Eindeloos

De strandopgang in ’s Gravenzande waar wij gedurende de twee feest weken meermaals gebruik van maakten, heet Vlugtenburg. Er zijn diverse strandpaviljoens, één ervan heet Zomertijd, een mooi gekozen naam en met dit prachtige beeldmerk.

Vlak vóór Slag Vlugtenburg liepen we door de duinstrook en dan denk ik altijd: hoezo drukke Randstad?

Rond een uur of zes wordt het zélfs op een snikhete dag rustig op het strand. Nou ja, er loopt nog wel een klein drommetje mensen richting hun fiets of auto als tegen half negen de meeste badgasten écht weg gaan. Als geboren Scheveningse verlang ik altijd weer naar de kust, maakt me niet uit waar. Het ruimtelijk effect, de geluiden, de zee; ik kan er eindeloos van genieten.

Karren maar!

Dicht bij ons tijdelijke huis staan twee oldtimers. Ik kwam er langs op die éne regendag sinds weken, namelijk gisteren. Dus heel uitgebreid ben ik er niet voor gaan staan. Ik vind het leuk om een Rolls of Chevrolet te zien en nog leuker lijkt het me om er als passagier in te rijden maar verder gaat mijn belangstelling absoluut niet. Geef mij maar een fiets.

Te voet

Niet elk geveltuintje lukt even goed. Niet elke foto ook, trouwens, deze had scherper gemoeten. Maar op de een of andere manier is dit een aandoenlijk hoekje dat ik toch even wil laten zien.

In de vroege avond lopen wij weer een stadsrondje en zien we dat heel veel mensen de moeite nemen de woning ook aan de straatkant op te fleuren. Suzanne-met-de-mooie-ogen verdoezelt een regenpijp en wordt afgetroefd door een rode roos. Dat is toch een grandioze combi?

En wat te zeggen van deze gestalde fiets? Grappig hoor. De opmerking onder het raam roept wat vraagtekens op. Of gewoon: non, c’est un vélo!

Filmhuismeisje en inzamelhelden

Toen ik afgelopen zaterdag nog even in de zon op een muurtje zat te wachten tot de boodschappende wijnboer terugkeerde, trof mijn oog dit beeld. Sinds 1996 staat ze hier in de ondersteuning van de trappartij van het Delftse filmhuis. De maakster Marianne Neve is er in geslaagd een mooi en ingetogen figuurtje te maken waar ik al talloze keren aan voorbij liep. Soms levert wachten onverwacht iets moois op dat wat aandacht verdient.

Twee inzamelhelden (klik) waren daarentegen zó bedrijvig bezig dat ik alleen hun vervoermiddel kon fotograferen. Op aanvraag fietsen zij langs de bedrijven, particulieren en winkels om papier, karton en verpakkingsmaterialen op te halen. Wat een praktische en milieuvriendelijke oplossing biedt dit systeem. Geen grote vuilniswagens door de smalle straten en langs de grachten op momenten dat de terrassen overvol zitten. Nee, deze behendige inzamelaars koersten van de ene horecagelegenheid naar de andere. Ik zie ze steeds vaker hier in Delft en dit soort initiatieven kunnen niet genoeg bejubeld worden.

Even wat minder prikkels

Na de drukte van de Delftse binnenstad had ik wel behoefte aan wat kalms. Op de Paardenmarkt werd de kermis weer afgebroken, wat de nodige herrie gaf. Op de een of andere manier was ik te ongedurig om een uurtje op het balkon te gaan zitten en dus ging ik fietsen. Alleen, want de wijnboer had van alles te doen. Ik realiseerde me dat ik nooit in mijn uppie zomaar ga fietsen. Ja, wel om boodschappen te doen, naar de tandarts te gaan of andere leuke bestemmingen. Maar ter ontspanning de natuur in doen we meestal samen. Gistermiddag peddelde ik op mijn gemak door de Delftse Hout, wat een rust. Wat een kalmte. Wat een schoonheid. Precies wat ik nodig had.

