Even wat minder prikkels

Na de drukte van de Delftse binnenstad had ik wel behoefte aan wat kalms. Op de Paardenmarkt werd de kermis weer afgebroken, wat de nodige herrie gaf. Op de een of andere manier was ik te ongedurig om een uurtje op het balkon te gaan zitten en dus ging ik fietsen. Alleen, want de wijnboer had van alles te doen. Ik realiseerde me dat ik nooit in mijn uppie zomaar ga fietsen. Ja, wel om boodschappen te doen, naar de tandarts te gaan of andere leuke bestemmingen. Maar ter ontspanning de natuur in doen we meestal samen. Gistermiddag peddelde ik op mijn gemak door de Delftse Hout, wat een rust. Wat een kalmte. Wat een schoonheid. Precies wat ik nodig had.

Wij houden van Delft

Wie zomaar zijn neus achterna fietst kan wel eens onverwachte zaken tegen komen. Deze steeg, die uitloopt op de Brabantse Turfmarkt, is met wat muurschilderingen enigszins aantrekkelijk gemaakt. Het was me nog niet eerder opgevallen.

Ik had twee volle boodschappentassen en een fiets aan de hand, dus veel handen hield ik niet over om achter de containers te kijken naar de naam van de maker van dit geheel.

Geniet van het leven en wij houden van Delft, dát kon ik wel lezen. Wat betreft dat eerste: daar doe ik dagelijks mijn best voor en kost me niet al te veel moeite. En dat tweede lukt probleemloos.

Reclamezuil op twee wielen

Bij het Toeristen Informatiepunt staat deze fiets voor de ruit. Ik zal de enige niet zijn die er een foto van maakt. Het rood-wit-blauwe vlaggetje wapperde hevig en de achterband is leeg, hoe Hollands wil je het hebben?

Steen Schaar en Papier heeft wat vrolijke attributen op en aan de fiets gehangen. Drie ontwerpers in één pand en nog een selectie van ander Dutch Design is te koop in deze leuke winkel. Ik heb er alleen nog maar voor de etalage gestaan, daar moet nodig eens verandering in komen.

De laatste reclamezuil is een beetje verdwaald. Bij Klaas kun je het hele jaar door je boot stallen en laten onderhouden. In Friesland. Voor mij nét iets te ver fietsen.

De schoonheid van de regen

Zeven minuten fietsen betekent voor mij als snel een half uurtje lopen. Dus toch het fietsje maar genomen voor het tandartsbezoek. Het motregende. Waardeloos, want je wordt er evengoed behoorlijk nat van. Toch maar even afgestapt bij de Oostpoort want daar liep een verse familie Nijlganzen met tien koters. Dichterbij komen lukte niet, daar zorgden de ouders wel voor.

Met natte brillenglazen, mijn capuchon diep over mijn hoofd en een nat fietszadel, vervolgde ik mijn weg naar huis. Maar ik zag dat de beregende klinkers wél fotogeniek zijn. Ik zelf leek meer op een verzopen kat.

Het Meisje met een fiets, een fiets en het meisje

klik op de foto voor vergroting

Fietsen en Het Meisje met de parel, ze zijn wat mij betreft tekenend voor Delft. Over de fietsen struikelen we hier bijna, het Meisje kom ik graag tegen. Deze aangetroffen combinatie kon ik dan ook niet zomaar voorbij lopen. Toen kwam ik een opgedregde fiets tegen. Behoorlijk aandoenlijk zoals hij zich nog vasthoudt aan de brugleuning. Geen spaak meer te bekennen maar hij staat nog wel op slot!

Het meisje met de earpod trof ik aan in een blad. Ik heb absoluut niet de wens haar te gaan borduren, hoor. Het meisje op de eerste foto vraagt zich af of ze doof is, het tweede meisje hóudt zich doof.

Thematisch wandelen

We lopen ons gebouw uit en maken een praatje met een buurvrouw. Twintig meter verder spreken we een andere buuf die net haar groene tuinafval wegbrengt. Het is echt zo’n zomerse avond waarop iedereen nog even buiten wil zijn en wij dus ook. Ik zet een rode fiets op de kiek. Gewoon omdat ie zo lekker in de heg is neergezet.

