewoon straatbeeld is. En wat betreft vertrouwen hebben in elkaar… daar kunnen we natuurlijk meteen mee beginnen.

Stadse fratsen

DSC_0028

Het centrum van Delft is zeer autoluw en dat is een verademing. De keerzijde daarvan is, afgezien van de opgeworpen obstakels, de intensieve controleronde van de dienst Parkeren. Er wordt héél streng aan handhaving gedaan. Dat is op zich prima. Maar voor toeristen, en zeker buitenlandse toeristen,  is het vrijwel niet te achterhalen waar wel én vooral waar niet geparkeerd mag worden. Boete voor fout parkeren is  € 89.  Acties van binnenstadbewoners om het ‘verboden te parkeren’ duidelijker aan te geven,  zijn vooralsnog op niets uitgelopen. Dus zie je ons en andere buurtbewoners geregeld toeristen aanklampen en hen wijzen naar de betaald parkeer plaatsen in de stad. Want een dagje Delft loopt wel heel vervelend af met een bon onder de  ruitenwissers.

Klimmen

DSC_0122

Gubbio, of beter gezegd het historische centrum, zou autovrij moeten zijn vinden sommige inwoners. Ik denk niet dat het er ooit van gaat komen. Italianen zetten graag de auto vlak bij de voordeur. Nederlanders trouwens ook, menig voortuin is er voor opgeofferd. Maar goed. In straten zoals deze kán het eenvoudig weg niet. Daarom zijn ze ook zo mooi. Deze trap eindigt in een straat waar wel autoverkeer kan komen. Voor de bevoorrading van restaurants en woonhuizen is dat prettig. In Nederland hebben we het alternatief van de fiets. Maar dat biedt hier geen oplossing. Wonen in het Centro Storico daar moet je wat voor over hebben.