Waanzinnig

Omdat we tot twee maal toe in een file terechtkwamen, waren we vanmorgen wat later op onze afspraak in Ede dan de bedoeling was. Na de koffie gingen de mannen belastingzaken afhandelen en de dames, mijn nichtje en ik, zaten op het riante balkon familienieuws en andere belangrijkheden uit te wisselen. We werden getrakteerd op een heerlijke lunch, luisterden naar muziek en praatten nog wat ongedwongen na. Via wat kleine weggetjes reden we weer op de Randstad aan. Maar niet nadat ik nog even de auto uit sprong voor een landelijke foto. Het is op het moment waanzinnig mooi in de natuur maar de tijd om daar langdurig in rond te stappen, ontbrak. Vanuit de auto genoten we er ten volle van. Tot we voor de derde keer vandaag, nu ter hoogte van Reeuwijk, in een file terecht kwamen en ik in de warme auto in slaap sukkelde. Gelukkig was ik de bestuurder niet.

Strakke luchten

Nog vóór we de berg afrijden, spring ik even uit de auto om de besneeuwde bergtoppen van de Apennijnen te kunnen laten zien. De nachten zijn helder en dus flink koud. De dagen zijn gelukkig ook helder, kijk maar eens naar die strakblauwe lucht. Traditiegetrouw doen we de zondagse pranzo buiten de deur, de uitbater komt even een babbeltje maken nadat hij ons al uitvoerig welkom heeft geheten. De zondagsrust doet onze vermoeide lijven goed. We laten de Italiaanse gesprekken aan de tafels links en rechts van ons een beetje voorbij kabbelen en doen geen moeite er iets van te begrijpen. We zijn al blij dat we ‘Green Pass’ uitgesproken met vet Italiaans accent begrijpen en tonen onze QR-code. Ook de mondkapjes zijn hier in winkels, openbare gebouwen en restaurants nog verplicht. We vinden het geen probleem en keren voldaan terug naar ons huis op de berg. In de schone lucht.

Buiten de bebouwde kom

Het was krabben aan de autoruiten toen we vanmorgen op pad gingen. De beschaduwde stukken in de Delftse Hout hadden een prachtig berijpt laagje. Maar dat duurde niet lang, de zon deed al snel zijn stralende werk.

Vrijdag en zaterdag waren we in het oosten van het land en het viel me ogenblikkelijk op dat daar zoveel meer ruimte is dan in onze drukke Randstad met al zijn bebouwing. Horizonnen kunnen zien geeft lucht en de zon maakt alles mooier. Toen ik wat horizonfoto’s maakte in Delft en van genoegen het mos op een muurtje begon te aaien, vond ik dat de zondag weer eens uitstekend was begonnen. Dan laat ik het afschuwelijke wereldnieuws natuurlijk wel buiten beschouwing.

Tussen start en finish

In de auto op weg naar de Bieslandpolder hoorden we op de radio het programma Vroege Vogels. Luisteraars meldden een broedend ooievaarspaar, twee roodborstjes met nesteldrang en de eerste daslook boven de grond. Nou weet ik een plek onder wat bomen waar altijd daslook groeit, dus ik ging maar eens op zoek. De bomen zijn nog kaal maar toen ik samen met mijn zusje, die vandaag mijn kleine rondje mee liep, nog eens goed rondkeek, kon ik verheugd vast stellen dat ook hier de bodem langzaam aan bedekt wordt met daslook.

Als de temperatuur binnenkort wat omhoog gaat en de look in bloei raakt, kunt je het zelfs ruiken. Iets om ons op te verheugen. De oude boomstronk tussen weg en voetpad begint na een paar jaar helemaal uiteen te vallen. Ik zat maar weer eens met mijn neus bovenop de kringloop van de natuur.

Postbodegemak

Aan het landelijke weggetje dat ik gisteren liet zien, is ook een kavel vrijgekomen waarop zes nieuwe woningen gebouwd zijn. Nog niet alles is bewoond en de bestrating is ook niet niet helemaal klaar maar het begint ergens op te lijken. Aan het eind staat een nieuwe hooiberg, misschien een gezamenlijk project van dit kleine buurtje? Een overdekt terras?

Ik ben niet brutaal genoeg om zomaar dat terrein op te lopen want er lijkt nog een soort toegangshek te komen. Voor het gemak van de postbode hangen de brievenbussen wel dicht bij de weg. Lastig als je de krant laat bezorgen. Zit je net lekker met je slofjes aan, regent het pijpenstelen …enfin. De bewoners hebben natuurlijk een digitaal krantenabonnement en die paar brieven die ze soms nog krijgen, pakken ze wel mee als ze met hun elektrische auto de riante oprijlaan inrijden. Weet je wat? Ik ga hoogzomer nogmaals kijken of er een hek is en zo niet dan ga ik op verder onderzoek uit.

Het gebeurt trouwens aan deze weg wel vaker dat huizen achter elkaar in het weiland worden gebouwd. Dat ziet er dan zó uit in de ouderwetse vorm. Het hek is voornamelijk bedoeld om niet in de sloot te belanden.