Even later zie ik deze prachtige rode Vespa staan en mijn thema heeft zich aangediend: dat van de gekleurde tweewielers. Want kijk er dient zich nog een geel en roze exemplaar aan.

Het bevalt me zeer, de ontmoetingen en de stadse beelden bij invallende schemering. Maar er zit ook symboliek in deze serie. De fietsen wijzen alle drie dezelfde kant op, de Italiaanse scooter kijkt eigenwijs naar een andere richting. Nog drie nachtjes slapen dan bekijk ik de wereld ook weer vanuit een andere hoek.

Tijdsbeeld

Elke tijd heeft zijn eigen straatmeubilair. Ik kwam twee foto’s tegen in mijn archief die dit aardig illustreren. Hier een oplaadpunt voor fiets, scooter en scootmobiel. Heel eigentijds heeft iemand er ook nog een mondkapje in gefrommeld. Zo kunnen we deze foto aardig dateren. Onuitstaanbaar dat er op deze manier met de wegwerpkapjes wordt omgesprongen want niemand wil ze aanraken. We moeten ze maar mondkapjes-voor-eenmalig-gebruik gaan noemen, die je gewoon thuis weggooit in je eigen vuilnisbak!

De ouderwetse brievenbus (gefotografeerd in Delfshaven) roept nostalgische gevoelens bij me op. Dat je als jong kind op je tenen moest gaan staan om de brief te posten voelde heel gewichtig. Onze stembiljetten zijn ingevuld. Als zeventigplussers mogen we schriftelijk stemmen. Morgen sta ik opnieuw bij de brievenbus, maar bij de moderne variant. Dan post ik heel gewichtig mijn democratisch recht en daar hoef ik niet voor op mijn tenen te gaan staan.

Naar de brievenbus

Er zijn nog maar twee brievenbussen op enigszins redelijke afstand van ons huis. En de wijnboer heeft vrijwel iedere dag wat te posten. Dat past dan mooi in ons dagelijkse ommetje, al is het wel vaak aan het eind van de middag. Gisteren kwam dat goed uit, want meer dan de halve dag viel er regen en vanaf een uur of drie was het droog. De feestverlichting hangt nog in de bomen en dat zal nog wel even zo blijven. Toch is er weinig feestelijks te beleven, verschillende winkeliers hebben hun puien dichtgetimmerd. De kleine aardenwerkfabriek De Candelaer heeft een blauwe fiets opgetuigd tegen de grachtengevel gezet in de hoop dat ooit de toeristen hun weg weer weten te vinden naar Delft.

Brigade van bladblazers

Bladblazers. Veel mensen haten ze. En voor kleine achtertuinen zijn ze ook erg overdreven. Maar de bomenrij tegenover ons huis is inmiddels helemaal kaal en het afgevallen blad lag in een dik pak op stoep en straat. Daar was de inzet van de gemeentelijk bladblaas brigade heel handig en efficiënt.

Mannen met gekleurde hesjes, wagentjes met zwaailichten. Vanaf twee kanten rukte men op: onder de auto’s door en vanaf het gras werd al het blad richting rijbaan geblazen. De zwaailichtkarretjes gingen er meermaals als een grote stofzuiger overheen. In een uurtje was de hele straat weer netjes. De fiets met de gifgroene mand, die op al deze foto’s te zien is, staat weer helemaal vrij in een opgeruimde straat. Hulde voor de gemeentewerkers.

Bakfietsbruid

Tussen de buien door zag ik vrijdag dit bruidspaar. Zij zat uitbundig te zwaaien naar de overkant maar vanuit mijn raam kon ik niet zien naar wie of wat. Ik vermoed medestudenten die daar wonen. De fotograaf was er maar druk mee hen en de mensen aan de overkant op de foto te zetten. Achter het paar stond nog een meisje met een fiets, de ceremoniemeester denk ik. Je moet dit soort zaken altijd zelf een beetje invullen hè? Waarom een bakfiets? De hele ceremonie en het feest zullen wel in centrum gevierd worden en dan zijn auto’s niet handig. Bekijks hadden ze in elk geval, erg comfortabel leek het me niet maar wél leuk. Mocht dit verse echtpaar zichzelf herkennen, dan stuur ik met liefde de foto’s door.