Uitgebreide familie Meerkoet

In het voorjaar heb ik tamelijk intensief het wel en wee gevolgd bij de familie Meerkoet. Eieren, aantal jongen, lege nesten; alles hield ik bij in een klein boekje dat als titel had Natuur voor Binnenblijvers. Tijdens die eerste lockdown-periode maakten, wij net als de rest van Nederland, op gezette tijden een ommetje door de buurt.

Als ik zo de Meerkoeten bezie was het voor hen een vruchtbaar jaar. Of dat andere jaren ook zo is, weet ik niet want ik hield het nooit bij. Van alle watervogels hier voor de deur zijn de meerkoeten onze favoriet. Meeuwen zijn brutale schreeuwers, reigers zijn het ene moment nerveuze fladderaars, dan weer zoutpilaren en de nijlganzen zijn hoog op de poten staande bemoeiallen. Deze kolonie Meerkoeten bestaat uit minstens twintig leden. Ze scharrelen in het gras en komt er een hond aan, dan huppen ze het water in. Het is nu genoteerd in mijn boekje en op mijn blog. Voor wat het waard is.

De boom en mijn ontmoeting

Samen met de treurwilg hoort de Gingko Biloba tot mijn lievelingsbomen aan het kanaal. Het werd, vond ik, de hoogste tijd om weer eens te kijken hoe die van oorsprong Japanse boom er in de herfst bij staat. Nou, hij knalt ons aardig tegemoet met zijn gele bladeren. De treurwilg staat ook nog behoorlijk in blad, we zien een sliertje links op de foto. Mijn aandacht werd getrokken door een mevrouw in kleermakerszit aan de overkant. Achter haar stond een wandelaar met hond, maar ze liet zich niet afleiden. Mogelijk zat ze te mediteren. Of ze houdt niet van honden. Of ze had geen zin in een praatje. Vul zelf maar in.

Eenmaal aangekomen bij de Gingko moet ik vaak weer denken aan de destijds tachtig jarige vrouw die zeven jaar geleden juist wél graag een praatje maakte. Onder deze zelfde boom vertelde zij me haar levensverhaal (klik). Ik ben haar nooit meer tegen gekomen maar het verhaal vergeet ik niet meer.

Dieren en beelden

Theo van der Nahmer

In het Westbroekpark staan beelden verspreid, die alle door Nederlandse kunstenaars uit de twintigste eeuw zijn gemaakt. In een dergelijke parkachtige omgeving komen ze heel fraai tot z’n recht. Gelukkig zijn het geen aanstootgevende beelden in actuele zin en waar nu bijna een beeldenstorm om plaatsvindt. Zittende Vrouw en Twee Vrouwen met Parasol zijn de eenvoudige namen. De zittende vrouw heeft een levende vogel op haar hoofd, al is dat maar moeilijk te zien. De dames onder de parasol hebben een hondje op schoot maar dat dat van steen is, lijkt me wel duidelijk.

Bram Roth
Johan Keller

Even verder in het park kwamen we de Gelaarsde Kat tegen in brons. Bovendien werd mijn aandacht getrokken door een aandoenlijk bordje bij een sparachtige boom. Hier wordt Hennie Lindeman geëerd die naar mijn idee een Lindeboom had horen te krijgen.

Honds

DSC_0009

De groenstrook langs het Rijn-Schiekanaal is ideaal voor het uitlaten van honden. Dat wordt dan ook veelvuldig gedaan. Aangezien ik gisteren een ander wandelingetje deed dan normaal, viel mij ineens dit bord op. Grappig plaatje en ook wel kenmerkend voor ons georganiseerde land waar elke vierkante meter zijn bestemming heeft. Er staat nog een bank voor vermoeide baasjes met daarnaast een bak om de poepzakken in weg te gooien. Opgeruimd staat netjes. Hoewel Renveld geen plaatsnaam is in de strikte zin van het woord, gaat er hierbij toch een link naar Els haar stuureenfoto-rubriek.

 

Peilen

DSC_0030-001

DSC_0032

Zomaar details uit de schitterende gebrandschilderde ramen van de Sint Janskerk in Gouda.  De hond werd afgebeeld als symbool voor trouw, aandoenlijk toch? Mijn ontmoeting met Marthy gisteren en het blog daarover leverde reacties op waarin geopperd werd om eens met meerdere bloggers bijeen te komen. Dus mijn vraag is wie hiervoor belangstelling heeft. Afhankelijk van de windstreken waaruit gereisd wordt, moet er een locatie gekozen worden. Ik denk aan Utrecht, Amsterdam of Rotterdam nabij een Centraal Station bijvoorbeeld op vrijdag 9 maart? Ik roep maar wat. Dus bloggers, laat een reactie achter als je het leuk vind elkaar eens in de ogen te kijken in plaats van contact met elkaar te hebben via de schermpjes.  Ik hoor het graag.

DSC_0046

Uitlaatapp en lijstenmaker

DSC_0007DSC_0009

Als de hond even rust wil om iets noodzakelijks te doen, haalt de baas vaak even het mobieltje te voorschijn. In wachtkamers heeft ook iedereen zijn mobieltje in de hand. Ik geloof dat ik de enige ben die dan nog wel eens een tijdschrift pakt. Toen ik dat onlangs bij de huisarts deed, las ik een artikel over het maken van lijstjes. Het tijdschrift was uit 2007 dus voelde ik me niet eens bezwaard dit overzicht uit te scheuren om het hier te tonen. Dat ik er met mijn smartphone een foto van had kunnen maken, kwam even niet in me op. Mijn leven hangt aan elkaar van lijstjes. En ik ben blij met mijn mobieltje, al ben ik daar minder dan gemiddeld mee bezig. Met afvinken des te meer.

DSC_0011

Wildquiz

DSC_0027

Van de wilde salie kan ik niet genoeg hebben. Je ziet het overal in de berm en gelukkig ook hier en daar op ons erf.  Ik heb onze waakhond er maar eens even tussenuit gehaald.

DSC_0035

Zo komt hij, een boomstronk met hondensnuit,  beter tot zijn recht op de foto.

DSC_0041

Leuk zijn ze zo afzonderlijk, hè. Maar nou mijn quizvraag.  Is wilde salie en kattenkruid hetzelfde? Van beide zijn zoveel varianten dat ik in verwarring ben.