Vaar, vaar, vaar

Meestal zit ik in de auto als ik over de Reineveldbrug ga. Of in de tram. Maar nooit wandelend of fietsend. Dat laatste heb ik vanmorgen gedaan om dit aardige brugwachtershuisje van dichtbij te kunnen bekijken. Samen met de brug werd het in 1931 gebouwd en inmiddels is het huisje een gemeentelijk monument. Vanaf 2000 worden de ophaalbruggen vanuit een centraal punt bestuurd en verloor het zijn functie.

Gelukkig is de geschiedenis over de brug en de trekvaart eronder beschreven op een informatiepaneel in het huisje. Ook hier (klik) valt er veel over na te lezen

Vaar, vaar vaar,

vaar ik voorbij

voorbij, voorbij, voorbij

Dat is het gedicht dat precies in de vensters past. Hubertus Bahorie, stadsfilosoof, schreef het en het doet me deugd dat bij alle ophaalbruggen in onze directe omgeving teksten staan die tot nadenken stemmen. Ik dacht meteen aan de vaart waarin we leven en het heerlijke tempo dat de trekvaart met zich meebracht vóór de komst van treinen en gemotoriseerd verkeer. De trekvaart wordt wel de Intercity van de Gouden Eeuw genoemd. Veel van het vracht – en personenvervoer ging over water. Die tijd is voorbij. Voorbij.

Nét geen goud

Deze prachtige teksten kregen we gisteren mee van twee kleindochters met het dringende verzoek de envelop waarin dit verpakt zat, pas vanmorgen te openen. Een uurtje later werd dit mooie boeket bezorgd met als afzenders onze kinderen. Wat een lieve verrassingen op onze trouwdag. En omdat we het leven graag vieren hadden we op de Paardenmarkt bij restaurant Kruydt gereserveerd voor de lunch. Dat er een hart op de stoep getekend was, was louter toeval. Dat het nét iets te fris was voor een lunch op het terras was jammer maar ook niet meer dan dat. We haalden herinneringen op aan die dag zo lang geleden en blikken blijmoedig voorwaarts. Maar vooral genoten we van het moment, zo vlakbij ons huis in een voortreffelijk restaurant.

Mijn telefoon en ik

Sinds een jaar of tien heb ik een jaarlijkse ‘APK-keuring’ bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Voorafgaand is een bloed en urine-onderzoek nodig waarvoor ik vanmorgen bijtijds en nuchter op pad ging naar de Vermeertoren waar de praktijk gehuisvest is. Op een bepaalde leeftijd (ahum) en na een vervelende voorgeschiedenis is het sowieso goed om ook zonder klachten wat vitale functies te laten nakijken. Voor mijn mobiele telefoon is hulp te laat, er moet een nieuwe komen. Dat vind ik altijd lastig want ik moet weer wennen aan zo’n ding. Het overzetten van de oude naar de nieuwe levert problemen op en vandaag buigt een techneut van de telefoonwinkel zich daar uitgebreid over. Bovendien: die dingen verslijten heel wat sneller dan een mens, zo blijkt maar weer.

Tijdreizen

Hier in Delft moeten we het hebben van traplopen en wandelen als het om onze beweging gaat. Gisteravond maakten we na het eten een ommetje omdat daar eerder op de dag geen gelegenheid voor geweest was. Tussen de woonarken op de Kantoorgracht piepen een paar heel kleine grachtenhuisjes door.

De Sint Huybrechtstoren hopen we binnenkort nog eens van binnen te bekijken tijdens de Open Monumentendag. Ik ben geïnteresseerd in de tunnel die onder de straat loopt, die deel uitmaakt van de middeleeuwse stadsomwalling van Delft en recent gerestaureerd is.

Deze rij huizen is weer van een geheel andere bouwperiode en doen mij stads en typisch Nederlands aan. De variatie in huizen en gebouwen maakten van dit kleine wandelingetje toch een afwisselend rondje door de tijd.

Regen daar en zon hier

Dank voor alle complimenten en felicitaties aan het adres van mijn moeder. Ik was vandaag bij haar en ze was nog beduusd van alle aandacht, kaarten, bloemen en berichten die haar ten deel waren gevallen. Goed. Vanmiddag liep ik weer door Delft en mijn blikken werden vooral getrokken door water, dat hier zo overvloedig aanwezig is. Het contrast met de droogte in Caldese valt me de eerste dagen na vertrek altijd op. Maar we kregen – net nu alle tijdklokken op ons sproeisysteem het weer goed doen – berichten door dat het behoorlijk heeft geregend op ons erf. In NL schijnt het zonnetje. Ik ben met alle twee erg blij.

