Mijn slag geslagen

Voor deodorant en haarlak moest ik echt even de winkelstraat in. Toevallig waren beide artikelen van de merken die ik altijd gebruik in de aanbieding. Dus kocht ik royaal in en ben ik weer helemaal blij met mijn voordeel.

Gisteravond heb ik onze kerstkaarten gemaakt en besteld. Ja echt! Ik weet dat ik rond deze tijd als vaste klant altijd voor de helft van de prijs bij Albelli kan bestellen. Ik was er op voorbereid en had de foto’s al gemaakt. Dus heb ik al een dag lang lol om mijn vooruitziende blik en voortvarendheid. Ik zag dat de feestverlichting weer wordt opgehangen, ik zag de oliebollenkraam in de verte staan en de rondvaartboot was ook nog in actie. De zon schijnt; het kan niet op vandaag.

Kleine kunstverzameling op 25 december

Al een paar jaar achtereen krijgen wij als kerstpost een echt kunstwerkje, een afdruk van een linosnede. We zijn al heel veel jaar met de maker bevriend en hebben ook een groter werk van hem aan de muur hangen. We doen deze kaarten zeker niet weg en er een perforatie in maken om het op te hangen doen we uiteraard ook niet. Het is dus een kleine verzameling aan het worden van afbeeldingen gebaseerd op het kerstverhaal en daarom is dit bij uitstek de geschikte dag om ze te laten zien.

En in tegenspraak tot wat ik hierboven schreef, hebben we één kerstkaart wel opgehangen. Maar die hangt netjes in een lijstje. Dat is de kaart uit 2019, die de Annunciatie (aankondiging) heet. Misschien moeten we de afbeelding eens wisselen met de hoopvolle engel. Met dank aan Herman.

Negatief

Na alle activiteiten moest er nodig een filmpje gekeken worden. Maar eerder werd er door de kokkin-in-spe een appelkruimeltaart gebakken. Oude afgeknipte kerstkaarten van vorig jaar, zijn nieuwe kerstkaarten geworden en beschreven voor klasgenoten. We regen een slinger van onze ontvangen kerstpost en hingen die op aan een kast. Er werd een moodboard gemaakt door de kleindochter met binnenhuis-architect ambities. Tijdens het eten straks spelen we restaurantje, een geliefd spel van de dames. Ze noemen het Tafel 35, maken een menukaart en zullen ons bedienen. Dat alles vandaag in het kader van werkende ouders in combinatie met de lockdown. We begonnen de dag dus met zelftesten.

Kerstkaarten retour

Eind oktober 2021 kwam onze kerstkaart die ik in december 2020 naar Australië had gestuurd retour. Daar had die kaart dus best lang over gedaan. Onze familie heeft als huisnummer 28, dat had ik ook geschreven maar is aangezien voor nummer 20. Return to Sender, Not at 20 Bakerstreet staat er ten overvloede bij op de achterkant. Vier huizen verder! Dat postbode of bewoners niet even verder hebben gekeken dan hun neus lang is, vind ik op z’n zachtst gezegd merkwaardig. De blauwe kaart die de rest van hun adres ligt af te dekken, vond ik in een doos met kerstballen toen we met de buren de kerstboom in de hal optuigden. Elk jaar hang ik onze kerstwens voor de buren in die boom, de aftuigers hebben de kaart dus bewaard.

Vandaag ben ik begonnen met het schrijven van onze kerstpost. De verre bestemmingen zijn al op de bus gedaan. Op de kaart naar zus en zwager staat nu: 28 Bakerstreet twenty eight. Ik hoor het wel als ie is aangekomen. De kerstzegels zijn grappig en kunstig gemaakt. Met een speciale app kun je ze scannen en komen ze tot leven, aldus de instructie. Maar daar heb ik allemaal geen tijd voor, hoor. Ik ben druk met schrijven.

Mijmering bij de peertjes

Naast de vele kerstkaarten zat er vandaag ook een envelop uit Italië in de bus. Onze buren sturen vaak post door, het zijn vrijwel altijd rekeningen. Vandaag ook. Maar ineens was ik weer in ons huis, waar het nu donker en koud zal zijn. Waar nog steeds wijn in grote mandflessen staat te wachten. In gedachten zie ik onze buurvrouw in haar keuken staan. Hoe groot zal het gezelschap zijn waarvoor zij kookt? Hoe zou het in Gubbio zijn waar de restaurants allemaal gesloten zijn? Ik kwam onlangs een afbeelding op een reisgids voor Umbria tegen met het karakteristieke Palazzo dei Consoli in Gubbio. Daarvan heb ik natuurlijk zelf ook nog wel een tamelijk recente foto. En zo dwaalden mijn gedachten naar die andere plek waar we ons zo thuis voelen en waren de stoofpeertjes in de Delftse keuken inmiddels klaar.

Wielerronde

DSC_0079DSC_0054DSC_0076

Erg spectaculair verlopen de dagen niet. Ik zit aan mijn bureau en ben bezig met de kerstkaarten.  Als het even kan probeer ik aan elke ontvanger iets peroonlijks te schrijven. In een tijd waar veel per email en app gecommuniceerd wordt, is een handgeschreven kaart steeds zeldzamer.  Zelfs felicitatiekaarten bij verjaardagen verstuur ik vanuit Italië digitaal. Dus ga ik er eens per jaar uitgebreid voor zitten en schrijf en schrijf. Om toch de noodzakeijke beweging te hebben, loop ik ook mijn bruggenroute en fotografeer wat details van voorwerpen die zó in het straatbeeld horen, dat ze nauwelijks meer opvallen.