Molen de Roos

De foto’s maakte ik een paar weken geleden. Ik wandelde er langs toen ik met de trein uit Utrecht was gekomen. Dat deed je gewoon nog twee weken geleden.

Vanuit ons keukenraam kan ik zien dat de molen overuren maakt. Je kunt er namelijk meel kopen. Maar ook gist, bakvormen en rijsmanden, kortom alles voor de thuisbakkers. En plotseling is iedereen thuisbakker. Op het blog van Eenvoudig Leven wordt al gerept van een meel-oorlog. Hier is vandaag nog geen tekort en de molenwinkel is gewoon open.

Toen mijn zwager in Colombia las dat ik nog een blog zou wijden aan deze molen, stuurde hij me een oude afbeelding van De Roos, die gebouwd is in 1679. Helaas krijg ik het bestand niet geopend, dus ging ik zelf maar op zoek. Zo stond ie er honderd jaar geleden bij. Het is de laatste van de achttien molens die Delft ooit rijk was. We zijn er zuinig op.

Toch nog aan de wandel

Toen ik gistermiddag in Delft weer uit de trein stapte, had ik het plan om met de tram nog twee haltes te rijden. Maar toen ie voor mijn neus wegreed en ik de wolkeloze hemel zag, was de beslissing snel genomen. Aan de wandel. Het bijna kussende paartje is zo ongeveer het eerste Delfts Blauw dat je tegen komt als je het centrum in loopt.

Maar ik liet het centrum rechts liggen en wandelde de Poenixstraat en Westvest af. Ook de ingang van het Prinsenhof liet ik voor wat ie was. Pas bij molen De Roos dook ik de noordkant van het centrum in, waar wij wonen. Vanuit ons huis is de molen goed te zien. Daarover valt wel wat meer over te vertellen maar dat hou ik voor een andere keer.

Aan het Verlaat

P1190430Ach, heel spannend is de foto niet maar wel lekker in contrast met die van gisteren. Ik schat dat er maximaal een kilometer afstand is tussen Molen de Roos in het Delftse centrum en dit Hans-en Grietje huisje Aan Het Verlaat. Ik denk dat ik het al vaker heb laten zien maar kan het zo snel niet terugvinden. Hoe dan ook, we fietsten gisteravond een blokje om. In ons leven vóór Italië deden we dat geregeld op zomeravonden. En zowel toen als nu is dat dik genieten van de mooie omgeving. We doen dit te weinig, zeggen we dan altijd tegen elkaar. Maar het grote genieten ontstaat misschien wel juist omdat we dit zo weinig doen.