Verscholen plein

Vrijwel altijd heeft een plein meerdere toegangswegen. Zo niet dit verborgen plein vlakbij ons huis waar ik evengoed nog nooit geweest was. Je zou het ook een hofje kunnen noemen met maar één toegang. Er zijn wat nieuwbouw huizen en de rest wordt gevormd door de achterkant van hotel de Plataan en achtertuinen van huizen aan de Verwersdijk. In mijn fantasie zie ik buren hier jaarlijks feestjes houden. Gelukkig is het nou eens niet verpest met lelijke kunststof speeltoestellen. Waarschijnlijk wonen er ook helemaal geen kinderen in de nieuwe appartementen op de kopse kant van dit rustieke pleintje. Ik stel me voor hoe het zou zijn om hier te wonen. Mooi, een beetje ingetogen maar ook een tikkie saai.

Blauw, roze en wit. En groen.

Mooi zonnig weer mag ik van mezelf nooit ongebruikt voorbij laten gaan. Maar ja, een dag met allerhande thuisklussen zorgde ervoor dat ik pas om een uur of vijf samen met de wijnboer aan de wandel ging. Meteen drong zich een thema op, tegeltuinen in blauw-roze en wit.

Dat begrip tegeltuin nemen we natuurlijk een beetje ruim, hangpotten mogen ook. Geknakte stokrozen krijgen nog even een laatste eer nu ze zo roemloos op de grond liggen. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat ik om de meter stil stond om een foto te maken en dat ik buurtgenoten dankbaar ben voor de groene aankleding van onze binnenstad.

Rond beton

foto van het www

Dit kunstwerk in de Delftse binnenstad was me even ontgaan. Het is geplaatst in 2020 en dat was de periode dat we het centrum nauwelijks bezochten. Het heet Echo en is gemaakt door Nynke Koster voor het themajaar ‘Delft en de Gouden Eeuw. De vele grote contrasten uit deze economische en culturele bloeiperiode in de Nederlandse (en Delftse) geschiedenis zijn hierin verbeeld. Op de betonnen schijf van zesenhalve meter doorsnede komen verschillende Delftse monumenten terug. Zelfs de afdruk van de vloer van de Oude Kerk is erin verwerkt. Ook zijn er mooi gedetailleerde schedels te zien. In het midden staat een kroon waarop men kan zitten. Daar zaten toen ik het kunstwerk passeerde heel gezellig wat mensen een ijsje te eten.

Op de site van ‘Kunst op straat’ kwam ik nog heel wat -voor mij onbekende- kunst tegen in Delft. Misschien moet een volgende wandeling daar maar eens langs gaan. Ik hoef me toch werkelijk nooit te vervelen.

Het uitstapje

De opa met kleinzoon gingen op de fiets, de meisjes propte ik in mijn autootje naar de Papaver in Delftse hout. In dit duurzaamheidscentrum van Delft kunnen kinderen van alles doen en leren. Ze vlogen enthousiast af op de grijpers waarmee je rommel kunt rapen. De wijnboer droeg de meegeleverde zak, de kinderen vulden. Ze kregen een klembord mee waarop ook afgevinkt kon worden wat er allemaal voor zwerfvuil in de zak verdween. Er was een leuke tentoonstelling over het klimaat in je straat en er waren nog tal van activiteiten waaraan we niet eens toekwamen. We gluurden nog even bij de dierenopvang, waar helaas geen rondleidingen gegeven worden.

Toen ontfermden de meisjes zich maar over twee slakken die ze Bob en Liselot noemden en het liefst mee naar huis hadden genomen. Kortom we hadden een heerlijke actieve en leerzame middag met speciale hulde aan kleinzoon Lucas die zich met zijn 16 jaar nog fantastisch staande weet te houden tussen de giechelende meisjes.

Vier verjaardagen

Je moet in het leven zelf de slingers ophangen dus dat doen we dan ook. Vandaag vierden we de vier verjaardagen van onze kleinkinderen in één feestelijke dag. Er was taart en limonade, er waren cadeautjes en we zongen gezamenlijk vier keer het ‘Lang zal ze leven’. Met elkaar maakten we een uitstapje maar daar kom ik morgen wel over te bloggen. Het spul is weer naar huis en deze opa en oma zijn gevloerd.

We vieren hun verjaardagen sinds 2015 op deze manier. Leuk om die oude foto er nog even bij te halen.