Wij houden van Delft

Wie zomaar zijn neus achterna fietst kan wel eens onverwachte zaken tegen komen. Deze steeg, die uitloopt op de Brabantse Turfmarkt, is met wat muurschilderingen enigszins aantrekkelijk gemaakt. Het was me nog niet eerder opgevallen.

Ik had twee volle boodschappentassen en een fiets aan de hand, dus veel handen hield ik niet over om achter de containers te kijken naar de naam van de maker van dit geheel.

Geniet van het leven en wij houden van Delft, dát kon ik wel lezen. Wat betreft dat eerste: daar doe ik dagelijks mijn best voor en kost me niet al te veel moeite. En dat tweede lukt probleemloos.

Reclamezuil op twee wielen

Bij het Toeristen Informatiepunt staat deze fiets voor de ruit. Ik zal de enige niet zijn die er een foto van maakt. Het rood-wit-blauwe vlaggetje wapperde hevig en de achterband is leeg, hoe Hollands wil je het hebben?

Steen Schaar en Papier heeft wat vrolijke attributen op en aan de fiets gehangen. Drie ontwerpers in één pand en nog een selectie van ander Dutch Design is te koop in deze leuke winkel. Ik heb er alleen nog maar voor de etalage gestaan, daar moet nodig eens verandering in komen.

De laatste reclamezuil is een beetje verdwaald. Bij Klaas kun je het hele jaar door je boot stallen en laten onderhouden. In Friesland. Voor mij nét iets te ver fietsen.

De schoonheid van de regen

Zeven minuten fietsen betekent voor mij als snel een half uurtje lopen. Dus toch het fietsje maar genomen voor het tandartsbezoek. Het motregende. Waardeloos, want je wordt er evengoed behoorlijk nat van. Toch maar even afgestapt bij de Oostpoort want daar liep een verse familie Nijlganzen met tien koters. Dichterbij komen lukte niet, daar zorgden de ouders wel voor.

Met natte brillenglazen, mijn capuchon diep over mijn hoofd en een nat fietszadel, vervolgde ik mijn weg naar huis. Maar ik zag dat de beregende klinkers wél fotogeniek zijn. Ik zelf leek meer op een verzopen kat.

Het Meisje met een fiets, een fiets en het meisje

klik op de foto voor vergroting

Fietsen en Het Meisje met de parel, ze zijn wat mij betreft tekenend voor Delft. Over de fietsen struikelen we hier bijna, het Meisje kom ik graag tegen. Deze aangetroffen combinatie kon ik dan ook niet zomaar voorbij lopen. Toen kwam ik een opgedregde fiets tegen. Behoorlijk aandoenlijk zoals hij zich nog vasthoudt aan de brugleuning. Geen spaak meer te bekennen maar hij staat nog wel op slot!

Het meisje met de earpod trof ik aan in een blad. Ik heb absoluut niet de wens haar te gaan borduren, hoor. Het meisje op de eerste foto vraagt zich af of ze doof is, het tweede meisje hóudt zich doof.

Thematisch wandelen

We lopen ons gebouw uit en maken een praatje met een buurvrouw. Twintig meter verder spreken we een andere buuf die net haar groene tuinafval wegbrengt. Het is echt zo’n zomerse avond waarop iedereen nog even buiten wil zijn en wij dus ook. Ik zet een rode fiets op de kiek. Gewoon omdat ie zo lekker in de heg is neergezet.

Even later zie ik deze prachtige rode Vespa staan en mijn thema heeft zich aangediend: dat van de gekleurde tweewielers. Want kijk er dient zich nog een geel en roze exemplaar aan.

Het bevalt me zeer, de ontmoetingen en de stadse beelden bij invallende schemering. Maar er zit ook symboliek in deze serie. De fietsen wijzen alle drie dezelfde kant op, de Italiaanse scooter kijkt eigenwijs naar een andere richting. Nog drie nachtjes slapen dan bekijk ik de wereld ook weer vanuit een andere hoek.