Brigade van bladblazers

Bladblazers. Veel mensen haten ze. En voor kleine achtertuinen zijn ze ook erg overdreven. Maar de bomenrij tegenover ons huis is inmiddels helemaal kaal en het afgevallen blad lag in een dik pak op stoep en straat. Daar was de inzet van de gemeentelijk bladblaas brigade heel handig en efficiënt.

Mannen met gekleurde hesjes, wagentjes met zwaailichten. Vanaf twee kanten rukte men op: onder de auto’s door en vanaf het gras werd al het blad richting rijbaan geblazen. De zwaailichtkarretjes gingen er meermaals als een grote stofzuiger overheen. In een uurtje was de hele straat weer netjes. De fiets met de gifgroene mand, die op al deze foto’s te zien is, staat weer helemaal vrij in een opgeruimde straat. Hulde voor de gemeentewerkers.

Bakfietsbruid

Tussen de buien door zag ik vrijdag dit bruidspaar. Zij zat uitbundig te zwaaien naar de overkant maar vanuit mijn raam kon ik niet zien naar wie of wat. Ik vermoed medestudenten die daar wonen. De fotograaf was er maar druk mee hen en de mensen aan de overkant op de foto te zetten. Achter het paar stond nog een meisje met een fiets, de ceremoniemeester denk ik. Je moet dit soort zaken altijd zelf een beetje invullen hè? Waarom een bakfiets? De hele ceremonie en het feest zullen wel in centrum gevierd worden en dan zijn auto’s niet handig. Bekijks hadden ze in elk geval, erg comfortabel leek het me niet maar wél leuk. Mocht dit verse echtpaar zichzelf herkennen, dan stuur ik met liefde de foto’s door.

Je blijft kijken

Op 4 juni liet ik al eens foto’s zien van de waterpret hier vlak voor de deur. Maar omdat het beeld (en geluid) zo alles bepalend is dezer dagen laat ik graag nog een keer zien wat er zich hier afspeelt. Op de plek waar normaal de hondenuitlaters hun ronde lopen, liggen nu mensen op badlakens. De gemeente komt elke ochtend de afvalbakken legen, die ook werkelijk propvol zitten. Het sfeertje is uitgelaten maar wel heel gezellig. Zwemmen in het kanaal mag eigenlijk niet maar geen hond trekt zich er iets van aan, sterker nog, die zwemmen soms ook. Er worden door fietskoeriers pizza’s bezorgd, jonge mannen sloven zich uit door met salto’s het water in te springen en eerlijk gezegd kijk ik mijn ogen uit. Nee, er tussen gaan liggen doen we niet. Wij becommentariëren het wel vanuit onze hoge positie.

Smaak

We waren helemaal in de fietsmodus, gisteren. Eind van de middag stapten we opnieuw op en deden een rondje Delftse Hout. Ik nam geen camera mee, want dan hoef ik wat minder vaak af te stappen. Totdat ik deze berm zag. Ik diepte mijn mobiel uit mijn fietstas want ik moet jullie laten zien dat ik heus wél smaak heb op bloemgebied. Hoe alle Delftse terrassen sinds twaalf uur weer vol zaten, kon me gestolen worden. Het zal best gezellig geweest zijn in de binnenstad. Maar doe mij maar een weelderig veldboeket langs de kant van de weg.

Bijbelse fiets

Deze fiets lijkt bijna met opzet zo neergezet. Sjiek exemplaar in de zelfde kleur als taartenwinkel waar ie voor staat. Met gemak zou ik 365 dagen lang fietsen kunnen plaatsen op dit blog. Telkens een andere en allemaal opmerkelijk. Delft is één grote fietsenstalling.

‘Leuk hè, zo’n voetbalfiets?’ sprak een man mij aan toen ik stond te fotograferen. Inderdaad, grasmat en oranje; het heeft wel wat voetballerigs. Deze drie stalen rossen stonden trouwens wel de hele stoep te blokkeren. De onderste in deze kleine serie noem ik de boodschapfiets. In het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen staat er op de houten krat. Iemand heeft dit exemplaar voor zijn werk nodig, denk ik dan. Misschien hoort er een heel ander verhaal bij, ik weet het niet en het maakt niet uit. Ik hou wel van een onopgelost mysterie.