Koud en zonnig

Op lage temperatuur kan ik me kleden en van de zon word ik al snel vrolijk. De zomerlinde voor ons huis staat in het licht van de winterzon dat fungeert als een milde schijnwerper. We willen naar buiten maar moeten ook hoognodig benzine tanken en combineren het een met het ander.

Op een industrieterrein vlak bij de Makro kunnen we goedkoop tanken, het is er hartstikke druk. Het Abtwoudse Bos ligt er naast. En stel je van een bos ook niet al te veel voor, het werd pas in 2000 aangelegd maar vormt inmiddels wel een aardig recratiegebied. Om optimaal van de zon te profiteren lopen we langs de rand ervan en staan al weer in de bebouwing voor we er erg in hebben. Hier staan aardige huizen langs de Schie maar een stuk verderop wordt de omgeving steeds industrieëler.

Het deert ons niet, deze kraakheldere lucht doet ons goed. Dat was gisteren. Vandaag iets minder helder maar nog steeds zijn er mooi berijpte velden. We moesten even bij twee adressen langs, waar we telkens bij twee volwassenen gastvrij werden binnengehaald. C-technisch geheel verantwoord en reuze gezellig! We kunnen nieuwe donkerte weer beter verdragen.

Van onder mijn doorkijkplu

Voor een paar boodschappen ging ik welgemoed op stap. Plu mee en worstelend met tas, camera en regen toch de oliebollenkraam op de foto gezet. Er stonden drie mannen een paar bepoederde oliebollen naar binnen te werken. Ik kon vanaf de overkant zien dat ze ervan genoten. Verder was het stil op straat, wat moet een mens ook in die miezer. Via Pluympot liep ik terug naar huis. Ja, echt, zo heet deze autoloze straat.

Een ‘plumassier’ of vederman zorgde in de middeleeuwen voor de veren op de hoeden. De Delftse plumassier woonde op de hoek van de straat bij het Rietveld. Hij had waarschijnlijk een uithangteken of gevelsteen boven zijn huis waarop een vaas of pot met veren te zien was, een pluympot dus. En dus was het net zo makkelijk om gelijk de gehele straat Pluympot te noemen. Weten we dat ook weer.

bron: Delft in de buurt

Mini metamorfose en een waterrat

Vandaag legde de schilder de laatste hand aan de keuken. Onze keuken is bijna twintig jaar oud en had wat onderhoud nodig. De timmerman kwam eerder dit jaar al een onhandig kastje van laden voorzien. Reuze praktisch want nu hoef ik niet meer op mijn knieën en blind rondtastend iets achteruit dat kastje te peuteren. De schilder stelde ook de draaideurkast opnieuw af, plaatste een nieuw ovenlampje en monteerde nieuwe handgrepen.

Van gebroken wit werden de fronten zacht groen geschilderd en we zijn heel blij met het resultaat. Terwijl we nog even koffie dronken met onze onvolprezen schilder kwam het gesprek op het levendige uitzicht aan het kanaal. Ik vertelde hem dat er de laatste twee zomers heel veel in gezwommen werd. Een uurtje na zijn vertrek zag ik een eenzame zwemmer gaan. Kunnen jullie hem ook zien? Het is dat witte vlekje vlakbij de zwarte auto aan de overkant.

Ik had toen de keuken weer aardig op orde, alleen wil ik om het geheel helemaal af te maken nog een groene hand -en theedoek. Misschien leest Sinterklaas wel mee?

Noorderzon

Tijdens ons bruggenloopje koerste de Noorderzon aan ons voorbij. Ik was nét te laat om de naam duidelijk in beeld te krijgen. Imposant hè, zo dichtbij en hoog op het water. Het gebeurt vrijwel nooit dat we voor een open brug staan, zeiden we nog tegen elkaar.

Dat is de goden verzoeken, want daar kwam de Splendid aan en ging de brug open. Ik stond vooraan bij de neergelaten slagboom en ben altijd weer onder de indruk van wat er zoal voorbij vaart. Auto en nog een kleine sloep aan boord, cirkelende meeuwen er achter aan.

En toen dat grote schip eindelijk voorbij was, kon ook de skiff, die uit de Kantoorgracht kwam, het ruime sop weer kiezen. De Noorderzon achterna.

Aarde en lucht

De Italiaanse man van mijn nicht erfde familiegrond en wat bouwval en ze zijn samen aan de gang gegaan daar een huis op te bouwen, olijfbomen te planten en het terrein weer geschikt te maken om te wonen. Het is louter toeval dat zij en wij op drie kwartier bij elkaar vandaan wonen in dit grote land. Maar gezellig is het wel. Op de bovenste foto zie je de tafel waaraan wij doorgaans uitgenodigd worden. De bladeren die de portico omlijsten zijn van de witte regen en vormen in het voorjaar een soort kanten gordijntjes. Beeldschoon.

Op onze weg terug naar huis hadden we nogal veel achterop rijdend verkeer en was stoppen er op de smalle weg even niet bij. Vanuit de rijdende auto in de regen maakte ik de foto. Eenmaal wel gestopt, klom ik er toch uit en stond in de miezer de laatste foto te maken.