Op honk

We vallen languit de Italiaanse zomer in. Gisterochtend vertrokken we vanuit Delft, vanmiddag rond twee uur waren we weer op honk in Caldese. Wat temperatuur betreft is het even schakelen want het is hier 34 graden momenteel. Na uitpakken en boodschappen inruimen zit ik nog even binnen in de koelte van ons huis. Straks gaan we planten begieten, op ons gemak een eenvoudig maal in elkaar flansen en eens kijken of we vuurvliegjes kunnen zien dansen onder een zwoele sterrenhemel.

De hersthooi, waarvan ik de bovenste twee foto’s maakte vlak vóór wie hier weggingen, staat in volle bloei en zelfs meer dan dat, hier en daar valt ie al weer uit. Ook de wisteria kan wel een snoeischaar gebruiken. Enfin, hoe we ons Italiaanse leven weer oppakken, is hier de komende tijd weer te volgen.

Heen en terug

De studenten aan de overkant zitten nog in de late avondzon aan de rand van hun openbare zwembad. Ik maakte gisteravond deze foto. Jawel in Delft. We hadden een beetje dringende reden naar NL te gaan. Eenmaal onderweg in de auto kreeg ik in Noord Italië via de zussen-app ook nog eens te horen dat het niet zo lekker met mijn moeder ging. In die zin was het dus goed dat we al onderweg waren. Nu, een dag later, zijn beide zaken niet meer zo urgent gelukkig, mijn moeder knapt weer op. Volgende week viert onze schoonzoon zijn vijftigste verjaardag, daar zullen we ook bij kunnen zijn. Dus hoewel we met pijn in het hart Caldese verlieten, is het goed om weer even in NL te zijn. En wat is het hier lang licht ’s avonds! Dat gaan we maar eens volledig benutten met avondwandelingen.

Geen strobreed

We hadden ons grondig voorbereid op de reis. Zaterdagochtend lieten we ons testen, zaterdagavond rond een uur of zeven kregen we het positieve bericht dat we Covid negatief waren en konden we de internationale documenten printen. En mijn moeder eindelijk omhelzen ten afscheid. Een nogal emotioneel moment. Zondagochtend vroeg weg; Duitsland en Zwitserland konden we ongehinderd doorrijden. Ik had best graag ergens triomfantelijk met onze testresultaten willen wapperen maar er werd niet naar gevraagd. Alle wegrestaurants waren gesloten, mondkapjes ook buiten verplicht.

Overnachtingshotel, ongeveer vijftien kilometer vóór Milaan, was in Delft al geboekt. Het werd nog een soort puzzeltocht om op onze kamer te geraken, want geen personeel aanwezig, dus via allerlei code’s en sleutelboxen, kruipdoor sluipdoor via de garage kwamen we uiteindelijk bij onze kamer. En toen mochten we van onszelf vakantie-achtig gaan dineren in het naast gelegen restaurant, dat we van vorig jaar kenden. Tjonge, jonge wat een feest. Buitentemperatuur een graad of vijfentwintig! Vanmiddag kwamen we aan in Caldese. Van nu af aan wordt het werken geblazen. En daar hebben we behoorlijk veel zin in.

Bessen, bloemen en zaden

Kleur is buiten heus nog wel te vinden. Gelukkig wel zeg, ik ben er gek op. En terwijl ik daar zo van stond te genieten moest ik even aan de tuin in Caldese denken. Hoe staat het spul er daar bij? Ik mag er graag aan het eind van het seizoen wat takken in een vaas zetten. Snoeitakken die anders in de composthoop zouden verdwijnen.

En toen kwam ik in een tijdschrift dit plaatje tegen. Zo’n soort vaas heb ik ook nog ergens staan. En nu heb ik voor de eerst volgende wandeling door de Delftse Hout een missie. Ik ga op zoek naar afgevallen takken van kastanje en beuk en laat me inspireren tot zo’n boeket. Als het me gelukt is, komt het hier voorbij, dat beloof ik.

Sfeerbeelden

Er is hier altijd veel fotogenieks te zien. De afgelopen periode heb ik alles met mijn mobieltje gefotografeerd omdat ik een verbindingskabel in Delft achterliet. Het werd een ingewikkelde toestand om foto’s toch op het blog te krijgen aangezien ik de meeste toch nog even nabewerk. Ons tripje door Toscane leverde, geheel in tegenspraak tot wat ik met mijzelf afsprak, een fors aantal foto’s op. Als je gewend bent door een camera te kijken, is het vrijwel ondoenlijk om niet overal een foto in te zien.

