Koekenbakker

Toen ik aan Eva vroeg wat ze wilde eten tijdens het oppassen, hoefde ze niet lang na te denken. ‘Pannenkoeken’, riep ze direct ‘en ik help mee’, zei ze erbij. Dus gingen we aan de slag. Ze waste haar handen, het haar ging in een paardestaart en ze bakte vrijwel de hele stapel. Ik denk dat ze vaak de kunst heeft afgekeken van haar moeder, want eigenlijk hoefde ik niets te doen behalve een beetje advies geven en toezicht houden. Samen hebben we heerlijk gegeten, wat overbleef was voor haar broer die naar voetbaltraining moest. Zelf ging ze na drie royaal belegde pannenkoeken naar haar dansles, waar ze vrolijk naar toe huppelde. Wat een energie en daadkracht straalt deze kleindochter uit.


Bosbeheer

Een deel van de weg op onze ‘berg’ was nogal bossig. Met de kleinkinderen zingen we dan altijd: ‘oh, wat is het donker in de bosjes, als ik maar geen toverheksen zie’. Dit jaar deden we dat niet, want het is er heel licht geworden. De bossen worden uitgedund, behoorlijk rigoreus.

Dat is nodig wil de boel niet verstikken. Het hout wordt verstookt. Ik heb me laten vertellen dat je zelfs verplicht bent eens in de vijftien jaar dit soort onderhoud te plegen. Wij hebben ook een helling die in aanmerking komt voor onderhoud al ontbreekt het ons aan kennis en apparatuur. Dus maar eens een van die mannen aangesproken. Bleek de broer van de buurvrouw te zijn. Ik heb ook gehoord dat dit soort werk vaak gratis wordt uitgevoerd door mensen die dan een groot deel van de opbrengst mogen houden in ruil voor hun arbeid. Lijkt me een fantastische afspraak.

In het najaar gaan we contact opnemen met die broer en hoop ik een vervolg te kunnen schrijven. Van zingen komt sowieso wat minder terecht; de kinderen en kleinkinderen zijn vanmorgen weer vertrokken en het is hier behoorlijk stil.

Mijn eigen Valentijn

P1240473

Of ik er naast wilde komen zitten als ze Valentijnkaarten ging schrijven, vroeg onze tienjarige kleindochter. Nou graag natuurlijk. Ik zag een liefdevol meisje vijf keer goed nadenken over de tekst. Aan een nieuw klasgenootje schreef ze: ‘wat fijn dat je in onze klas bent gekomen en wat doe je het goed’. Met een getekend hart erbij. Haar broertje werd bedankt voor zijn hulp en haar ouders werden beiden bedankt dat ze op het juiste moment ook streng kunnen zijn. Vijf kaarten had ze, voor ouders, broer en twee vriendinnen. Geen kaart voor de oma ‘maar ik vind je wel heel lief.’  Ik jou ook, meisje.

Familie-ontmoeting

P1230746

Zwager en schoonzusje uit Colombia waren dit jaar opnieuw in Europa en staan al bijna weer op punt van vertrek naar huis. Hoogste tijd dus om elkaar te ontmoeten. Zijn er lezers die herkennen waar we zijn?

P1230734

Zo’n mooi Nederlands stadje waar vooral ons schoonzusje enorm van geniet. Zij blijft herhalen dat ons land zo mooi is en vraagt zich altijd af waar de árme mensen wonen.

P1230738

Enfin wij reden er in anderhalf uur naar toe, maakten met elkaar een korte wandeling langs de haven vóór zich nog vrienden toevoegden aan ons kleine gezelschap. Omdat we voor de buien en het onweer thuis wilden zijn, lieten we het beroemde museum aan ons voorbij gaan.

Uit het oog

DSC_0018

Daar gaan ze weer. We brachten hen naar het station waar ze trein naar Rome namen. Vandaar vliegen ze morgen door naar Bangkok waar hun dochter met gezin woont. Op zo’n ochtend vóór vertrek zijn hun gedachten al een beetje bij de volgende bestemming en de onze bij de werkzaamheden voor de komende weken. Geestelijk laat je elkaar al weer een beetje los, lijkt het wel. We zijn er aan gewend dat de broer en zus van de wijnboer met hun partners in andere werelddelen wonen. We prijzen ons gelukkig dat we allemaal in staat zijn elkaar om de drie jaar te ontmoeten en gezamenlijk nieuwe herinneringen te maken. Maar dat je nou zegt wat fijn om weer afscheid te nemen…nee.

DSC_0009

DSC_0013

Oom Dick

DSC_0005-001

Mijn vader komt uit een gezin van zeven kinderen, vijf jongens en twee meisjes. Sinds afgelopen zaterdag is hij de enig overgeblevene want zijn jongste broer Dick, overleed op 88 jarige leeftijd.  Hij was een echte levensgenieter met twinkelende ogen. Altijd amateur toneelspeler geweest en na zijn pensionering schreef hij zich in bij een castingbureau als figurant. We zagen hem geregeld voorbij komen in tv-reclames. Na het overlijden van zijn vrouw gingen vooral zijn geestelijk vermogens achteruit. Vandaag wordt in besloten kring afscheid van hem genomen. In gedachten zijn we bij zijn naaste familie en koesteren we de leuke herinneringen die we hebben aan deze markante man.

DSC_0002-001

Werken en ontspannen

DSC_0003

Het werk aan de wijn gaat gewoon door. Gisteravond nog werd er geperst. De oogst van meer dan vierhonderd kilo was te veel om allemaal zelf te verwerken en een deel is alsnog weggebracht naar een coöperatie. Deze zondagochtend werd gebruikt voor het schoonmaken van de gebruikte apparatuur, voor hevelen en het verrichten van metingen. Vorig jaar heb ik het hele proces al eens beschreven DSC_0009

DSC_0005.JPG

Maar het tweede deel van de dag was er genoeg tijd voor ontspanning. We smulden van een heerlijke pranzo en daarna liepen we nog even langs wat kramen van een kleine kunstnijverheidsmarkt. Broer en zus doken tenslotte een kerk in voor het aansteken van een kaarsje voor hun moeder. Waarna het zachtjes begon te regenen. Al vermoed ik geen verband tussen deze twee laatste acties.

DSC_0023DSC_0022