Gebladerte

DSC_0002

Het is er natuurlijk nog volop, dat blad. Maar het hangt niet meer, hè. Als confetti wordt het uitgestrooid. Vóór me reed een auto waaraan een blad aan de antenne gekleefd zat en als een vrolijk vaantje wapperend bleef hangen. Heel feestelijk. Ik zat achter het stuur dus heb helaas geen foto kunnen nemen.

DSC_0038

DSC_0040

Nog meer voertuigen staan in de confetti. We zien de werkers van de gemeentelijke groenvoorziening hun uiterste best doen dat blad weer af te voeren of in bladkorven te doen. Ik heb nog geen berichten over treinvertragingen vernomen vanwege vallend blad. Heb ik nou iets gemist of is alles onder conrole?

Advertenties

Verschil met gisteren

P1230013

Deze geelpootmeeuw liet zich niet verjagen toen ik mijn autootje pakeerde bij het kademuurtje. Ik ging vanmorgen bij mijn leuke ouders op de koffie nadat ik gisteren terugvloog naar NL. Schoondochter en kleinzoon waren zo lief mij met de auto op te halen in Weeze. Dat scheelde een hoop gedoe met shuttlebus, trein en taxi. Ik at ook bij hen, waarna ik gisteravond rond een uur of acht onze Delftse huis weer binnenstapte. De wijnboer volgt later in mei. De wijngaard heeft in deze tijd van het jaar zijn zorg nodig. Het is hier wat killer en somberder dan waar ik net vandaan kwam. Maar groen en erg Hollands is het wel. Da’s ook mooi.

P1230015

P1230016

P1230019

Niet met Griet

DSC_0034

Het plan was dat we op het station Delft de eerste de beste trein in zouden stappen, ons lieten verrassen wat de eindbestemming betreft en de conducteur triomfantelijk ons boekenweekgeschenk als vervoerbewijs konden tonen. Bij nader inzicht concludeerden we dat dit de eerste afspraakloze dag sinds een week is en zagen we ons in gedachten toch liever niet op een winderig station in Vlissingen eindigen vanmiddag. En toen hoefden we ineens niks van onszelf. Ja, de polderwandeling. Maar dat is routine. En het  was berekoud.

DSC_0056

Ik schuif mijn stoel een zonnige erker in en ben erg in mijn sas achter glas.

Koekje van eigen deeg

DSC_0036

Welke oplossing zagen jullie om spullen op te bergen, vroeg Els voor haar  rubriek Stuur-een-foto. Het antwoord stond voor mijn neus. In dit kunstig vervaardigde doosje zaten vier paaseitjes opgeborgen. Het doosje was niet alleen zelf gevouwen maar ook bestempeld door de maakster.

DSC_0037

Een cadeautje dat met zoveel liefde voor detail is gemaakt, wordt door mij zéér  gewaardeerd. De paaseitjes waren snel op. Want na een treinreis met oponthoud en gedraaf naar andere perrons plús een wandeling van station Delft naar huis, had ik het wel verdiend, vond ik. Een verse kop thee met een eitje. Een eitje van Els, de blogvriendin die ik zojuist ontmoet had!

Was en water

P1220296

Kortgeleden zag ik, vanuit de rijdende trein richting Ancona, dit balkon. Als er dan een wasje hangt, weet ik niet hoe snel ik mijn camera moet pakken. We reden bijna het station binnen en overal ter wereld kijk je dan tegen huizen aan die nou niet bepaald de mooiste zijn.  Dat maakt het alleen maar fijner om te fotograferen. Maar vóór jullie denken dat de bewoners van dit huis te beklagen zijn, laat ik even hun uitzicht zien. Ik hoefde daarvoor alleen maar naar het linker coupéraam te lopen.

P1220301

 

Fleurig

dsc_0022

De één zorgt voor een taartje, de ander rijdt de auto en ik neem het bloemetje mee. Het is weer vriendinnendag. Dat bloemetje zat nog in de verpakking toen ik het gisteravond bij kunstlicht op de foto zette. Erg blogwaardig is het niet maar nood breekt wet. Want zodra we uitgekletst zijn en ik weer afgeleverd ben, trein ik door naar het Malieveld. Ik geef gewoon Trump de schuld van een slechte foto. Is geheel in zijn lijn. O ja, omdat de saaie maand februari weer is aangebroken, plaats ik dagelijks een zo kleurrijk mogelijke foto. Om mezelf op te vrolijken.

Vooroordelen

P1200191

Geef mij een treinretourtje Breda en ik heb blogstof voor een week. Toen ik dinsdag in Breda uitstapte, was het even zoeken naar de juiste uitgang, waar mijn vriendin op me  wachtte. Samen met een oude heer (van 91 jaar vertelde hij) klampte ik een spoormeneer aan. ‘Mag ik even met u meelopen?’ vroeg de oude man, nadat we in goede richting waren verwezen. Dat mocht. We bleken een buitentrap te moeten nemen. ‘Lukt u dat?’ vroeg ik de man. Een beetje onzeker greep hij de leuning tot drie jonge mannen op ons afkwamen. Met een Noord Afrikaans uiterlijk, zal ik maar zeggen. Er is hier ook een lift hoor, riepen ze en hielden galant de deur voor ons open. De man vertelde me dat hij naar een crematie moest maar zijn afhaler stond nog niet op de gewenste plek. ‘Dan bel ik hem even op mijn mobieltje’, zei de man. En ook dát had ik niet verwacht.