Hans en Maribel

DSC_0011

DSC_0012

De dagen die we met elkaar doorbrengen, dobberen gezellig voort. Er is alle tijd voor verhalen en herinneringen. Hans is een jaar geleden gestart met genealogisch speurwerk naar de familie van zowel vaders als moeders zijde. Dat levert nu veel interessante gesprekken op. Ook de verschillen tussen de Nederlandse en Colombiaanse cultuur worden uitgediept en weer afgezet tegen het Italiaanse familieleven. We hebben nooit een tekort aan onderwerpen en genieten alle vier enorm van deze week. Kijk maar hoe ontspannen dat er uit ziet.

 

 

Bloesjes

20170711_121817_HDR-001

Het blijft een attractie voor veel mensen; de markt van Gubbio. Vooral vrouwen vinden het leuk om langs alle kleding-en schoenenkramen te lopen. Zelf heb ik zo mijn favorieten en bij mijn Marokkaans-Italiaanse vriendin slaagde ik vandaag voor twee linnen bloesjes waar ik al een tijd naar op zoek was. Mijn schoonzusje ging met tassen vol naar huis en de wijnboer en zijn broer kochten elk een sportief vest. Omdat mijn loopvermogen, of beter gezegd mijn slentervermogen, niet al te groot is, zeeg ik neer op een schaduwrijke plek.  Omringd door aankopen. Ik hoef niet zo nodig op de foto maar het was vast een herkenbaar beeld voor velen geweest.

DSC_0041

Werkweek, derde jaargang

DSC_0016

‘Als jullie dit jaar weer een werkweek organiseren, dan komen wij graag’ hadden twee broers ons gemaild. Zij hadden hier al eens, apart van elkaar maar met hun vrouwen, van onze Bed & Breakfast gebruik gemaakt. Die broers zijn volle neven van me. Wij groeiden samen op in Scheveningen. Zij in een gezin met vier jongens, wij met vier meisjes. Toen ik op mijn negende verhuisde naar Den Haag, zagen we elkaar veel minder. Hun vader en mijn moeder waren broer en zus, we hadden dus gezamenlijke grootouders en daardoor veel gedeelde herinneringen. Ook na gedane arbeid hebben we het erg gezellig met elkaar. Kortom: zij kómen hier graag en wij hébben ze hier graag.

DSC_0017

Gebroken glas

DSC_0008

In een fotolijstje dat ik aan het ontmantelen was, kwam ik een verborgen onderliggende foto tegen. Het is een familieportret van ongeveer 38 jaar geleden. De ouders, broer en zus van de wijnboer met hun partners en kinderen en wijzelf met ons jonge gezin waren naar de fotostudio van Max Koot gegaan. Het was de laatste keer dat we in deze samenstelling bij elkaar waren. Niet heel lang erna werd mijn schoonmoeder ziek en overleed. De zus woont met onze zwager in Australië en kreeg twee jaar later nog een dochter. De broer trouwde met een andere vrouw die inmiddels ook al meer dan 25 jaar in de familie is. Onze zoon zit bij zijn opa op schoot, onze dochter bij haar vader. Ik zelf sta daar weer achter. Er vielen mensen weg, er kwamen er weer heel veel bij want de jonge kinderen hebben nu zelf nakomelingen. Voor ons is het een foto om heel lang en uitvoerig te bekijken. Gevonden achter gebroken glas.

Modder

IMG_20160625_165626

Let maar niet teveel op de kwaliteit van de foto want ik moet vandaag een beetje improviseren. In plaats dat kleindochter Eva aan het eind van de middag na twee balletvoorstellingen naar Delft zou komen voor een nachtje logeren, zijn we aan het oppassen bij haar en haar broer.  Kleinzoon Lucas moest ziekjes zijn voetbalkamp verlaten. Op mijn tablet fotografeerde ik zoon Vincent die net terug kwam van Mudmasters in Scheveningen. Dat is een voor mij onbegrijpelijk sportief gedoe in mul zand en het nemen van hindernissen. Samen met Liesbeth staat hij nu opnieuw in de modder. Ditmaal in het Zuiderpark waar voor ‘oudere jongeren’ een popconcert gegeven wordt. Kortom, een behoorlijk actief dagje voor hun. En voor ons.