Naar buiten kijken

Eigenlijk kom ik tot weinig deze dagen. Met een zee van vrije tijd voor me, heeft geen enkel klusje prioriteit. Ja, het onderhouden van sociale contacten via de moderne media, daar ben ik druk mee. En lezen, veel lezen. Ik trek altijd naar het licht toe en ga als de zon schijnt echt geen donkere trapkast of kelderbox opruimen. Dus zit ik op het balkon of in een zonnige erker.

De overburen vertoeven ook op hun balkons. Nog even en de bomen zitten in blad en zien we hen niet meer. Deze figuur heeft zijn OV-fiets neergezet, laptop op schoot en werkt aan de waterkant. Op de een of andere manier heerst er een vreedzaam sfeertje. Schijn bedriegt want we voeren oorlog tegen een onzichtbare vijand.

.

Actieradius

Gistermiddag liep ik over dit voetpad. Dat bleek niet zo handig want het gebeurde me tot twee maal toe dat een achteropkomende fietser ! niet belde en me, naar mijn zin, te dicht passeerde. Het gros van de mensen houdt goed rekening met elkaar en we moeten vaak met z’n allen lachen om de rondedansjes die we doen bij het oversteken.

Vanmorgen dus aan de overkant gelopen, waar de uitwijk bij passeren groter is en fietsers gewoon op de weg rijden. Nu ons leven zich in een beperkte wereld afspeelt, heb ik het idee dat we onze omgeving nog intenser beleven en observeren. En ook vandaag dacht ik weer: wat wonen we hier toch mooi!

De fietsenmaker

Hij vraagt nooit naar je naam maar koppelt gezicht bij de fiets. Nou had de wijnboer mijn fiets weggebracht voor een nieuwe voorband maar was niet in staat gebleken hem ook weer op te halen. Ik was dus benieuwd hoe het gesprek vanmorgen zou gaan toen ik mijn fiets weer op kwam halen. ‘Mijn man heeft hier mijn fiets gebracht’, begon ik. ‘ Dat moet deze Peugeot zijn’, riep de man prompt. ‘Hoe weet u dat?’ vroeg ik. ‘Hij staat er al een paar dagen’ was het simpele antwoord. En dus kreeg ik, na betaling, mijn fiets weer mee. Wat een vertrouwen in de mensheid. Ieder ander had ook om die fiets kunnen vragen. Het heeft vast alles te maken met mijn goudeerlijke gezicht.

Fietsen stallen en ijs eten

Fietsen bepalen het beeld in Delft. Veel inwoners storen zich aan de vastgeklonken rijwielen op plaatsen die er eigenlijk niet voor bedoeld zijn. En inderdaad is het soms een storend gezicht, al zie ik duizend keer liever gestalde fietsen dan geparkeerde auto’s.

Luisterend naar de klachten, heeft de gemeente dit seizoen extra fietsnietjes geplaatst en met een paar platte schuiten in de gracht werden nog meer stallingsplaatsen gecreëerd. Ik heb er nog nooit één fiets in zien staan.

De foto is misschien niet erg duidelijk, het grijze vlak in de gracht is de boot met fietsenrek. Duidelijker is onze beloning na een kleine warme stadsronde.

Ik zie alles dubbel

Een echtpaar, alletwee in een scootmobiel, passeerde me. Hij voorop en aanwijzingen gevend bij de kruispunten. Wat een uitvindingen toch, die scoots. En wat zie je er veel. Ineens zag ik het beeld voor me dat de wijnboer en ik misschien later ook op deze manier ons ommetje maken. Over een jaar of twintig dan, hè.

Daarna liep ik langs dit huis. Oranje pannendak en blauw geverfde voorgevel. En kijk nou toch, blauwe container en oranje fiets voor de deur. Ik hou van dit soort toevalligheden en ontleen er een kinderlijk genoegen aan. Nou en?