Bruggenloopje nummer zoveel

Wat een heerlijk weer, hè? De kou kunnen we goed hebben als de zon zich er aan toevoegt. We doen weer eens ons bruggenloopje. Op de bovenste foto kijken we over het kanaal de Tweemolentjeskade in, de weg voert naar de Delftse Hout. Links moderne flats en rechts herenhuizen van rond 1900. Dat maakt ons ommetje ook zo leuk, die afwisseling in bouwperioden. De reeks witte huisjes is van 1862 en het meest interessante huis voor mij is de Rietveldsche Toorn uit 1448. Op 23 november (klik) fotografeerde ik die voortuin ook, destijds was het er nog behoorlijk groen. De verschillen toen en nu zijn best opvallend maar de romantiek rondom dit huis blijft hetzelfde.

Groen gezocht

Na al die kale bomen die ik gisteren liet zien, ging ik toch op zoek naar wat groens. De treurwilg laat me op dat punt nooit in de steek. En de wijnboer zei: moet je die Ginkgo niet op de foto zetten? Maar die is me nog té groen, die wil ik het liefst vlammend geel zien maar dan graag in de zon. De wijnboer vond het kanaal boeiender. En zien jullie daar op de achtergrond dat karakteristiek huis, de Rietveldse Toorn uit 1448?

Daar ziet de voortuin er nog zó uit. Een kleine groene oase die bijna sprookjesachtig aandoet. Groen gezocht en groen gevonden!

Koud maar hartverwarmend

Het was drie jaar geleden dat de Sint met veel onthaal Delft binnenvoer. Maar vandaag was het weer als vanouds: jetski-Pieten die de boot vooraf gaan. Dan weet ik dat de pakjesboot in aantocht is en ga ik naar beneden. Lekker tussen de ouders met opgewonden kinderen staan. Dat sfeertje!

Jaaa, daar komt ie. Als ik zie wat er allemaal gedaan wordt om Sinterklaas een onvergetelijke Delftse middag te bezorgen, dan neem ik mijn pietenpetje af voor de organisatie.

Bij de brug gaat de Sint met zijn hele gevolg aan land en klimt op Ozosnel om aan de overkant van het kanaal in een lange stoet naar het centrum van Delft te gaan. Noem het maar kinderlijk van me maar ik ben blij dat ik hem in levende lijve weer gezien heb.

Weg met de dip

Tussen het boodschappen doen, de post doornemen en ons aanmelden bij de GGD voor de booster, maak ik een piepklein rondje tussen de buien door. Het is herfst, alles wijst er op. Het voelt wat vreemd om weer hele dagen binnenshuis door te brengen en als ik ’s morgens wakker word dan denk ik in eerste instantie dat ik in mijn Italiaanse bedje lig. Heel vreemd schakelen is dat dan.

Aan de overkant van het kanaal zijn de bomen al verkleurd maar richting mijn lievelingsboom ziet het nog aardig groen. Dat doet me deugd want daar valt nog een hoop kijkplezier te behalen de komende tijd. De Ginkgo Biloba waar ik recht onder ben gaan staan, doet lekker nog niet mee met de herfst. Net zo min als mijn verstand dat wil. Toen vanmiddag ook nog de zon doorkwam, was mijn herfstdip al weer over.

Bijzondere tijden

notenbomenveldje

Iedereen heel hartelijk dank voor de felicitaties en leuke reacties op alle feestelijkheden en bijzondere gebeurtenissen van de afgelopen periode. Maar we doen ook nog wel eens iets normaals hoor. Hier nog wat beelden van de zondagochtendpolderwandeling in de Delftse Hout.

Opvallend al dat water op het gras. Het had de week ervoor wel geregend maar ik vermoed toch dat er ergens een sluis of pomp is ingezet om het er zo te doen uitzien. Wie goed kijkt ziet een houten bruggetje. In de sloot eronder stond ook water. Bij een bevriende blogster die vlakbij de IJssel woont (klik) zag ik de bijna droog gevallen rivier voor een treurig beeld zorgen. Wat een contrast. Wij zien momenteel nauwelijks nog binnenvaartschepen in het Rijn Schiekanaal bij ons voor de deur. Wel veel zwemmers. We beleven bijzondere tijden en dan bedoel ik niet de feestelijkheden.

