Mijmering bij de peertjes

Naast de vele kerstkaarten zat er vandaag ook een envelop uit Italië in de bus. Onze buren sturen vaak post door, het zijn vrijwel altijd rekeningen. Vandaag ook. Maar ineens was ik weer in ons huis, waar het nu donker en koud zal zijn. Waar nog steeds wijn in grote mandflessen staat te wachten. In gedachten zie ik onze buurvrouw in haar keuken staan. Hoe groot zal het gezelschap zijn waarvoor zij kookt? Hoe zou het in Gubbio zijn waar de restaurants allemaal gesloten zijn? Ik kwam onlangs een afbeelding op een reisgids voor Umbria tegen met het karakteristieke Palazzo dei Consoli in Gubbio. Daarvan heb ik natuurlijk zelf ook nog wel een tamelijk recente foto. En zo dwaalden mijn gedachten naar die andere plek waar we ons zo thuis voelen en waren de stoofpeertjes in de Delftse keuken inmiddels klaar.

Wielerronde

DSC_0079DSC_0054DSC_0076

Erg spectaculair verlopen de dagen niet. Ik zit aan mijn bureau en ben bezig met de kerstkaarten.  Als het even kan probeer ik aan elke ontvanger iets peroonlijks te schrijven. In een tijd waar veel per email en app gecommuniceerd wordt, is een handgeschreven kaart steeds zeldzamer.  Zelfs felicitatiekaarten bij verjaardagen verstuur ik vanuit Italië digitaal. Dus ga ik er eens per jaar uitgebreid voor zitten en schrijf en schrijf. Om toch de noodzakeijke beweging te hebben, loop ik ook mijn bruggenroute en fotografeer wat details van voorwerpen die zó in het straatbeeld horen, dat ze nauwelijks meer opvallen.