Als ik dan zo terug kijk, zie ik dat ik net wat vaker gebouwen en stedelijke omgevingen fotografeer dan landschappen. En kijk eens wat een verschillen. Van grof middeleeuws tot uiterst verfijnd en kostbaar. Van prachtig stucwerk in mediterrane kleuren geschilderd tot ietwat vervallen maar zeker zo charmant. Alles heeft zijn eigen sfeer en ik vind alles mooi, vooral ook ons eigen huis waarvan we weer voor een tijd afscheid namen.

Onder de Toscaanse zon

(vanuit de rijdende auto)

Alleen het landschap al is hier zo ongelooflijk mooi en romantisch, dat ik foto’s zou kunnen blijven maken. De camera liet ik thuis en ik fotografeer op mijn mobieltje. In zekere zin jammer want het kan mooier. Maar ik bedacht me dat ik deze drie vakantiedagen niet voortdurend wil fotograferen. Ik geniet en neem mijn herinneringen in mijn hoofd mee, dat is ook wel eens mooi. Als er straks in Caldese nog een paar regenachtige dagen komen, ga ik wel eens kijken of ik materiaal genoeg heb dat de moeite waard is om over te bloggen.

Tien

En opnieuw waren we aan het beeldbellen met een kleindochter, vandaag is Isabel de jarige. Als een volleerd vlogster leidde ze ons rond in tuin en woonkamer langs haar cadeau’s. Van haar ouders had ze er, vanwege het eerste kroonjaar, tien gekregen. Denk aan een spiegel voor op haar kamer, een kam en borstel. Maar ook een fietskrat, een onmisbaar attribuut voor scholieren die er bij willen horen. Haar zusje en ouders kregen we ook nog even in beeld en wat zijn we blij met deze hedendaagse technieken. Het is de hele dag feest in Zwijndrecht en dus ook een beetje hier in Caldese.

De rust is weergekeerd…

…en mijn energie ook. Ik zeg altijd dat ik goed tegen de hitte kan maar vorige week op ons warme bovenhuis kwam ik tot niets. En van altijd wat te doen op het erf van Caldese naar de ramen tegenover elkaar open zetten zonder dat het helpt, bleek een forse overgang.

Deze twee meeuwen weten ook niet wat ze overkomt. Waar zijn al die mensen gebleven die wel eens wat achter lieten om lekker te snaaien? Die bevolken de terrassen, denk ik. Het was gisteren in het centrum weer druk. Te druk naar mijn zin. Laat mij maar weer kalm langs de waterkant lopen en genieten van het groen dat door wat flinke buien weer aardig aan het herstellen is.

Na acht maanden…

het aanrecht, half gepoetst

Tja, dan tref je een huis dat midden in het vrije veld staat, toch enigszins verwaarloosd aan. De tuin is gewoon zijn gang gegaan. De borderranden zijn overwoekerd, er ligt afgevallen blad van vorig jaar op het grind en het onkruid staat op sommige plaatsen meer dan een meter hoog.

brem

We hebben een stookseizoen over geslagen en dat levert hier en daar schimmel op. Keukenmuren vertonen afgevallen kalk en vochtdoorslag. Maar goed. We hadden een prima voorspoedige reis en we pakken de boel weer aan. We zijn zo slim om pauzes in te lassen en dan te genieten van het uitzicht, de kwetterende vogels en het voorbeeldig gemaaide gras. Met oogkleppen op kijken we naar het werk dat op ons wacht. De boodschappen zijn in huis, de wijngaard ziet er veelbelovend uit. De brem bloeit nog steeds, de kersenboom hangt vol en de temperatuur aan de hoge kant. We hebben het dik naar ons zin en zeggen dat ook voortdurend tegen elkaar. Al was het maar om de moed er in te houden.

kersen

Het boshuis

Gistermiddag waren we uitgenodigd bij buren van ons die in de bossen bij Elspeet een buitenhuisje hebben. Wat een plek zeg. Om de biodiversiteit te bevorderen waren ze begonnen een grotere vijver uit te graven. Dat moet een paddenpoel worden en een salamanderparadijs.

Het is dat ik het een beetje onbeschaamd vind om bij zo’n eerste bezoek uitvoerig foto’s te lopen maken, maar ik had graag laten zien hoe gezellig we daar zaten. We kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en hadden goede gesprekken over heden en verleden. We kennen elkaar ongeveer vijftien jaar, dan is het extra leuk verhalen te delen over de tijden daarvoor. Dan berg je de camera weg en geniet je gewoon met z’n vieren van de raakvlakken die je opnieuw ontdekt. Zij zijn tijdens een rondreis door Europa twee keer bij ons in Italië langs geweest. Hier is dus sprake van goede buren én verre vrienden.