Zonder het mij te vragen…

Toen ik woensdag bij de openstaande ophaalbrug stond te wachten, was dit kastje nog gewoon groen. Nu de tijd van de avondwandelingetjes is aangebroken en ik er vrijdagavond weer langsliep, zag ik dit. Grappig gedaan. Volgens mij zien we hier de halsbandparkiet. Die zich ook veelvuldig en luid schreeuwend in de bomen langs het kanaal laat zien en horen.

De voorkant is met boten beschilderd, woonboten zelfs. Een beetje kinderlijk en als je het mij vraagt had ik het liever anders gezien. Maar het is me niet gevraagd. En dan vind ik dit toch net weer beter dan het bekladden van dit soort kastjes. Aandoenlijk, dat vind ik het.

Aan de waterkant

De jubelverhalen over het zachte weer de afgelopen week hadden bij mij de verwachting gewekt dat er al wel een groen waasje te zien zou zijn aan de bomen. Maar dat valt me nog een beetje tegen. Nou komt het er vandaag ook niet van om op zoek te gaan naar groene waasjes of bloesembomen maar dat hoop ik morgen of overmorgen in te halen. Ik registreerde wel dat de bestuurder van de Delftse tuktuk zijn voertuigje in het plantsoen had geparkeerd en zelf even de benen strekte langs de waterkant.

Langs die zelfde waterkant zag ik mooie pluimachtige bloemen groeien waarvan ik natuurlijk weer eens de naam niet weet. Suf dat ik mijn Plantsnap-app niet geraadpleegd heb want ik vind dat ik de natuur in mijn leefomgeving wel bij naam zou moeten kunnen benoemen. Ik had zelfs ooit het idee een klein omgevingsherbarium aan te leggen. Ideeën zat maar tijd en zin om het allemaal uit te voeren…

Vaart in de schoonmaak

Keer op keer ben ik verbaasd en verheugd over de hoge organisatiegraad in NL. De storm Corrie had, ondanks haar huiselijke naam, behoorlijk wat schade veroorzaakt. ‘Het kanaal mag wel weer eens geschoond worden’, hadden we onlangs nog eens tegen elkaar gezegd. Vanmorgen verscheen er een ploeg die dat karwei eens netjes ging klaren. Auto met diverse materialen en aanhanger om de opgeviste spullen in af te voeren. En een schip met daarop een man met hark. Zorgvuldig werden takken, bladeren maar ook plastic naar binnen geharkt en het ziet er weer opgeruimd uit. Van de weeromstuit ben ik maar ramen gaan zemen. De organisatiegraad hier in huis kon wel een impuls gebruiken.

Noorderzon

Tijdens ons bruggenloopje koerste de Noorderzon aan ons voorbij. Ik was nét te laat om de naam duidelijk in beeld te krijgen. Imposant hè, zo dichtbij en hoog op het water. Het gebeurt vrijwel nooit dat we voor een open brug staan, zeiden we nog tegen elkaar.

Dat is de goden verzoeken, want daar kwam de Splendid aan en ging de brug open. Ik stond vooraan bij de neergelaten slagboom en ben altijd weer onder de indruk van wat er zoal voorbij vaart. Auto en nog een kleine sloep aan boord, cirkelende meeuwen er achter aan.

En toen dat grote schip eindelijk voorbij was, kon ook de skiff, die uit de Kantoorgracht kwam, het ruime sop weer kiezen. De Noorderzon achterna.

Even luchten

Op een dag zonder afspraken maar wel met een klussenlijstje moet er toch even gelucht en dus gewandeld worden. We beginnen langs het kanaal. Sinds we weer terug zijn in Delft liepen we nog niet eerder ons bruggenloopje waarbij we twee maal het Rijn Schiekanaal oversteken.

Naast het water en groen laat ik ook maar eens wat huizen zien die we passeren. Een nogal gevarieerd aanbod. De eerste twee huizen staan aan onze kant en ik probeer de datum te raden wanneer ze gebouwd zijn. Het witte pand lijkt me ouder dan het huis met de rode voordeuren en mooie metselwerk, dat schat ik begin 1900. Aan de overkant staat de datum op de gevel, 1908. Een vrouw met kinderwagen zal er in die dagen heel anders hebben uitgezien. Ik probeer het me voor te stellen en zo hou ik een eenvoudig en noodzakelijk rondje zo aangenaam mogelijk. We eindigen via het boslaantje en keren tevreden naar huis om de rest van de maandagse klusjes af te handelen.