Hartekreet

Het lijkt net of het vrouwtje van de bovenste foto de tekst daaronder leest. Het beeld van de vrouw die zo mismoedig naar beneden staart zag ik in maart in Gorinchem. Ze zit tussen de kale stammen van een blauwe regen (?) en kijkt eigenlijk door een glazen dak naar het daar onderliggende terras. De foto zat nog in mijn archief en combineert wel lekker met de kreet die ik van de week tegenkwam bij Molen de Roos in Delft. Ik maak er mijn nieuwe lijfspreuk van:

Haar haren werden grijs

ze kreeg overal rimpels

maar haar hart bleef jong

Moestuin maandag

In het centrum van Delft staat Molen de Roos. Sinds de spoorlijn daar ondergronds ligt, is het gebied enorm opgeknapt. Een laatste toevoeging voor en door de buurtbewoners is de aanleg van een kleine moestuin pal naast de molen. Leren, kijken en proeven is het doel van deze moestuin. De aanplant van jonge lindebomen zal er in de toekomst voor zorgen dat dit een kleine oase wordt waar ook spelt en tarwe geoogst kan worden. De korenmolen is nog in gebruik en doet ook dienst als verkooppunt van meel en alles voor de thuisbakker. De natuur dicht bij de mensen brengen is een initiatief dat ik van harte toejuich. Zelfs vanuit de tram, kun je een blik werpen in de moestuin. Maar ik zie ook schoolklassen hier wel rondlopen in de toekomst. Of ik zelf mét wat kleinkinderen.

Molen de Roos

De foto’s maakte ik een paar weken geleden. Ik wandelde er langs toen ik met de trein uit Utrecht was gekomen. Dat deed je gewoon nog twee weken geleden.

Vanuit ons keukenraam kan ik zien dat de molen overuren maakt. Je kunt er namelijk meel kopen. Maar ook gist, bakvormen en rijsmanden, kortom alles voor de thuisbakkers. En plotseling is iedereen thuisbakker. Op het blog van Eenvoudig Leven wordt al gerept van een meel-oorlog. Hier is vandaag nog geen tekort en de molenwinkel is gewoon open.

Toen mijn zwager in Colombia las dat ik nog een blog zou wijden aan deze molen, stuurde hij me een oude afbeelding van De Roos, die gebouwd is in 1679. Helaas krijg ik het bestand niet geopend, dus ging ik zelf maar op zoek. Zo stond ie er honderd jaar geleden bij. Het is de laatste van de achttien molens die Delft ooit rijk was. We zijn er zuinig op.

Toch nog aan de wandel

Toen ik gistermiddag in Delft weer uit de trein stapte, had ik het plan om met de tram nog twee haltes te rijden. Maar toen ie voor mijn neus wegreed en ik de wolkeloze hemel zag, was de beslissing snel genomen. Aan de wandel. Het bijna kussende paartje is zo ongeveer het eerste Delfts Blauw dat je tegen komt als je het centrum in loopt.

Maar ik liet het centrum rechts liggen en wandelde de Poenixstraat en Westvest af. Ook de ingang van het Prinsenhof liet ik voor wat ie was. Pas bij molen De Roos dook ik de noordkant van het centrum in, waar wij wonen. Vanuit ons huis is de molen goed te zien. Daarover valt wel wat meer over te vertellen maar dat hou ik voor een andere keer.

Aan het Verlaat

P1190430Ach, heel spannend is de foto niet maar wel lekker in contrast met die van gisteren. Ik schat dat er maximaal een kilometer afstand is tussen Molen de Roos in het Delftse centrum en dit Hans-en Grietje huisje Aan Het Verlaat. Ik denk dat ik het al vaker heb laten zien maar kan het zo snel niet terugvinden. Hoe dan ook, we fietsten gisteravond een blokje om. In ons leven vóór Italië deden we dat geregeld op zomeravonden. En zowel toen als nu is dat dik genieten van de mooie omgeving. We doen dit te weinig, zeggen we dan altijd tegen elkaar. Maar het grote genieten ontstaat misschien wel juist omdat we dit zo weinig doen.