Een groot atleet

Paul Veenemans, de naamgever van het sportevenement bij ons voor de deur, kwam als roeier uit op de Olympische Spelen in 1972. De spelen in München, die mensen van mijn leeftijd zich herinneren door de vreselijke aanslagen. Hij eindigde er als zevende en overleed een jaar later op 26 jarige leeftijd aan de gevolgen van een verkeersongeluk. Deze atleet blonk niet alleen uit in roeien maar ook in hardlopen, wielrennen en schaatsen. Vanaf 1975 wordt dit sportevenement met zijn naam gehouden.

Wij zagen vanmorgen hoe er een Rode Kruispost in het plantsoen werd opgetuigd. Rond een uur of twee waren de botenstellingen leeg en werd de laatste skiff naar de vertrekvlonder gedragen. Ik zag nog net twee roeiers richting Den Haag varen. Spectaculairder werd het voor ons niet. Voor de deelnemers ongetwijfeld wél en de naam Paul Veenemans is weer even uit de vergetelheid gehaald. Ook mooi.

Wedstrijd voor de deur

Vandaag en morgen wonen wij dichtbij het evenemententerrein waar gestreden wordt om de Paul Veenemansprijs. Dit is een variant op een triatlon, een wedstrijd bestaande uit vier onderdelen, verpreid over één weekend. Schaatsen, wielrennen, hardlopen en roeien. Elke deelnemer moet aan minstens drie onderdelen deelnemen, waarbij het roeien verplicht is. We werden door de roeivereniging De Delftse Sport hierover keurig geïnformeerd.

Vandaag was het opbouwen van botenstellingen en de verschillende verenigingen komen hun boten afleveren. Er is een heel verkeersplan voor de botenwagens opgesteld waarbij het buurtverkeer zo min mogelijk gehinderd wordt. Ik hoop morgen in de gelegenheid te zijn wat van de wedstrijd te fotograferen. Voorlopig zag ik de waterscouts als een soort armada langsvaren. Die hebben er niets mee te maken, maar ik hing nou eenmaal toch uit het raam.

Wat er allemaal kán

Je kunt als je aan een grachtje woont, gewoon de voordeur uitstappen, schaatsen onderbinden en het ijs op gaan. Of zonder schaatsen tóch het ijs op stappen. Voor het gevoel.

Je kan natuurlijk ook op een bankje gaan zitten en merken hoeveel kracht de februarizon al heeft.

Met een stel studenten je eigen curlingwedstrijd houden, kan ook.

Of je tweejarig zoontje op de ouderwetse manier schaatsles geven.

Of met je camera in de aanslag een rondje maken door het centrum van Delft. Iedereen genoot van deze winterse oppepper. Ergens hoorde ik een huilend kind brullen ‘ik wil helemaal niet naar huis’.

Water en ijs

DSC_0010

Ze zwemt al in badje 3 en gaat als een speer. Dus namen we gisteren de gelegenheid te baat om tijdens een kijkmiddag met eigen ogen te zien hoe vrij en vrolijk het jongste kleinkind zich voortbeweegt in het water. Vamiddag stond ze onder aanvoering van opa samen met zusje en nichtje op het ijs. Dat was even wennen maar aan de hand van haar moeder begon ze het steeds leuker te vinden. DSC_0011-001

De andere twee kleindochters zwierden en vielen en hadden dikke pret.

DSC_0006-001

DSC_0007-002

Ach wat zou het heerlijk zijn als we nog een echte koudegolf beleven met ijs op de sloten en grachten. Dan doe ik wel de koek en zopie.

DSC_0004-002

 

 

 

Ramen en vensters (2)

DSC_0015

Wij kunnen er in NL ook wat van hoor.  Ik mag dan enthousiast zijn over de Italiaanse variant maar moet je eens kijken hoe verzorgd dit eruit ziet.  En ik heb nog wel een paar ramen die ik typisch Hollands vind. Deze met stokrozen en zéker die met de bakfiets voor de deur.

DSC_0008

DSC_0009

Als er dan ook nog een gewichtige heer in strak tricot met zijn racefiets stil staat voor een winkel met klompen en schaatsen..ja dan heb ik de Hollandse variant wel te pakken. En jullie mogen drie keer raden waar ik nou weer uithang.

DSC_0013