Ons zelf een lol doen

DSC_0039-001

DSC_0028-001

Om onze lijven een beetje rust te gunnen, moeten we van het terrein af. Doen we dat niet, dan blijven we toch werken. Steden zagen we de laatste weken al genoeg en uitgebreid wandelen hoort helaas niet meer tot de mogelijkheden. Dan komen we al snel uit bij een dag naar de kust. Vinden we alle twee heerlijk. Het badseizoen is voorbij maar zonaanbidders weten het strand altijd te vinden. Fietsers kennelijk ook.

DSC_0026-001

De pranzo gebruikten we in zo’n no-nonsense visrestaurant. Vlotte bediening, lage prijzen en verse vis.

DSC_0036-001

Al snel hadden we samen een grote schaal vongole  (venusschelpen) leeg en daarna bleef er van de gegrilde tongetjes ook niet veel meer over. We keerden nog voor twee uurtjes terug naar onze zelf meegenomen ligbedden. Waar de wijnboer nog maar eens in de boeken dook en ik het strandvertier bestudeerde.

DSC_0032-001

 

Advertenties

Vertier

DSC_0024-001

DSC_0031

DSC_0037

Zo. Het mag duidelijk zijn waar wij vandaag geweest zijn. Op misschien wel de laatste mooie en warme dag deze week, deden we een stranddag aan de Adriatico. Het bestuderen van de menselijke soort kan daar bovendien heel goed plaatsvinden. Ik kijk veel naar vrouwen. Probeer hun leeftijd én gewicht te schatten en vergelijk dat met mijzelf. Zijn mijn heupen nou ook zo breed? Of: mens koop een badpak in plaats van een bikini, alles flubbert eruit en erover. Dat soort gedachten. Ik kijk ook naar mannen hoor.  Gewoon voor het mooi. Echt, ik amuseer me wel met mijn studie daar aan het strand van Senigallia.

DSC_0036DSC_0042

 

Stranddag

DSC_0009-001

DSC_0012-001

Gedachteloos aaide hij haar enkel terwijl ie zelf een telefoongesprek voerde. Ik dacht aan vader en dochter toen ik het jonge meisje en de veel te zware grijze man op een strandbedje in Fano zag liggen. Maar toen zij op een zeker moment haar benen als een octopus om zijn veel te dikke middel sloeg, wist ik ineens wel beter. De man, die er in een verhullend pak wellicht ietsje aantrekkelijker uit zal zien, voerde voortdurend zakelijke gesprekken. Dan pakte zij ook haar mobieltje en keek verveeld en chagrijnig naar het schermpje. Vóór mijn fantasie verder met me op de loop ging, keek ik maar eens naar de blauwe lucht.

DSC_0010

Dat had het jonge meisje misschien ook beter kunnen doen.

(De slanke man op de foto is de badmeester van het strandje)

Zon vangen

dsc_0018

De mogelijkheid tot het maken van een strandwandeling deed zich sneller voor dan ik gisteren nog dacht. In het gezin van onze zoon waart griep rond en daardoor was het niet nodig om vandaag de kinderen uit school te halen en een paar uur op te passen. En zo kwam het dat we vanmiddag op het strand onze verkoudheden achterlieten. .

dsc_0032dsc_0035dsc_0037dsc_0039dsc_0042dsc_0045

Bloezende bloesjes

IMG_20150915_113333Op de ene of andere manier associeer ik harde wind meer met Nederland dan Italië. Terwijl ie hier heus wel eens de kop op steekt. Vandaag is zo’n dag en meestal luidt het weersverandering in. Nadat het twee dagen buiig was en de temperatuur onder de twintig graden kwam, kunnen we donderdag of vrijdag weer een stranddagje plannen. Aan de kust kan de temperatuur dan oplopen tot 35 graden! Vooralsnog moet de marktkoopman zijn wapperende handel veilig naar beneden zien te halen. Maar mijn bloesjes hoeven dus nog even niet naar hun winterplank bovenin de kast. En dat vinden de bloesjes en ik erg fijn.

Zon, zee en wind

P1190530We zijn in feite gewoontedieren. Want als we een dagje kust doen, gaan we vaak naar Fano. Specifieker naar het kiezelstrand in het zuiden van deze plaats. Vandaag kozen we voor het zandstrand in het noorden. Dat voelde vreemd, want onbekend terrein en dus gezoek naar een parkeerplaats. Bovendien loopt er een spoorlijn langs het strand inclusief voorbij razende treinen, dus dat is even wennen. Maar het heeft wel een langzaam in zee aflopend strand en het was er absoluut niet overvol, zoals je in deze tijd en met dit weer kunt verwachten. Geen toeristen en natuurlijk wel een heerlijk eettentje. Eigenlijk alles wat we van een aangename stranddag verwachten.

Van hunebed naar zeezicht

IMG_20150120_150342
De vloer van onze woonetage was door de sterkste van ons twee vrijdag in de lijnolie gezet. Het lange weekend was een mooie gelegenheid om de olie in te laten intrekken, we hoefden gisteravond alleen de meubels weer terug te zetten. Dachten we. Maar dat viel tegen, de vloer pikt nog. Wat nu? Verder inwrijven gaf niet het gewenste resultaat. We moeten nu de vloer ontvetten. Een behoorlijke klus. Vanmiddag hadden we een afspraak met zusje en zwager en wandelden daarmee heerlijk over het strand. Wat een contrast met gisteren. Overigens heb ik alle ontbrekende foto’s van de dagen ervoor inmiddels ook geplaatst. En die vloer? Die krijgt morgen opnieuw alle aandacht.