Opruiming

Een roeister controleert haar kleding en een visser zijn hengel. Beide beleven plezier aan het water dat hier zo ruimschoots voor handen is. Ik kwam de foto’s tegen in mijn archief, dat ik op mijn manier aan het ruimen ben. ‘Op mijn manier’ dat staat er niet voor niets. Want vaak verzand ik in aanpalende klusjes van nieuwe mappen maken, belichting verbeteren en andere uitsneden maken. Na een uurtje ben ik dat dan weer helemaal zat en ga iets anders doen, iets nuttigers.

Deze drie foto’s maakte ik vlak na elkaar ergens in oktober. De onderlinge afstand tussen de personen op de foto’s zal niet meer dan honderd meter bedragen. De afstand tot onze voordeur misschien tweehonderd meter. Kortom: mijn woonomgeving. Mijn foto-archief. Mijn opruimpoging.

Onscherp én herkenbaar

Geen leuke opdracht, was mijn eerste gedachte toen ik vanmorgen de foto7daagse-mail opende. Onscherp maar toch herkenbaar moest het zijn. Een opdracht waarin je met uitgebreide nabewerkingsmogelijkheden aan de slag kunt. Maar daar hou ik helemaal niet van. Ik wist wel meteen het onderwerp. Daar waar het Rijn-Schiekanaal een bocht maakt en rivierachtige allure vertoont, is ook een fraaie bomenrij. Vanaf de Plantagebrug heb je bovendien een lekker standpunt. Het was er stil, alleen het geluid van klotsend water door roeiers veroorzaakt en vogelgezang. We breidden ons rondje uit met een korte wandeling door de Indische buurt. Om half elf waren we weer thuis met een reuze voldaan gevoel en toch een aardige onscherpe foto. In elk geval herkenbaar.

Groen en geel

Toen wij vanmorgen rond half negen achter een kop koffie zaten, zagen we de eerste roeiers al voorbij varen. Als zij het water op kunnen, dan kunnen wij ook wel wandelen, besloten we. Als een amfibievoertuig passeerden we hier en daar enorme plassen in de Delftse Hout en om negen uur maakten we onze kleine ronde. Ik bukte maar eens op goudsbloemen op de kiek te zetten. Maar veel spannender was het toen we een hevig gekraak hoorden en een boom zagen omvallen. Midden in een bossig gebied, dus gevaarloos voor ons. Maar wel spectaculair om te horen en te zien. Enfin, we hielden het droog en haalden een frisse neus. Maar daarmee is vandaag wel alles gezegd als het gaat om de polderwandeling.

Het nakijken

Vanuit onze hoge woonkamer is zoveel fraais te zien. Het bloesemt ons allemaal tegemoet. De groene grasstrook, het kille water, de roeiers; ik kijk er met genoegen naar.

Nog zo’n tere schoonheid waar ik graag op neerkijk. Maar langzaam aan verdwijnt de bloesem en worden de bomen groen. De Vermeerstraat, waar wij recht in kijken, wordt weer aan het zicht onttrokken door het uitbottend blad.

Het is echt de hoogste tijd dat wij Delft gaan verlaten en weer in de aarde gaan wroeten in plaats van er op neer kijken. Tijd om te zien hoe de natuur in Caldese er bij staat. We nemen afscheid van de grachten, de toeristen, de winkelstraten en het draaiorgel. Het meisje van Vermeer draait zich nog eenmaal naar me om. We zijn onderweg naar ons Italiaanse leven.

Tegenstellingen

dsc_0061

De nieuwe bevingen in Italië hebben, afgezien van veel angst, gelukkig geen nieuwe slachtoffers gemaakt. En terwijl de paniek in het getroffen gebied weer wegebt, fotografeer ik vanuit mijn hooggelegen standpunt een binnenvaartschip in het Rijn Schiekanaal.

dsc_0067

Roeiers zijn klaar voor vertrek maar wachten nog even de golfslag af die het grote schip achterliet.

dsc_0056

Een in een fleurig jasje gestoken vrouw laat haar poedels uit. Zo ziet een kalme mistige herfstochtend in Delft eruit.